II SAB/Lu 14/12
PostanowienieWSA w Lublinie2012-04-05
Skład orzekający: Sędzia NSA Krystyna Sidor
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy skarga na bezczynność organu administracji publicznej jest dopuszczalna, jeśli skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia przysługujących mu w postępowaniu administracyjnym, w szczególności nie wniósł zażalenia do organu wyższego stopnia?Ratio decidendi
Skarga na bezczynność organu administracji publicznej podlega odrzuceniu, jeżeli skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia przewidzianych w postępowaniu administracyjnym, a w szczególności nie wniósł zażalenia na niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie do organu wyższego stopnia. Wniesienie takiego zażalenia jest warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu.Stan faktyczny
Skarżący J. H. złożył skargę na bezczynność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie świadczeń z pomocy społecznej, zarzucając brak reakcji na jego wniosek o pomoc. Sąd wezwał skarżącego do wyjaśnienia, czy wyczerpał środki zaskarżenia. Skarżący przedłożył pismo skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które jednak zostało złożone po wniesieniu skargi do sądu i nie stanowiło zażalenia na bezczynność w rozumieniu przepisów.Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Sidor po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. H. na bezczynność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie świadczeń z pomocy społecznej p o s t a n a w i a odrzucić skargę.
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), zwanej ppsa, skarga do sądu administracyjnego jest dopuszczalna po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem administracji.
J. H. złożył w dniu 13 lutego 2012r. /data nadania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze / skargę, którą w związku z jego pismem z dnia [...] lutego 2012r. /k.15/ należało potraktować jako skargę na bezczynność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej – skarżący podnosił, że organ ten "mimo iż od jego wniosku o pomoc upłynął niemalże rok to nie doczekał się żadnej pomocy" oraz "domaga się ukarania Kierownik GOPS, że naraziła go na utratę życia poprzez nieudzielanie potrzebnej pomocy wydając decyzję z dnia 18 stycznia 2011r.".
W świetle przepisu art. 37 § 1 kpa – przed wniesieniem skargi na bezczynność - skarżącemu przysługiwało zażalenie na niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
W wykonaniu wezwania Sądu do wyjaśnienia czy skarżący składał zażalenie na bezczynność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej do organu wyższego stopnia, skarżący nadesłał kopię pisma z dnia 19 marca 2012r. skierowanego do SKO z taką samą datą wpływu do tego organu, w którym oświadczył, że "składa skargę na bezczynność Kierownika GOPS ".
Pismo to nie świadczy jednak o tym, że skarżący wyczerpał tryb postępowania przewidziany w art. 37 § 1 kpa w zw. z art. 52 § 1 i 2 ppsa, które wymagają wniesienia zażalenia do organu wyższego stopnia przed wniesieniem skargi na bezczynność do sądu administracyjnego. Przedłożone przez skarżącego pismo zostało natomiast skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego dopiero w dniu 19 marca 2012r., a więc po wniesieniu skargi do Sądu.
Z tej przyczyny skarga nie może być merytorycznie rozpoznana i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 18.07.2026. · Źródło