II SAB/Lu 147/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Basak, po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2013 r. na rozprawie sprawy ze skargi E.Ł. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a I. umorzyć postępowanie; II. zasądzić od Burmistrza Miasta na rzecz E. Ł. kwotę 357 ( trzysta pięćdziesiąt siedem ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 29 marca 2013 r. (data wpływu do organu) E. Ł., reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego K. Ł., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, za pośrednictwem Burmistrza Miasta [...], skargę na bezczynność tego organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi jej autor wyjaśnił, że w dniu 7 marca 2013 r. skarżąca, za pośrednictwem poczty elektronicznej, zwróciła się w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej do Burmistrza Miasta [...] wnosząc o "udzielenie pisemnej informacji, jakie konkretnie Burmistrz i Rada Miejska prowadzą (należące do zadań własnych gminy) polityki: 1. związane z profilaktyką i rozwiązywaniem problemów alkoholowych; 2. wzmocnienia bezpieczeństwa obywateli i porządku publicznego w zakresie zabezpieczenia mieszkańców Gminy miejsko-wiejskiej przed ułatwionym dostępem do nielegalnych wyrobów alkoholowych; 3. przeciwdziałania narkomanii". We wniosku tym skarżąca wniosła także o udzielenie informacji publicznej, "czy Burmistrz i Rada Miejska widzą potrzebę zintensyfikowania tych polityk i zamierzają to czynić, a jeśli nie, to dlaczego. Jeśli Burmistrz i Rada Miejska widzą potrzebę poprawy sytuacji poprzez zintensyfikowanie wyżej wymienionych polityk, wnoszę w tym zakresie o podanie mi konkretnych zamiarów zmierzających do tego celu, a także o podanie, czy mają miejsce w Urzędzie Miasta prace legislacyjne mające na celu zmianę prawa miejscowego w kierunku zintensyfikowania wyżej wymienionych polityk, a jeśli tak, to wnoszę również o podanie, czego one konkretnie dotyczą, które osoby są odpowiedzialne za pracę nad projektami, jaki jest zakres przedmiotowy tych projektów, jakie są założenia i ustalenia do tych projektów, jaki jest ich tekst, jaki jest ewentualny czas niezbędny do zakończenia prac nad nimi". Skarżąca poprosiła o przesłanie pisemnej odpowiedzi na powyższe pytanie na jej adres zamieszkania. Uzasadniając wniesioną skargi na bezczynność Burmistrza Miasta [...] skarżąca podniosła, że termin do załatwienia jej wniosku upłynął w dniu 22 marca 2013 r., jednakże do dnia sporządzenia skargi nie otrzymała żadnej odpowiedzi od organu. Skarżąca domagała się zatem zobowiązania Burmistrza do rozpoznania jej wniosku z dnia 7 marca 2013 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku, zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, a nadto wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeśli organ ten nie przekaże Sądowi wniesionej skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy w terminie 15 dni od dnia jej otrzymania. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta [...] wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że wniosek skarżącej z dnia 7 marca 2013 r. został rozpatrzony i załatwiony pismem z dnia 3 kwietnia 2013 r., nr [...]. W piśmie z dnia 22 kwietnia 2013 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że podtrzymuje skargę, z tym że z uwagi na opóźnione przekazanie skarżącej wnioskowanej informacji publicznej, wnosi umorzenie postępowania, podtrzymując przy tym wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto pełnomocnik strony cofnął zawarty w skardze wniosek o wymierzenie organowi grzywny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Stosownie do art. 149 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Należy podkreślić, że sąd, oceniając czy organ jest bezczynny, bierze pod uwagę sytuację istniejącą w dniu orzekania. W rozpoznawanej sprawie skarga E. Ł. dotyczyła zarzucanej przez nią bezczynności w zakresie rozpatrzenia przez Burmistrza Miasta [...] wniosku z dnia 7 marca 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwanej dalej "ustawą". W pierwszej kolejności należy podkreślić, że burmistrz miasta – jako organ władzy publicznej – jest na mocy art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Wskazać również należy, iż przedmiot wniosku skarżącej z dnia 7 marca 2013 r., to jest informacja na temat prowadzonej przez Burmistrza i Radę Miejską w [...] polityk związanych z profilaktyką i rozwiązywaniem problemów alkoholowych, wzmocnienia bezpieczeństwa obywateli i porządku publicznego w zakresie zabezpieczenia mieszkańców gminy przed ułatwionym dostępem do nielegalnych wyrobów alkoholowych oraz przeciwdziałania narkomanii, stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy, która winna być w dyspozycji Burmistrza. Jest ona bowiem informacją o wykonywanych przez gminę zadaniach publicznych z zakresu przeciwdziałania alkoholizmowi i narkomanii. W związku z powyższym należy stwierdzić, że dla rozstrzygnięcia wniosku skarżącej z dnia 7 marca 2013 r. znajdował zastosowanie tryb przewidziany w ustawie. Organ winien był zatem bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, udostępnić skarżącej żądaną informację (art. 13 ust. 1 ustawy), ewentualnie udzielić wyjaśnień, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 ustawy lub wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 ustawy). W niniejszej sprawie pozostaje poza sporem, że w chwili wniesienia przez skarżącą jej skargi (datowanej na dzień 27 marca 2013 r.), która wpłynęła do Urzędu Miejskiego w [...] w dniu 29 marca 2013 r., Burmistrz Miasta [...] pozostawał w bezczynności w sprawie przedmiotowego wniosku z dnia 7 marca 2013 r., który winien był załatwić do dnia 21 marca 2013 r. Z akt sprawy wynika jednak, że organ przestał tkwić w tej bezczynności w dniu 3 kwietnia 2013 r., w tej dacie Burmistrz wystosował bowiem pismo do skarżącej, stanowiące odpowiedź na jej wniosek. Pismo to w sposób obszerny przedstawia prowadzoną przez gminę politykę w zakresie profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych, wzmocnienia bezpieczeństwa obywateli i porządku publicznego w zakresie zabezpieczenia mieszkańców gminy przed ułatwionym dostępem do nielegalnych wyrobów alkoholowych oraz przeciwdziałania narkomanii, jak również jej uwarunkowania. Do pisma dołączono teksty aktów normatywnych wydanych przez organy Gminy, regulujących wykonywanie zadań w tego zakresu (k. 2 akt adm.). Pismo to, zdaniem Sądu, stanowi prawidłowe i zgodne z żądaniem strony załatwienie jej wniosku. W ocenie Sądu rozpatrzenie przez Burmistrza Miasta [...] wniosku skarżącej poprzez udzielenie jej żądanej informacji, wyłącza możliwość uwzględnienia rozpoznawanej skargi na bezczynność, pomimo, że czynność ta została podjęta z naruszeniem przewidzianego terminu. Sąd nie może bowiem zobowiązać organu do określonego działania, które przed dniem orzekania zostało już podjęte (por. postanowienie NSA z dnia 1 grudnia 2011 r., I OSK 1628/11, Lex nr 1149205). Mając jednak na uwadze, iż rozpoznawana skarga była zasadna w chwili jej wniesienia, brak było podstaw do jej oddalenia na podstawie art. 151 P.p.s.a. W tej sytuacji postępowanie w niniejszej sprawie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. Zgodnie bowiem ze stanowiskiem wyrażonym w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08 (ONSAiWSA 2009, nr 4, poz. 63), jeśli organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności, już po wniesieniu skargi na bezczynność, zastosowanie znajduje przepis art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., nakazujący sądowi umorzenie postępowania, jakie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienione w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a. Wobec faktu, iż udostępnienie informacji publicznej nastąpiło w niniejszej sprawie dopiero po wniesieniu skargi na bezczynność organu w tym przedmiocie, uznać należy, że Burmistrz Miasta [...] udzielając informacji, w istocie uwzględnił przedmiotową skargę w całości w trybie przepisu art. 54 § 3 P.p.s.a., zgodnie z którym organ, którego bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. To z kolei – mając na uwadze treść art. 201 P.p.s.a. – uzasadniało zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu niezbędnych kosztów sądowych poniesionych przez nią dla celowego dochodzenia swoich praw w niniejszej sprawie (por. powołaną wyżej uchwałę NSA z dnia 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08). Należy również wskazać, że Sąd za bezprzedmiotowe uznał także postępowanie w zakresie wniosku skarżącej o wymierzenie organowi, na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a., grzywny w razie nieprzekazania Sądowi skargi w terminie 15 dni od dnia jej otrzymania, albowiem wniosek ten został cofnięty przez pełnomocnika skarżącej w piśmie z dnia 22 kwietnia 2013 r. Ponadto z akt sprawy wynika, że przedmiotowa skarga wpłynęła do organu w dniu 29 marca 2013 r., zaś do Sądu została przekazana w dniu 4 kwietnia 2013 r., a zatem z zachowaniem terminu określonego w art. 21 pkt 1 ustawy. Wniosek skarżącej był zaś wyraźnie uwarunkowany uchybieniem przez organ temu terminowi. Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.