II SAB/Lu 148/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Protokolant Starszy asystent sędziego Bartłomiej Pastucha, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 listopada 2017 r. sprawy ze skargi B. B. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości I. stwierdza, że Wójt Gminy dopuścił się bezczynności w sprawie rozgraniczenia działek ewidencyjnych nr [...] i nr [...] z działką ewidencyjną nr [..], położonych w Ł., gmina W.; II. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sygn. akt II SAB/Lu [...] U Z A S A D N I E N I E W dniu [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła przekazana przez Wójta Gminy skarga B. B., której przedmiot skarżący oznaczył jako "przewlekłość w uregulowaniu prawidłowego przebiegu drogi". Skarżący wyjaśnił, że ponad 20 lat temu zwrócił się do Urzędu Gminy W. z żądaniem, by droga (działka nr [...]) nie przebiegała po jego działkach. W ocenie B. B. Wójt Gminy prowadzi postępowanie w tej sprawie przewlekle. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi. Organ w pierwszej kolejności podniósł, że de lege lata brak jest instytucji przewlekłości w uregulowaniu prawidłowego przebiegu drogi. Gdyby zaś uznać, że skarżący wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania, to – zdaniem organu – skarga podlega odrzuceniu, bowiem skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. nie złożył zażalenia na bezczynność Wójta Gminy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. w trybie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego. Niezależnie od powyższego organ stwierdził, że brak podstaw by zarzucić mu przewlekłość w prowadzonym w niniejszej sprawie postępowaniu. Wyjaśnił, że sprawa uregulowania granic fragmentu drogi gminnej gospodarczej o szerokości 3 m, oznaczonej jako działka nr [...], z działkami sąsiednimi nr [...] i nr [...] będącymi własnością skarżącego, sięga wiosny 2002 r. Wówczas bowiem, celem poprawienia przejezdności drogi, na przedmiotowym odcinku Gmina W. utwardziła drogę tłuczniem. Po zakończeniu tych prac do Urzędu Gminy W. wpłynęła skarga B. B., w której skarżący zarzucił, że tłuczeń na szerokości ok. 0,5 m został wysypany na jego działkach. Gmina tłuczeń na opisanych odcinkach usunęła. Po tym zdarzeniu skarżący złożył do Urzędu Gminy pismo zawierające prośbę o wyznaczenie granic drogi na spornym odcinku. Podejmowane następnie przez firmę [...]. w P. liczne próby ustalenia przebiegu spornej granicy skończyły się fiaskiem. Pomimo bowiem tego, że w terenie odnaleziono rurki (5 sztuk) wskazujące przebieg drogi, skarżący nie uznawał przebiegu granicy wskazanego przez geodetę. W tej sytuacji firma [...] zrezygnowała z wykonania czynności rozgraniczeniowych, nie pobierając przy tym żadnej należności za wykonane prace. Z końcem 2007 r. Wójt Gminy wszczął czynności rozgraniczeniowe celem ustalenia przebiegu granicy na spornym odcinku, występując jednocześnie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z prośbą o przekazanie sprawy innej gminie, albowiem Gmina W. jest stroną w tej sprawie. Do przeprowadzenia czynności rozgraniczeniowych Kolegium postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] wyznaczyło Burmistrza N.. W piśmie z dnia [...] r. znak: [...] Burmistrz N. poinformował natomiast o pozostawieniu sprawy bez rozpatrzenia ze względu na niedostarczenie przez B. B. niezbędnych dokumentów i niedokonanie wyboru geodety do przeprowadzenia czynności rozgraniczeniowych. W ocenie organu przedstawione wyżej okoliczności nakazują uznać skargę za całkowicie bezzasadną. W piśmie z dnia [...] r. Sąd wezwał Wójta Gminy do udzielenia informacji na temat przebiegu postępowania w sprawie uregulowania stanu prawnego działki nr ewid. [...] w miejscowości Ł., po wydaniu w tej sprawie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. postanowienia z dnia [...] r., nr [...] (znajdującego się w przekazanych Sądowi aktach administracyjnych), uznającego za uzasadnione zażalenie B. B. na niezałatwienie przez Wójta Gminy sprawy w terminie i wyznaczającego temu organowi dodatkowy termin do załatwienia sprawy. W szczególności wezwano organ do wyjaśnienia, czy postępowanie w ww. sprawie zostało zakończone, a jeśli tak, to w jaki sposób. Sąd ponadto zobowiązał Wójta Gminy do wyjaśnienia, w jaki sposób powiązane są ze sobą działka nr ewid. [...] (wskazana w ww. postanowieniu SKO w L.) oraz działki nr ewid. [...] i [...] (przywołane w treści odpowiedzi na skargę). W odpowiedzi na powyższe wezwanie Wójt Gminy wskazał, że ww. postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wyznaczyło Wójtowi Gminy termin 1 miesiąca od daty otrzymania postanowienia na wydanie rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej w przedmiotowej sprawie. Postanowienie to Wójt Gminy otrzymał w dniu [...] r. W piśmie z dnia [...] r. organ zwrócił się natomiast do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. o wyłączenie go, na podstawie art. 26 § 2 k.p.a., od udziału w sprawie rozgraniczenia nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] z działką nr [...], stanowiącą drogę gminną będącą własnością Gminy W.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. przychyliło się do powyższego wniosku i postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] wyznaczyło Burmistrza N. do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Organ wskazał ponadto, że w dniu [...] r. B. B. złożył skargę do SKO w L. na bezczynność Wójta Gminy w sprawie wykonania "rozgraniczenia - pomiarów" na koszt Gminy działki nr [...] z działką nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. – kwalifikując ww. skargę z dnia [...] r. jako zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Wójta Gminy - uznało zażalenie za niezasadne. W świetle przedstawionych wyżej okoliczności, w ocenie Wójta Gminy, postępowanie w przedmiotowej sprawie nie zostało zakończone, zaś wyznaczony przez Kolegium Burmistrz N. jest zobowiązany do jej załatwienia w trybie i formie przewidzianej przepisami prawa - po uprzednim uzupełnieniu przez B. B. dokumentów, w szczególności wniosku o rozgraniczenie. Odnosząc się do kwestii numeracji działek będących przedmiotem sprawy Wójt Gminy wyjaśnił, że działka nr [...] została podzielona na działki nr [...] i nr [...] w 2005 r. Następnie działka nr [...] została podzielona na działki nr [...] i nr [...]. Działka nr [...] jest w posiadaniu B. B. od 1990 r. i wraz z działką nr [...] (również stanowiącą własność B. B.) graniczy z działką nr [...]. Na rozprawie w dniu [...] r. Sąd – wobec rozbieżności w sformułowaniu przedmiotu skargi przez skarżącego i jego pełnomocnika (wyznaczonego z urzędu w osobie adwokat A. D., która stawiła się na rozprawie wraz ze skarżącym) – zakreślił pełnomocnikowi skarżącego 7-dniowy termin do złożenia pisma procesowego, w którym dokładnie oznaczy przedmiot skargi tj. postępowanie administracyjne, którego skarga dotyczy, jak również wskaże, czy skarga dotyczy bezczynności czy przewlekłego prowadzenia postępowania, pod rygorem odrzucenia skargi. W dniu [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęły dwa pisma procesowe złożone przez adwokat A. D.. W jednym z tych pism wyjaśniono, że B. B. wniósł skargę przeciwko Wójtowi Gminy, skarżąc przewlekłość w prowadzeniu postępowania. W drugim piśmie procesowym adwokat A. D. poinformowała Sąd, że z dniem [...] r. B. B. złożył pisemne oświadczenie o rezygnacji z prawa pomocy przyznanego mu w niniejszej sprawie. Załączając odpis wspomnianego oświadczenia wniosła o zwolnienie jej od obowiązku reprezentowania skarżącego. W dniu [...] r. do Sądu wpłynęło natomiast pismo B. B., zawierające następujące stwierdzenie: "Informuję, że to bezczynność, gdyż od 2007 r. Pan Wójt nic nie robimy w tej sprawie". Zarządzeniem z dnia [...] r. Sąd uznał, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Wójta Gminy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Podkreślić na wstępie należy, że ze względu na datę wszczęcia w tej sprawie postępowania administracyjnego oraz datę wniesienia przedmiotowej skargi (co w obu przypadkach nastąpiło przed 1 czerwca 2017 r.), zastosowanie w niniejszej sprawie mają przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) – co wynika z dyspozycji przepisów przejściowych zawartych w art. 16 i art. 17 powołanej nowelizacji. W tym też brzmieniu przepisy ww. ustaw zostały przytoczone w dalszej części niniejszego uzasadnienia. W świetle art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej). Kontrola ta – w myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; obecnie: t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) – obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu. Stosownie zaś do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Należy również podkreślić, że w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dodatkowo, w przypadku rozpoznawania skargi na bezczynność organu, sąd bierze pod uwagę sytuację istniejącą w dniu orzekania. W niniejszej sprawie Sąd – mając na względzie oświadczenie skarżącego zawarte w piśmie z [...] r. (data wpływu - k. 66 akt sądowych) – przyjął, że przedmiotem skargi jest bezczynność Wójta Gminy w sprawie rozgraniczenia nieruchomości położonych w miejscowości Ł., gmina W., oznaczonych obecnie jako działki ewidencyjne nr [...] i nr [...], z działką ewidencyjną nr [...] (stanowiącą drogę gminną). Wprawdzie przedmiot skargi został odmiennie oznaczony przez pełnomocnika skarżącego w ramach wykonania obowiązku nałożonego na niego przez Sąd na rozprawie w dniu [...] r. (gdy pełnomocnik ten był jeszcze umocowany do reprezentowania skarżącego w niniejszej sprawie), tj. jako przewlekłość postępowania Wójta Gminy (a nie – jak to wskazał skarżący – bezczynność tego organu), jednak wobec rozbieżności tych oświadczeń, kierując się zasadą wyrażoną w art. 41 p.p.s.a., w myśl której mocodawca stawający jednocześnie z pełnomocnikiem może niezwłocznie prostować lub odwoływać oświadczenia pełnomocnika, Sąd jako wiążące przyjął oświadczenie samego skarżącego. Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny tak zakwalifikowanej skargi B. B., należy odnieść się do jej dopuszczalności, która została zakwestionowana w odpowiedzi na skargę poprzez poddanie w wątpliwość tego, czy skarżący przed wniesieniem niniejszej skargi wyczerpał środki zaskarżenia służące mu w administracyjnym toku instancji. W tym kontekście wyjaśnić trzeba, ze w myśl art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia (§ 2). Zgodnie zaś z art. 37 § 1 ustawy z dnia [...] r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 2138 ze zm. - dalej jako "k.p.a."), środkiem zaskarżenia, który przysługuje stronie w razie niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych bądź w terminie ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub w razie przewlekłego prowadzenie postępowania, jest zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Jakkolwiek w przekazanych Sądowi aktach sprawy brak jest zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie przez Wójta Gminy, złożonego przez skarżącego w trybie art. 37 § 1 k.p.a. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., to jednak w świetle załączonego do akt postanowienia tego Kolegium z dnia [...] r. nr [...] nie może budzić wątpliwości, że skarżący zażalenie takie (co najmniej raz) w niniejszej sprawie składał. Co więcej, powołanym postanowieniem zażalenie skarżącego zostało uznane przez Kolegium za uzasadnione, co skutkowało wyznaczeniem Wójtowi Gminy dodatkowego – miesięcznego terminu na rozstrzygnięcie sprawy. Wątpliwości Sądu nie budzi przy tym również tożsamość sprawy, której dotyczyło powyższe postanowienie, ze sprawę będąca przedmiotem rozpoznawanej skargi. Wprawdzie w postanowieniu tym jako przedmiot zażalenia złożonego przez B. B. podano "uregulowanie stanu prawnego działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] położonej w miejscowości Ł.", jednak należy zwrócić uwagę, że skarżący również w toku niniejszego postępowania sądowego zamiennie posługiwał się – w kontekście oznaczenia przedmiotu sprawy – określeniem "rozgraniczenie nieruchomości" i "przeprowadzenie czynności rozgraniczeniowych" oraz określeniem "uregulowanie przebiegu drogi" (tak np. w skardze), co prowadzi do wniosku, że w istocie chodzi o jedną sprawę wyznaczenia przebiegu spornej granicy. Z kolei różnica pomiędzy numerem działki podanym w ww. postanowieniu ([...]), a numerami działek stanowiących obecnie własność skarżącego i graniczących z działką nr [...] ([...] i [...]), wynika z dokonanych na przestrzeni ostatnich lat podziałów działki o pierwotnym nr [...] – co zostało wyjaśnione przez organ w piśmie procesowym z dnia [...] r. (k. 24-25 akt sądowych). Wskazane różnice w numerach działek również zatem nie podważają tożsamości przedmiotowej sprawy, której dotyczyło zażalenie rozpatrzone przez SKO w L. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] oraz sprawy będącej przedmiotem rozpoznawanej skargi. Dodatkowo wypada zwrócić uwagę, że z treści powołanego wyżej pisma Wójta Gminy z dnia [...] r. wynika, iż skarżący zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. na bezczynność Wójta Gminy składał w przedmiotowej sprawie również po raz drugi. Zażalenie to – jak wyjaśnił organ – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. rozpatrzyło postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], uznając je za niezasadne. W świetle powyższych okoliczności, fakt wyczerpania przez skarżącego przed wniesieniem skargi środków zaskarżenia stosownie do dyspozycji art. 52 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 k.p.a., nie mógł budzić wątpliwości. Tym samym nie zachodziły podstawy do uznania skargi za niedopuszczalną. Rozpoznając skargę merytorycznie Sąd stwierdził natomiast, że znajduje ona uzasadnione podstawy. Stosownie do art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 2 k.p.a.). Natomiast zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Z przekazanej Sądowi dokumentacji, a także z wyjaśnień Wójta Gminy przedstawionych w odpowiedzi na skargę, wynika jednoznacznie, że początek sporu odnośnie przebiegu granicy pomiędzy działką nr [...] (drogą gminną), a należącymi do B. B. działkami nr [...] i nr [...] (obecnie nr [...]) miał miejsce jeszcze w 2002 r., kiedy to w ramach prowadzonych przez Gminę W. robót w zakresie utwardzenia drogi tłuczniem doszło do wysypania tłucznia również w obrębie działek skarżącego na pasie gruntu o szerokości ok. 0,5 m. Nie jest przy tym jasne, czy wówczas doszło do wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego na wniosek skarżącego, czy też z urzędu. Jakkolwiek bowiem z odpowiedzi na skargę oraz z uzasadnienia uchwały Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] r. w sprawie rozpatrzenia skargi na Wójta Gminy wynika, że skarżący złożył wówczas do organu pismo zawierające prośbę o "wyznaczenie przebiegu drogi na spornym odcinku", to jednak z załączonego do akt sprawy fragmentu protokołu z posiedzenia komisji w sprawie skargi B. B. na Wójta Gminy wynika już odmiennie, że postepowanie rozgraniczeniowe w tej sprawie zostało wszczęte w urzędu (tak stwierdził podczas posiedzenia geodeta G. K.). Forma wszczęcia przedmiotowego postępowania pozostaje jednak bez znaczenia w kontekście oceny, czy organ dopuścił się w tym postepowaniu bezczynności, zaś istotne znaczenie dla tej oceny ma jedynie data zainicjowania postępowania przed Wójtem Gminy, tj. – jak już wskazano wyżej – 2002 r. Z wyjaśnień Wójta Gminy wynika, że po wszczęciu przez ten organ postępowania w 2002 r. "podejmowane były liczne próby ustalenia tej granicy przez firmę [...]. z P.", które to próby "skończyły się fiaskiem". Ponadto Gmina usunęła tłuczeń wysypany na pasie gruntu o szerokości ok. 0,5 m stanowiącym część nieruchomości skarżącego. Bezspornym jest jednak, że do 2006 r. Wójt Gminy nie wydał w tej sprawie żadnego rozstrzygnięcia, co skutkowało uznaniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. za uzasadnione zażalenia B. B. na bezczynność Wójta i wyznaczeniem temu organowi miesięcznego terminu na wydanie w tej sprawie decyzji (postanowienie SKO w L. z dnia [...] r. nr [...]). Dopiero po tym fakcie Wójt Gminy wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. o wyłączenie go od udziału w postępowaniu w sprawie i wyznaczenie do jej załatwienia innego organu wskazując, że Gmina W. – jako właściciel działki nr ewid.[...] – ma w tej sprawie interes prawny. Powyższy wniosek został następnie uwzględniony przez Kolegium, które postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] wyłączyło Wójta Gminy od udziału w postępowaniu w sprawie rozgraniczenia działki nr ewid. [...] z działką nr ewid.[...] w Łopatkach, wyznaczając do jej rozstrzygnięcia Burmistrza N.. W świetle powyższych okoliczności oczywistym jest, że obecnie na Wójcie Gminy nie ciąży już obowiązek załatwienia sprawy rozgraniczenia działek nr ewid. [...] i nr ewid.[...] w Łopatkach, w której to sprawie Wójtowi przysługuje jedynie status strony. Tym samym organu tego nie można zobowiązać do załatwienia przedmiotowej sprawy na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Nie można jednak nie dostrzec, że przed wyznaczeniem w 2007 r. Burmistrza N. do załatwienia tej sprawy, przez ok. 5 lat (tj. od 2002 r.) pozostawała ona w gestii Wójta Gminy, który przez ten okres był bezczynny, bowiem nie podjął żadnych kroków realnie zmierzających do zakończenia postępowania w drodze merytorycznej decyzji. O bezczynności Wójta świadczy w szczególności tak długie zwlekanie z wystąpieniem do organu wyższego stopnia z wnioskiem o wyznaczenie innego organu do załatwienia tej sprawy, skoro Gmina W. od samego początku zaistniałego sporu – jako właściciel działki nr [...] – miała w tej sprawie interes prawny. Z powyższych względów uzasadnione jest stwierdzenie na zasadzie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., że Wójt Gminy dopuścił się bezczynności w postępowaniu w sprawie rozgraniczenia działek ewidencyjnych posiadających aktualnie numery [...] i [...] z działką ewidencyjną nr [...], położonych w Łopatkach, przy czym uściślając podkreślić trzeba, że bezczynność ta trwała wyłącznie w okresie od 2002 r. do 2007 r., tj. od momentu wszczęcia postępowania w tej sprawie do momentu wyznaczenia do jej załatwienia Burmistrza N.. Ubocznie – mając na względzie sprzeczność oświadczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. zawartego w piśmie z dnia [...] r. z oświadczeniem tego Kolegium zawartym w piśmie z dnia [...] r., odnoszących się do kwestii funkcjonowania w obrocie prawnym postanowienia tego organu z dnia [...] r., wyznaczającego Burmistrza N. do rozstrzygnięcia sprawy rozgraniczenia działki nr [...] z działka nr [...] – podkreślić wypada, iż brak jest jakichkolwiek podstaw by uznać, że postanowienie to zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Oceniając zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. charakter zaistniałej wówczas bezczynności Sąd stwierdził, że nie nosiła ona cech rażącego naruszenia prawa. Wójt Gminy podejmował bowiem w owym czasie starania polubownego załatwienia sprawy (usunął tłuczeń z gruntu należącego do skarżącego), jak też starania wyznaczenia przebiegu spornej granicy w drodze czynności rozgraniczeniowych, zlecając ich wykonanie firmie geodezyjnej. Nie sposób zatem organowi temu przypisać w tej sprawie złej woli, czy też zarzucić lekceważącego podejścia do powstałego sporu. Podkreślić należy, że rażącym naruszeniem prawa jest wyłącznie taki stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. W orzecznictwie podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być więc w sposób oczywisty pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. np. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., II OSK 468/13 oraz wyroki WSA: we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., II SAB/Wr 14/14; w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r., II SAB/Po 69/13; w Szczecinie z dnia 16 maja 2013 r., II SAB/Sz 34/13), co w świetle przedstawionych wyżej okoliczności w niniejszej sprawie nie miało jednak miejsca. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.