II SAB/Lu 15/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi Z. W. na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie niewykonania obowiązku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Z. W. wniósł skargę na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej zarzucając nieprzeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego w związku z wnioskiem z dnia 10 listopada 2008 r. (12 listopada 2008 r. - data wpływu) o przyznanie świadczenia na żywność. Organ administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie bądź oddalenie. Po przedstawieniu przebiegu postępowania w sprawie wyjaśniono, że decyzją z dnia [...] r. przyznano Z. W. pomoc w formie zasiłku celowego w kwocie po 200 zł miesięcznie w okresie styczeń-grudzień 2009 r. z przeznaczeniem na zakup żywności. Sąd zważył, co następuje: Skarga, jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ppsa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt. 1-4 a. Rodzinny wywiad środowiskowy nie stanowi żadnego z tych przypadków. Jak wynika z art. 106 ust. 4 oraz art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tj. Dz.U. z 2008 r. Nr 115, poz. 728 ze zm.) rodzinny wywiad środowiskowy stanowi swoiste postępowanie dowodowe (por. wyrok NSA z dnia 16 października 2007 r., sygn. akt I OSK 59/07 – Lex nr 376835), którego przeprowadzenie powinno poprzedzać rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie świadczenia z pomocy społecznej. Sam wywiad nie tworzy nowej sytuacji prawnej podmiotu ubiegającego się o przyznanie świadczenia, gdyż nie rozstrzyga o jego prawach lub obowiązkach. W konsekwencji oznacza to, że rodzinny wywiad środowiskowy nie może być zaliczony do aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4 a ppsa, co wyklucza dopuszczalność skargi na bezczynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ppsa i stanowi podstawę do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 ppsa. Z tych względów należało orzec jak w postanowieniu.