II SAB/Lu 15/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi A. J. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie nierozpatrzenia odwołania od decyzji z dnia [...] r. dotyczącej zasiłku celowego na częściowe pokrycie kosztów mieszkaniowych oddala skargę. W dniu 22 stycznia 2010 r. A. J. złożył do Sądu skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. polegającą na nierozpatrzeniu odwołania od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. z dnia 10 listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie: 1) uchylenia w całości decyzji nr [...] z dnia 16 lutego 2007 r. wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta P. przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. w sprawie przyznania świadczenia z pomocy społecznej w formie zasiłku celowego na częściowe pokrycie kosztów mieszkaniowych w wysokości 350,00 zł w lutym 2007 r., 2) uznania, że przyznane świadczenie w formie zasiłku celowego na częściowe pokrycie kosztów mieszkaniowych w lutym 2007 r. w wysokości 350,00 zł jest świadczeniem nienależnie pobranym, 3) zażądania zwrotu nienależnie pobranego świadczenia z pomocy społecznej w kwocie 350,00 zł za okres od 1 lutego 2007 r. do 28 lutego 2007 r. wraz z odsetkami, 4) stwierdzenia, że kwota odsetek zostanie określona w dniu wpłaty należności głównej, 5) ustalenia terminu zwrotu na dzień następny po uprawomocnieniu się decyzji, 6) stwierdzenia, że kwotę zwrotu określoną w pkt 3 należy wpłacić w nieprzekraczalnym terminie w kasie MOPS w P. lub na konto bankowe Ośrodka, oraz stwierdzenia, iż w przypadku niewpłacenia powyższej kwoty w oznaczonym terminie, niespłacona kwota będzie natychmiast wymagalna w postępowaniu egzekucyjnym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o jej oddalenie, wskazując, iż odwołanie od powołanej na wstępie decyzji organu pierwszej instancji Kolegium rozpatrzyło decyzją z dnia 15 stycznia 2010 r. nr [...], którą utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako: "ustawa", kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracyjnych w przypadkach określonych w ustawie. Kontrola ta, w myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), polega na badaniu zgodności działania organu z prawem. Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności. Stosownie do art. 149 ustawy sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności, lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W dniu 2 grudnia 2009 r. A. J. złożył odwołanie od opisanej na wstępie decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta P. przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. z dnia 10 listopada 2009 r. nr [...]. Odwołanie to zostało przekazane Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w L. w dniu 14 grudnia 2009 r. Kolegium zaś decyzją z dnia 15 stycznia 2010 r. nr [...], po rozpoznaniu przedmiotowego odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wbrew twierdzeniom skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. nie pozostawało więc w bezczynności w rozpoznawanej sprawie. Mając powyższe na uwadze należało skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy.