II SAB/Lu 15/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. B. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Zabytków w przedmiocie nakazania regulacji stanu prawnego zabytku p o s t a n a w i a odrzucić skargę. P. B. złożył skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Zabytków polegającą na nierozpoznaniu przez organ wniosku o wydanie postanowienia nakazującego regulację stanu prawnego zabytku – nekropolii z 1602r. u zbiegu ulic U. i W. tj. wpisu do Rejestru Zabytków oraz nakazanie i zobowiązującego powyższy organ i właściciela obiektu, czyli Parafię Prawosławną w L. przy ul. R. do systematycznej opieki konserwatorskiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważy co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), zwanej dalej ppsa skarga do sądu administracyjnego jest dopuszczalna po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem administracji. W sprawie skargi na bezczynność organu - zgodnie z art. 37 § 1 kpa - takim środkiem zaskarżenia jest zażalenie, które powinno być wniesione do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zgodnie z art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.) w sprawach określonych w ustawie i w odrębnych przepisach organem pierwszej instancji jest wojewódzki konserwator zabytków, a organem wyższego stopnia minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego. Skarżący został wezwany do nadesłania w terminie siedmiu dni, odpisu zażalenia wniesionego do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na niezałatwienie w ustawowo przewidzianym terminie przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Zabytków powyższego wniosku, pod rygorem odrzucenia skargi. W wykonaniu wezwania skarżący przedłożył pismo z dnia 18 marca 2011r. skierowane do Rzecznika Praw Obywatelskich w Warszawie (k. 28-31 akt sądowych) oraz wniosek z dnia 26 stycznia 2011 skierowany do Generalnego Konserwatora Zabytków w Warszawie (k. 32-33 akt sądowych). Skarżący zatem nie przedstawił odpisu zażalenia do właściwego organu nadrzędnego, poprzedzającego wniesienie skargi na bezczynność do Sądu, poza tym zażalenia takiego nie ma również w aktach sprawy. Niewyczerpanie trybu przewidzianego w art. 37 § 1 kpa w zw. z art. 52 § 1 ppsa powoduje, że Sąd nie może merytorycznie rozpoznać skargi. Z tego względu skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.