II SAB/Lu 150/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. A. i J. A. na bezczynność Prezydenta Miasta B. P. w przedmiocie utraty wartości nieruchomości w wyniku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w punktach od 1 do 4a. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 1 do 4a p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3), inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4), pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (pkt 4a). Stosownie zaś do unormowania art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. C. A. działając jako pełnomocnik córek I. A. i J. A. wniosła skargę na niewydanie decyzji przez Prezydenta Miasta B. P. w sprawie wypłaty odszkodowania z tytułu utraty możliwości dysponowania działką nr [...] wraz z budynkami i ogrodzeniem na kwotę [...] złotych w okresie od 2012 r. do 25 lutego 2014 r. Z uzasadnienia skargi wynika, że dotyczy ona niewypłacenia skarżącym przez Prezydenta Miasta B. P. odszkodowania, o którym stanowi art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.). Roszczenie wynikające z tego przepisu ma charakter roszczenia cywilnoprawnego i dochodzone powinno być przed sądami powszechnymi (por. wyrok SN z dnia 30 czerwca 2010 r., sygn. akt V CSK 452/09 – Lex nr 852597 czy wyrok WSA w Krakowie z dnia 22 października 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 72306 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Tym samym bezczynność organu polegająca na niespełnieniu roszczenia nie będzie mieścić się w dyspozycji art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Zatem rozpoznanie skargi dotyczącej niewykonania przez organ administracji roszczenia z art. 36 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie należy do właściwości sądów administracyjnych, w związku z czym podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Z tych względów orzeczono jak w postanowieniu.