II SAB/Lu 150/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Protokolant Starszy referent Marzena Okoń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 października 2016 r. sprawy ze skargi A. B. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. A. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wójta Gminy w sprawie nie udostępnienia informacji zawartych we wniosku z dnia [...] r. o udostępnienie kserokopii poświadczonych za zgodność z oryginałem, protokołów z sesji i Komisji od dnia [...] r. do dnia [...] r. Powyższe informacje skarżący wskazał, że odbierze osobiście w terminie nieprzekraczalnym 14 dni od dnia złożenia wniosku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Ustosunkowując się do stawianych zarzutów, wskazanych w treści skargi, wyjaśnił, że organ nie pozostaje w bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej żądanej przez skarżącego. Organ powołując się na art. 7 ust. 1 pkt 1 i art. 10 ust. 1 u.d.i.p. oraz na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że z powołanych przepisów wynika, że warunkiem powstania po stronie organu władzy publicznej obowiązku udostępniania określonej informacji publicznej jest skutecznie złożony wniosek w tym przedmiocie. Nie dotyczy to jedynie informacji, które z mocy prawa podlegają publikacji w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ przedstawił przebieg postępowania w sprawie: w dniu [...] r. skarżący zwrócił się z wnioskiem do Wójta Gminy o udostępnienie, w ramach informacji publicznej, poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii protokołów z sesji i komisji Rady Gminy. Pismem z dnia [...]., znak Ldz. [...] Wójt poinformował wnioskodawcę, że protokoły znajdują się na stronie internetowej [...], w zakładce BIP. W związku z tym, że na dzień odpowiedzi na wniosek, protokół z ostatniej sesji Rady Gminy W. nie został jeszcze fizycznie sporządzony, jeszcze go nie było, nie mógł być udostępniony jako informacja publiczna. Organ wyjaśnił, że protokół obecnie znajduje sią na BIP-ie i stanowi udostępnioną informację publiczną. Pismem z dnia [...] r., które wpłynęło do urzędu w dniu [...] r., skarżący, w oparciu o art. 2 ust. 1 u.d.i.p. wniósł ponownie o udostępnienie informacji publicznej, poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii (wersja papierowa) protokołów z sesji Rady Gminy i posiedzeń komisji, od dnia [...]. do [...]. Ponadto w przedmiotowym piśmie wnioskodawca zarzucił Wójtowi lekceważenie mieszkańców i wyborcy, a także informował, że pismo to przedłoży Głównemu Inspektorowi Ochrony Danych Osobowych. W odpowiedzi na to pismo Wójt ponownie poinformował skarżącego (pismem z dnia [...] r.), że żądane informacje znajdują się w BIP w zakładce Rada Gminy, oraz że forma udzielania informacji publicznej przez BIP jest zgodna z obowiązującymi przepisami i nie stanowi lekceważenia mieszkańców gminy i wyborców. W dniu [...] r. Organ Nadzoru L. Urzędu Wojewódzkiego pismem PN-VII. 1411.51.2016, przesłał do Przewodniczącej Rady Gminy, skargę skarżącego w celu rozpatrzenia zgodnie z właściwością. Skarżący zarzucał Wójtowi niewłaściwe rozpatrzenie wniosku o udzielenie informacji publicznej, tj. przekierowanie do strony BIP zamiast przekazania wnioskowanej wersji papierowej protokołów z sesji i komisji Rady Gminy za okres od stycznia 2015 - do maja 2016r. potwierdzonej za zgodność z oryginałem, oraz niekompletność protokołów. W skardze został zawarty również zarzut braku publikacji oświadczeń majątkowych w BIP- ie. Podczas wspólnego posiedzenia Komisji Budżetu, Komisji Spraw Społecznych i Komisji Rolnictwa i Ochrony Środowiska, Rada Gminy wysłuchała wyjaśnień zaproszonych na obrady podmiotów, tj. skarżącego oraz Wójta. W uzasadnieniu uchwały nr [...] z dnia [...] r. Rada Gminy wyjaśniła, że zgodnie z przepisami u.d.i.p. organ administracji publicznej nie ma obowiązku udostępniać informacji publicznej w formie i w sposób wskazany we wniosku tylko wówczas, gdy znajduje się ona w BIP, co miało zastosowanie w tym niniejszym przypadku. W rozpatrywanej sytuacji – w ocenie organu - nie było zatem podstaw do stwierdzenia, iż Wójt Gminy pozostaje w zwłoce w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a co za tym idzie do zobowiązania organu do załatwienia przedmiotowego wniosku, skoro już raz został on załatwiony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W ocenie Sądu skarga na bezczynność Wójta Gminy w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia [...] r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę prawnych form działania organów administracji publicznej, podlegających jego kontroli, a także orzekają w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia [...] r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a. Natomiast zgodnie z art. 149 § 1 tej ustawy, sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że Wójt Gminy jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udostępnienia posiadanej informacji, która ma walor informacji publicznej. Podkreślić bowiem należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności (vide: T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, W. 2005, s. 86). Mając to na uwadze w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ. Przy czym Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy. W świetle powyższego dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że organ administracji był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. W objętym skargą postępowaniu skarżący upatruje bezczynności organu polegającej na nie rozpoznaniu jego wniosku zgodnie z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie, w którym organ nie udzielił mu – w jego ocenie – odpowiedzi na wniosek z dnia [...] roku. Z uwagi na zakreślony w sprawie spór, co do sposobu i formy udostępnienia części żądanej informacji wskazać należy, że uregulowania zawarte w ustawie o dostępie do informacji publicznej z dnia [...] r., (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm.), realizujące określone w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP prawo obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej, obejmuje dostęp do dokumentów urzędowych oraz dostęp do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Z kolei art. 7 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wskazuje sposoby dostępu do informacji publicznej i określa z jednej strony – formy udostępniania tej informacji przez podmioty zobowiązane, a z drugiej zaś – sposoby jej pozyskiwania przez podmioty uprawnione. Poza ogłaszaniem informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej (pkt 1) i udostępniania w sposób określony w art. 10 i 11 tej ustawy, tj. udostępniania na wniosek informacji publicznej nieudostępnionej w Biuletynie Informacji Publicznej, a także poprzez wyłożenie bądź wywieszenie w miejscach ogólnie dostępnych oraz przez zainstalowanie w miejscach dostępnych urządzenia umożliwiającego zapoznanie się z tą informacją (pkt 2) – należy do nich również możliwość wstępu na posiedzenia organów kolegialnych, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 oraz wgląd do dokumentów urzędowych, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Toteż nie powinno budzić wątpliwości, że zakres realizacji i sposób dostępu do informacji publicznych wynika z norm zawartych w przytoczonym powyżej art. 7 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a także z dyspozycji jej art. 8 i art. 9, oraz z przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] r. w sprawie Biuletynu Informacji Publicznej (Dz.U. Nr 10, poz. 68 ze zm.). Udostępnienie informacji publicznej w Biuletynie Informacji Publicznej ma charakter generalny i nie wymaga wniosku żadnego podmiotu (tak: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, T. 2002, s. 55). Następuje ono ex lege, w wyniku realizacji obowiązku określonego w art. 8 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej i obejmuje całodobowy i nieprzerwany dostęp do informacji publicznych, spełniających warunki określone w art. 8 ustawy oraz do dodatkowych informacji odpowiadających wymogom sformułowanym w art. 8 ust. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z regulacją art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest bezpośrednio związana regulacja jego ust. 1 pkt 2 oraz jej rozszerzenie zawarte w art. 10 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Udostępnienie informacji na wniosek każdego zainteresowanego podmiotu jest sposobem uzupełniającym, ale nie fakultatywnym w stosunku do sposobu określonego w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Należy bowiem przyjąć, iż zgodnie z brzmieniem art. 10 tej ustawy bez znaczenia jest, czy informacja udostępniona za pomocą Biuletynu należy do kategorii obowiązkowo udostępnianych za pośrednictwem sieci teleinformatycznej, czy też została tak udostępniona z woli podmiotu zobowiązanego. W tej sytuacji, wówczas kiedy strona skarżąca nie znalazłaby żądanych informacji w Biuletynie Informacji Publicznej mogłaby domagać się ich udostępnienia w trybie art. 10 ustawy o dostępie do informacji publicznej, czyli na wniosek. Dopiero wtedy dopuszczalne byłoby też złożenie skargi do sądu na odmowę ich udostępnienia, czy też bezczynność organu. Podkreślenia wymaga, że stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej jednym ze sposobów udostępnienia informacji publicznych jest ich ogłoszenie w Biuletynie Informacji Publicznej, zaś art. 10 ust. 1 stanowi, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w tym Biuletynie lub centralnym repozytorium jest udostępniana na wniosek. Z przepisów tych wynika zatem, że tylko informacje publiczne opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej uważa się za udostępnione, zaś wszystkie inne informacje, w tym w szczególności wymienione w art. 6 ustawy o informacji publicznej są udostępniane na wniosek bez względu na to czy funkcjonują w obiegu publicznym, na stronach internetowych podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznych, a także czy dostęp do tych informacji, tj. do internetu, domagający się ich udostępnienia ma łatwy czy też utrudniony. O obowiązku udostępnienia informacji publicznej nie opublikowanej w Biuletynie, a będącej na stronie internetowej, przesądza nie dostęp do internetu, ale niepublikowanie w Biuletynie – tak NSA w wyroku z dnia [...] r., sygn. akt I OSK [...]. Tymczasem z akt sprawy nie wynika, ale też nie wskazuje inaczej strona skarżąca, ażeby informacje żądane we nie znajdowały się na stronie internetowej wskazanej przez organ. Zatem skarżący domagał się udostępnienia informacji opublikowanych w Biuletynie. Odesłanie do Biuletynu Informacji Publicznej w przedmiotowej sprawie – pismem Wójta [...] z dnia [...] r. - uczyniło zadość wykonaniu przez podmiot zobowiązany żądania udostępnienia informacji na wniosek, gdyż informacje zawarte pod wskazanymi adresami odnoszą się tak bezpośrednio, jak i konkretnie do meritum żądania. Zwierają dane istotne z punktu widzenia pytającego, a ich uzyskanie nie wymaga przedsięwzięcia dodatkowych czynności (wyroki NSA z dnia [...] r., sygn. I OSK [...] i z dnia [...] r. sygn. akt I OSK [...] oraz wyrok WSA w Białymstoku z dnia [...] r. sygn. II [...]). W rozpoznawanej sprawie – co wymaga podkreślenia – strona skarżąca nie tylko nie zanegowała, ale też nie podnosiła, ażeby adresy stron internetowych podane w odpowiedzi na wniosek i znajdujące się pod tymi linkami wiadomości nie zawierały danych objętych zapytaniem. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym, podkreśla się, że organ administracji publicznej w przypadku informacji udostępnionej w Biuletynie Informacji Publicznej nie ma obowiązku dokonywania wydruków z Biuletynu i przesyłania ich żądającemu. Wynika to w sposób jednoznaczny z treści art. 10 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, jest udostępniania na wniosek. Udostępnienie zatem informacji publicznej w Biuletynie Informacji Publicznej wyłącza obowiązek ponownego jej udostępnienia na wniosek zainteresowanego. Bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej ma natomiast miejsce wtedy, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie podejmuje stosownych czynności tj. nie udostępnia informacji w sposób przewidziany w ustawie m.in. w sposób wskazany w art. 10 ust. 1 w zw. z art. 7 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skoro w niniejszej sprawie żądana przez skarżącego – w części dotyczącej przebiegu kanalizacji i kosztów inwestycji – informacja publiczna została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, to nie mógł mieć zastosowania przepis art. 14 ustawy o dostępie do informacji publicznej, albowiem reguluje on sposób udostępnienia informacji publicznej, co nie mogło mieć miejsca w sprawie niniejszej (tak NSA w wyroku z dnia [...] r., sygn. akt I OSK [...] i przywołane tam orzecznictwo). Podsumowując wymaga zaakcentowania, że dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia tylko wtedy, gdy informacja ta nie została wcześniej udostępniona i nie funkcjonuje w obiegu publicznym, co nie pozwala zainteresowanemu zapoznać się z jej treścią inaczej niż wskutek złożenia wniosku do odpowiedniego organu o udzielenie informacji. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że organ zajął stanowisko w sprawie i udzielił odpowiedzi na objęte wnioskiem pytanie. Tym samym, aczkolwiek odpowiedź nie satysfakcjonuje strony skarżącej, to wobec poczynionych a przywołanych powyżej ustaleń nie można uznać, że organ w jakikolwiek sposób pozostał bezczynny wobec wniosków skarżącego. Wskazuje na to treść odpowiedzi wójta [...]. Zdaniem składu orzekającego, takie zachowanie stanowi przejaw aktywności wobec żądań skarżącego, a nie bezczynności organu. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.