II SAB/Lu 151/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. A. i J. A. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta B. P. w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w punktach od 1 do 4a. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 1 do 4a p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3), inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4), pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (pkt 4a). Stosownie zaś do unormowania art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi z innych przyczyn jest niedopuszczalne. C. A. działając jako pełnomocnik córek I. A. i J. A. wniosła skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta B. P. odnośnie złożonego przez nie winsoku o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przewlekłe prowadzenie przez Prezydenta Miasta B. P. postępowania dotyczącego aktu prawa miejscowego jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie będzie mieścić się w dyspozycji art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Zatem w sprawie niniejszej skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z tych względów orzeczono jak w postanowieniu.