II SAB/Lu 156/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. R. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Lublinie w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej postanawia odrzucić skargę. Pismem z 13 maja 2026 r. adwokat T. D. zwrócił się do Prezesa Sądu Okręgowego w Lublinie o udzielenie informacji publicznej poprzez przesłanie kopii wszystkich dokumentów stanowiących podstawę wpisu mgr inż. P. M. na listę biegłych sądowych przy Sądzie Okręgowym w Lublinie. Pismem z 25 maja 2026 r. Prezes Sądu Okręgowego w Lublinie w odpowiedzi na powyższy wniosek poinformował o procedurze ustanawiania biegłych sądowych. Kolejnym wnioskiem z 26 maja 2026 r. adwokat D. R. zwrócił się do Prezesa Sądu Okręgowego w Lublinie ze wskazaniem, iż opisanie procedury wpisu biegłego na listę biegłych sądowych nie jest odpowiedzią na wcześniej złożony wniosek o udzielenie informacji publicznej. Pismem z 8 czerwca 2026 r. w odpowiedzi na wniosek z 26 maja 2026 r. Prezes Sądu Okręgowego w Lublinie poinformował, że wnioskowana informacja nie dotyczy informacji publicznej. W piśmie z 16 czerwca 2026 r. adwokat D. R. w odpowiedzi na pismo Prezesa z 8 czerwca 2026 r. zawarł argumentację popierającą twierdzenie, że informacja dotycząca wykształcenia biegłego sądowego jako osoby pełniącej funkcję publiczną jest informacją publiczną. Pismem z 16 czerwca 2026 r. adwokat D. R. wniósł skargę na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Lublinie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, ponieważ została wniesiona przez podmiot nieposiadający legitymacji skargowej. Wniosek z 13 maja 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej wniósł adwokat T. D.. Natomiast skargę z 16 czerwca 2026 r. na bezczynność organu złożył adwokat D. R.. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, jedynie podmiot, który wnioskuje o udostępnienie informacji publicznej jest podmiotem legitymowanym do złożenia skargi do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 27 września 2019 r., I OSK 2598/17; postanowienie NSA z dnia 18 lipca 2024 r., III OZ 163/24; postanowienie NSA z dnia 16 lutego 2021 r., III OSK 3904/21; wyrok NSA z 13.03.2026 r., III OSK 879/25; wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stosownie do art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Pojęcie interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. sprowadza się do istnienia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę, a zaskarżonym aktem lub czynnością lub bezczynnością organu. Interes prawny, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., polega na tym, że istnieje związek między indywidualnymi prawami i obowiązkami osoby składającej skargę a decyzją, czynnością lub bezczynnością organu, które są przedmiotem skargi. Po wpłynięciu skargi do sądu administracyjnego sąd w pierwszej kolejności bada spełnienie przez skargę warunków formalnych (art. 57 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 46 p.p.s.a.), zachowanie terminu do jej wniesienia (art. 53 p.p.s.a.). Następnie sąd administracyjny bada, czy skarga została wniesiona przez osobę uprawnioną, legitymowaną do jej wniesienia, czyli mającą przymiot strony (art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a.). Dopiero po stwierdzeniu, że wnosząca skargę osoba ma przymiot strony sąd bada przedmiot skargi, czyli istotę sprawy (por. wyrok NSA z 13.05.2016 r., I OSK 2823/15). Jak podnosi się w orzecznictwie sądów administracyjnych legitymowanym do wniesienia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej jest ten, kto ma interes prawny, czyli kto ma prawo żądać od organu udzielenia odpowiedzi na żądanie udostępnienia informacji publicznej (tak np. postanowienie WSA w Szczecinie z 2.04.2025 r., I SAB/Sz 34/25). Przed przystąpieniem do oceny merytorycznej zasadności skargi Sąd zbadał legitymację skarżącego do wniesienia skargi i stwierdził brak tożsamości podmiotu wnioskującego o udostępnienie informacji publicznej oraz podmiotu wnoszącego skargę. Należy przy tym zauważyć, że brak wskazania w ustawie o dostępie do informacji publicznej wymagań formalnych wniosku składanego w trybie tej ustawy nie uzasadnia przyjęcia, że uprawnionym do wniesienia skargi na bezczynność organu jest podmiot inny niż ten, który z nim wystąpił. Jedynie wnioskodawca ma prawo zaskarżania bezczynności czy decyzji organu działającego w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Legitymację do zaskarżenia bezczynności posiada więc wyłącznie podmiot wnioskujący (tak np. postanowienie WSA we Wrocławiu z 30.01.2025 r., IV SAB/Wr 1249/24). W związku z tym osoba, która nie złożyła wniosku o udostępnienie informacji publicznej, jest pozbawiona uprawnienia do wejścia w spór z organem i w konsekwencji do złożenia skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej oczekiwanej przez inną osobę (postanowienie WSA w Szczecinie z 1.08.2024 r., I SAB/Sz 62/24; wyrok WSA w Krakowie z 16.01.2024 r., II SAB/Kr 251/23). Skoro obowiązek udzielenia informacji publicznej powstaje w związku z wnioskiem konkretnej osoby (wnioskodawcy), to tylko ta osoba ma przymiot strony postępowania i niewątpliwie takiej osobie przysługuje prawo do kwestionowania działań organu poprzez złożenie skargi (postanowienie NSA z 12.07.2022 r., III OSK 1398/21). Wobec powyższego Sąd uznał skargę wniesioną przez skarżącego za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. skargę odrzucił.