II SAB/Lu 165/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 14 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego I. stwierdza bezczynność organu; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Z. W. (dalej także: skarżący) wniósł w dniu 16 października 2015 r. skargę na bezczynność Wójta Gminy (dalej także: Wójt [...]) zarzucając, że organ ten nie rozpatrzył jego wniosku z dnia 23 marca 2015 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną tego organu z dnia 23 lutego 2015 r., znak: [...], w przedmiocie przyznania specjalnego zasiłku celowego. W odpowiedzi na skargę Wójt [...] wniósł o jej oddalenie, wyjaśniając, że wskazany wyżej wniosek skarżącego został rozpoznany decyzją z dnia 30 września 2015 r., znak: [...], odmawiającą uchylenia opisanej decyzji ostatecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności organów administracji sprawowana przez sądy w zakresie zgodności z prawem obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. W orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Wskazać należy, że terminy załatwiania spraw administracyjnych określone zostały w art. 35 K.p.a., z którego wynika, iż organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). W świetle art. 149 § 1 P.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., nadanym przepisem art. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r. poz. 658), sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że decyzją z dnia 23 lutego 2015 r., znak: [...], wydaną z upoważnienia Wójta [...], przyznano skarżącemu pomoc w postaci specjalnego zasiłku celowego. Dnia 23 marca 2015 r. Z. W. złożył skargę do Wójta w sprawie wznowienia postępowania w przedmiotowej decyzji. Pismem z dnia 20 kwietnia 2015 r. Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] przekazał skargę do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. (dalej także: Kolegium). Pismem z dnia 5 maja 2015 r. Kolegium przekazało powyższą skargę do ośrodka, zaś pismem z dnia 13 maja 2015 r. organ ten poinformował skarżącego o sposobie załatwienia skargi. W dniu 19 maja 2015 r. Kolegium skierowało do Wójta [...] pisma z prośbą o przekazanie akt administracyjnych sprawy w związku z koniecznością rozpoznania złożonego przez stronę zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Pismem z dnia 29 maja 2015 r. organ pierwszej instancji przekazał organowi odwoławczemu akta sprawy. Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2015 r., znak: [...] Kolegium uznało powyższe zażalenie za nieuzasadnione. Organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia 28 maja 2015 r., znak: [...], wznowił postępowanie zakończone kwestionowaną przez skarżącego decyzją tego organu z dnia 23 lutego 2015 r., a decyzją z dnia 26 czerwca 2015 r., znak: [...], organ odmówił uchylenia wskazanej decyzji ostatecznej. Po rozpoznaniu odwołania strony, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia 7 sierpnia 2015 r., znak: [...], uchyliło zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w całości, a sprawę przekazało do ponownego rozpoznania temu organowi. Decyzja Kolegium została przekazana wraz z aktami sprawy do organu pierwszej instancji w dniu 17 sierpnia 2015 r. (prezentata na kopii decyzji Kolegium znajdującej się w aktach administracyjnych). Oznacza to, że od tej daty zaczął biec określony w art. 35 § 2 K.p.a. termin miesięczny do załatwienia niniejszej sprawy. Nie budzi bowiem wątpliwości, że nie wymagała ona przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, skoro organ pierwszej instancji, jak wynika z akt sprawy, nie podjął żadnych dodatkowych czynności służących ustaleniu stanu faktycznego w sprawie. Termin ten upłynął zatem w dniu 17 września 2015 r., zaś decyzja kończąca postępowanie administracyjne w pierwszej instancji została wydana – czego nie kwestionuje Wójt [...] – w dniu 30 września 2015 r. Z powyższego wynika, że w sprawie brak jest więc podstaw do zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Nie budzi jednak wątpliwości, że Wójt [...] pozostawał w bezczynności, albowiem wspomniana decyzja została wydana z kilkunastodniowym uchybieniem terminu ustawowego do załatwienia sprawy przez ten organ. Mając to na uwadze, należało stwierdzić bezczynność organu na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność organu administracji w niniejszej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Nie budzi bowiem wątpliwości, że uchybienie terminu załatwiania sprawy było w istocie nieznaczne. Należy przy tym mieć na uwadze, że jak wynika z opisanego wyżej przebiegu postępowania w sprawie organ nie ponosi winy za przedłużenie załatwienia sprawy w pozostałym zakresie. Stosownie bowiem do art. 35 § 5 K.p.a., do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Z tych względów i na podstawie powołanych przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.