II SAB/Lu 18/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom, Asesor WSA Wojciech Kręcisz (sprawozdawca), Protokolant Stażysta Anna Chmielewska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 lipca 2006 r. sprawy ze skargi J. B. K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie świadczenia z pomocy społecznej oddala skargę. W dniu 3 marca 2006 r. J. B. K. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie ze skargą na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych . W skardze zarzucał, iż poczynając od sierpnia 2005 r. ZUS zaprzestał przesyłania na jego konto świadczeń emerytalnych matki, której jest pełnomocnikiem, nie powiadamiając go o tym, jak również nie podając żadnych przyczyn takiego postępowania. Skarżący podnosił, iż w związku z tym, z własnych środków musiał ponosić koszty utrzymania matki w domu pomocy społecznej. Sąd zważył, co następuje. Skarga J. B. K. podlega odrzuceniu. Przepis art. 58 § 1 pkt 1 – 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określa przesłanki dopuszczalności zaskarżenia aktu lub czynności albo bezczynności organu administracji publicznej. Wynikające z nich warunki prawidłowego zaskarżenia dotyczą zarówno przedmiotu skargi, jej formy, jak również treści. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 przywołanej ustawy sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Niedopuszczalność skargi z powodu braku właściwości sądu administracyjnego ma miejsce wówczas, gdy dotyczy ona aktu lub czynności (bezczynności) nieobjętych zakresem właściwości sądów administracyjnych wynikającej z przepisu art. 3 § 2 i 3 i art. 4 ustawy, albo została wniesiona w sprawie wyłączonej z zakresu właściwości sądu administracyjnego (art. 5 ustawy) albo została wniesiona w sprawie podlegającej kognicji sądu powszechnego. Sprawy z zakresu świadczeń emerytalnych nie należą do właściwości sądów administracyjnych. Właściwe są w nich sądu powszechne. Z przepisu art. 118 ust. 7 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity Dz.U z 2004 r. Nr 39, poz. 353 z późniejszymi zmianami) wynika, iż od rozstrzygnięć organu rentowego przysługują osobie zainteresowanej środki odwoławcze określone w odrębnych przepisach. Są nimi przepisy ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych oraz ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. kodeks postępowania cywilnego. Przepis art. 83 ust 2 i 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, jak również przepis art. 4778 wskazują na sądy powszechne, jako sądy właściwe w tych sprawach. Wobec powyższego, Sąd na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.