II SAB/Lu 18/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca) Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak, Protokolant Asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie niewznowienia postępowania w zakresie specjalistycznych usług opiekuńczych I. oddala skargę; II. przyznaje [...] E. O.-M. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 52,80 zł (pięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) należnego podatku od towarów i usług. Z. W. złożył w dniu 12 stycznia 2007 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej polegającą na niewznowieniu postępowania administracyjnego w zakresie specjalistycznych usług opiekuńczych. W odpowiedzi na skargę Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej wniósł o jej oddalenie, wyjaśniając, iż Z. W. złożył w dniu 21 lipca 2006 r. i 24 sierpnia 2006 r. wnioski o przyznanie specjalistycznych usług opiekuńczych. Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej, po rozpatrzeniu powyższych wniosków, decyzją z dnia 5 września 2006 r. nr [...], wydaną z upoważnienia Wójta Gminy, odmówił wnioskodawcy przyznania świadczenia w postaci specjalistycznych usług opiekuńczych. Następnie w dniu 6 października 2006 r. Z. W. złożył w Urzędzie Gminy pismo nazwane "skargą" dotyczące powołanej decyzji z dnia 5 września 2006 r. nr [...] oraz decyzji z dnia 5 września 2006 r. nr [...]. Jednocześnie w dniu 6 października 2006 r. Z. W. złożył w Urzędzie Gminy odwołanie od wskazanych wyżej decyzji z dnia 5 września 2006 r. o nr [...] i nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniami z dnia 6 listopada 2006 r. o nr [...] i nr [...] stwierdziło, iż w obu przypadkach nastąpiło uchybienie terminu do wniesienia odwołania i pozostawiło odwołania bez rozpatrzenia wraz z powyższym pismem nazwanym "skargą", stanowiącym uzupełnienie odwołania. Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej wyjaśnił także, iż w dniu 15 grudnia 2006 r. Z. W. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej polegającą na niewydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania administracyjnego w związku ze skargą złożoną 6 października 2006 r. w Urzędzie Gminy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 2 stycznia 2007 r. nr [...], uznało zażalenie za nieuzasadnione. Organ odwoławczy podkreślił, że pismo z dnia 6 października 2006 r. nazwane "skargą" nie zawiera wniosku o wznowienie postępowania, a takiego wniosku nie należy wyinterpretowywać z treści pisma, lecz sama strona powinna wyraźnie określić to żądanie. Kolegium wskazało także, iż pisma tego nie można uznać za wniosek o wznowienie postępowania również z tego względu, że było ono pismem złożonym w toczących się sprawach, zaś z przepisów wprost wynika, że postępowanie wznawia się w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. W dniu 7 grudnia 2007 r. na rozprawie ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego – adwokat E. O.-M. popierając skargę wniosła o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu i oświadczyła, iż koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracyjnych. Na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) kontrola ta polega na badaniu zgodności działania organu administracji z prawem. W świetle art. 35 k.p.a. organy administracyjne zobowiązane są do załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – w ciągu dwóch miesięcy. Jeżeli termin określony w tym przepisie dla załatwienia sprawy nie może być dotrzymany, organ ma obowiązek zawiadomić o tym strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 k.p.a.). Istotą skargi na bezczynność organu administracji jest brak rozstrzygnięcia sprawy przez ten organ i żądanie, by Sąd na podstawie art. 149 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zobowiązał organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności pozwalające na stwierdzenie, że Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej, działający z upoważnienia Wójta Gminy, pozostawał bezczynny i nie wznowił postępowania administracyjnego w zakresie specjalistycznych usług opiekuńczych wbrew zasadom określonym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Podstawy wznowienia postępowania administracyjnego określone są w przepisach art. 145 i art. 145a k.p.a. Zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. art. 24, 25 i 27 tej ustawy, 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję, 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2 k.p.a.), 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. W myśl zaś art. 145a § 1 k.p.a. można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Z. W. zarzucił organowi administracji bezczynność, polegającą na niewznowieniu postępowania administracyjnego w zakresie specjalistycznych usług opiekuńczych. W treści skargi do Sądu skarżący wskazał, iż w niniejszej sprawie składał do organu administracji skargę z dnia 6 października 2006 r. Skarga ta, jak wynika z akt sprawy, została złożona do organu wraz z odwołaniem od dwóch decyzji organu pierwszej instancji z dnia 5 września 2006 r. o nr [...] i nr [...] i została potraktowana przez Kolegium jako pismo uzupełniające powyższe odwołanie, gdyż dotyczyła wskazanych wyżej decyzji z dnia 5 września 2006 r., a z jej treści nie wynikało, że stanowi wniosek o wznowienie postępowania. Należy również podkreślić, iż wnosząc skargę na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej Z. W. nie wskazał ustawowych podstaw wznowienia postępowania w rozpoznawanej sprawie. Fachowy pełnomocnik skarżącego ustanowiony w ramach pomocy prawnej udzielonej z urzędu także nie wskazał takich podstaw. Organ administracji działając z urzędu nie dopatrzył się w sprawie wskazanych wyżej podstaw wznowienia. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę również nie dopatrzył się okoliczności obligujących organ administracji do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w drodze instytucji wznowienia postępowania. Tym samym Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej, wbrew zarzutom skarżącego, nie pozostawał w bezczynności. Mając to na względzie należało skargę, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw prawnych, oddalić na podstawie art. 151 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zasądzeniu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Sąd orzekł na podstawie art. 250 ustawy w związku z § 18 ust. 1 pkt. 1 litera "c" oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).