II SAB/Lu 186/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Anna Ostrowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 lutego 2026 r. sprawy ze skargi P. P. na bezczynność Dyrektora Inne w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Dyrektor Inne dopuścił się bezczynności w zakresie wniosku skarżącego z 12 października 2025 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej; II. stwierdza, że bezczynność Dyrektora Inne nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Dyrektora Inne do załatwienia sprawy; IV. w pozostałym zakresie oddala skargę; V. zasądza od Dyrektora Inne na rzecz P. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z 12 października 2025 r. P. P. (dalej także jako: skarżący) zwrócił się do Dyrektora Inne (dalej także jako: Dyrektor, organ) o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej zdjęcia plakatu wydarzenia "P. N." umieszczonego na platformie Facebook na profilu Inne (dalej także jako: MDK). Pytanie dotyczyły autorstwa zdjęcia, w tym tego, czy zostało wygenerowane z wykorzystaniem sztucznej inteligencji, a także o podstawy prawne i finansowanie ze środków publicznych dostępu do oprogramowania służącego do wygenerowania plakatu. W dniu 30 listopada 2025 r. P. P. wniósł skargę na bezczynność organu w sprawie rozpoznania jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 12 października 2025 r. Wskazał, że jego wniosek nie został rozpoznany mimo upływu terminu na załatwienie sprawy. W związku z powyższym wniósł o stwierdzenie, że Dyrektor dopuścił się bezczynności, nałożenie na organ grzywny zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. i zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, oddalenie wniosku o nałożenie grzywny i nieuwzględnienie pozostałych wniosków skargi. Organ przyznał, że wniosek skarżącego nie został załatwiony w ustawowym terminie, z uwagi na prowadzony remont głównej siedziby jednostki organizacyjnej. Po wpłynięciu skargi, organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek pismem z 29 grudnia 2025 r. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej jako: p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż Dyrektor dopuścił się bezczynności w zakresie wniosku skarżącego z 12 października 2025 r. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. W świetle regulacji zawartych w ustawie o dostępie do informacji publicznej, należy przyjąć, że bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej będzie miała miejsce w sytuacji, w której podmiot ten w ustawowo określonym terminie nie podejmie w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji żadnej z czynności określonych w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. nie udostępni informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wyda decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskaże, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. W sprawie nie jest sporne, że Dyrektor jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznych, jako podmiot reprezentujący jednostkę organizacyjną, która wykonuje zadania publiczne (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Przechodząc do oceny charakteru żądanych przez skarżącą informacji należy wyjaśnić, że pojęcie informacji publicznej ustawodawca zdefiniował w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Stosownie do pierwszego z tych przepisów, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Z kolei przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 u.d.i.p., pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych, rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów, przy czym oceny tej należy dokonywać każdorazowo na gruncie konkretnej sprawy. Pytania nr 1, 3, 4 i częściowo pytanie nr 2 zmierzają do ustalenia źródła finansowania grafiki, która znalazła się na plakacie MDK. Niewątpliwie kwestia wydatkowania środków publicznych stanowi informację publiczną. Pytanie nr 2 zasadniczo zmierza do ustalenia, w jaki sposób powstał wykorzystany przez MDK obraz – zatem również dotyczy kwestii wydatkowania finansów publicznych. Jednakże takiego charakteru nie ma informacja, w jaki konkretny sposób przy pomocy sztucznej inteligencji została wygenerowana ilustracja tj. "jaki(e) prompt(y)/polecenie(a) zostało(y) użyte do wygenerowania grafiki". Jest to informacja z zakresu sposobu działania sztucznej inteligencji. Odnosząc się do zagadnienia, którego dotyczyło pytanie nr 3 należy zauważyć, że Dyrektor wskazał, że nie ma wiedzy co do źródeł danych wykorzystanych do wygenerowania ilustracji, co jest wiarygodne. Organ nie ma obowiązku udostępniania informacji, których sam nie posiada – a w tym przypadku taka sytuacja zachodzi. Udzielenie wyjaśnień, dlaczego w treści plakatu nie poinformowano o wykorzystaniu sztucznej inteligencji (pytanie nr 5) nie stanowi informacji publicznej. Kwestia ta dotyczy ochrony praw autorskich i pokrewnych, zatem wniosek w tym zakresie zmierza do uzyskania opinii prawnej. Ostatnie pytanie (nr 6) służy weryfikacji skutków funkcjonowania MDK. Skarżący domagał się przeprowadzenia przez organ oceny własnej działalności pod kątem promowania kreatywności u dzieci i młodzieży. Stanowisko Dyrektora w tej sprawie niewątpliwie nie stanowi informacji publicznej. Należy podkreślić, że nie jest to zagadnienie z zakresu kierunku działań MDK. Reasumując powyższe rozważania należy wskazać, że organ pismem z 30 grudnia 2025 r. ustosunkował się do wszystkich pytań zawartych we wniosku skarżącego. Dyrektor udostępnił informacje dotyczące wydatkowania finansów publicznych. Uznał, że zagadnienia dotyczące sposobu generowania ilustracji przez sztuczną inteligencję oraz promowania kreatywności wśród dzieci i młodzieży nie mają charakteru informacji publicznej, a sąd stanowisko to podzielił. W zakresie pytania nr 3, organ wskazał, że nie ma informacji o źródłach wykorzystywanych przez sztuczną inteligencję do wygenerowania ilustracji – co sąd uznał za wyjaśnienie wiarygodne i wyczerpujące. Sąd stanął na stanowisku, że organ nie miał obowiązku udzielania informacji na pytanie nr 5, które dotyczyło oznaczenia na plakacie wykorzystania sztucznej inteligencji do wygenerowania ilustracji, bowiem nie jest to zagadnienie z zakresu informacji publicznej. Niemniej jednak Dyrektor wskazał, że – jego zdaniem – nie miał obowiązku podawania na plakacie faktu wykorzystania sztucznej inteligencji do stworzenia obrazu. W toku postępowania skarżący nie kwestionował treści udzielonych przez organ odpowiedzi. W ocenie sądu skarga jest zasadna, gdyż Dyrektor dopuścił się bezczynności. Skarżący złożył wniosek 12 października 2025 r., zatem czternastodniowy termin na udostępnienie informacji publicznej upłynął 27 października 2025 r. (26 października 2025 r. to niedziela). Dyrektor dopiero po wniesieniu skargi przez stronę rozpoznał wniosek z 12 października 2025 r. W związku z powyższym sąd doszedł do przekonania, że organ nie rozpoznał wniosku w ustawowym terminie, co prowadzi do stwierdzenia, że pozostawał bezczynny (punkt pierwszy sentencji wyroku). Sąd stwierdził, że Dyrektor dopuścił się bezczynności, lecz nie miała ona charakteru rażącego (punkt drugi sentencji wyroku). Działanie organu nie było wyrazem lekceważenia ustawowych obowiązków. W odpowiedzi na skargę organ wyczerpująco i przekonująco wskazał na okoliczności, które przyczyniły się do bezczynności organu. Wadliwa organizacja pracy organu, braki kadrowe i remont nie zwalniają organu z zarzutu bezczynności, lecz wskazują, że nierozpoznanie wniosku strony w ustawowym terminie nie było wyrazem złej woli organu. Nie można także pominąć, że Dyrektor udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego po wniesieniu skargi. W sytuacji, gdy w dacie orzekania przez sąd Dyrektor rozpoznał wniosek skarżącego, bezprzedmiotowe było zobowiązywanie organu do załatwienia wniosku z 12 października 2025 r., dlatego sąd umorzył postępowanie w tym zakresie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (punkt trzeci sentencji wyroku). Z uwagi na brak znamion rażącego naruszenia prawa w zachowaniu organu, sąd nie znalazł podstaw do wymierzenia organowi grzywny zgodnie z żądaniem wyrażonym w skardze (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W ocenie sądu nie ma racjonalnych powodów, aby piętnować błędy organu niemające charakteru rażącego poprzez wymierzanie grzywny. Takie instrumenty jak grzywna czy zasądzenie sumy pieniężnej powinny być stosowane wyłącznie w przypadku rażącego naruszenia prawa, przejawiającego się w istotnym lekceważeniu obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Takiego zachowania nie można przypisać Dyrektorowi w rozpoznawanej sprawie. W związku z powyższym sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie (punkt czwarty sentencji wyroku). O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Zwrot kosztów objął uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł (punkt piąty sentencji wyroku).