II SAB/Lu 19/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie uznania za dłużnika alimentacyjnego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu 31 grudnia 2012 r. J. P. wniósł skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie uznania za dłużnika alimentacyjnego. Zarządzeniem z dnia 30 stycznia 2013 r. wezwano skarżącego do wykazania, że przed wniesieniem skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego składał do tego organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W zakreślonym terminie skarżący nie wykazał jednak, aby skorzystał z tego środka zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie do treści art. 37 § 1 k.p.a., w przypadku bezczynności samorządowego kolegium odwoławczego takim środkiem zaskarżenia jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skierowane do tego organu. W niniejszej sprawie skarżący nie skorzystał jednak ze wskazanego środka prawnego, a zatem nie dopełnił wskazanego w art. 52 § p.p.s.a. warunku dopuszczalności skargi. W tych warunkach skarga J. P. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia, jakie służyły mu w administracyjnego toku instancji. Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.