II SAB/Lu 190/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Protokolant Referent Marzena Okoń, po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2013 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. Ł. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a I. umorzyć postępowanie; II. zasądzić od Burmistrza Miasta na rzecz E. Ł. 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Mailem z dnia 7 marca 2013r. E. Ł. domagała się od Burmistrza udzielenia informacji publicznej, dotyczącej prowadzenia przez niego i Radę Miejską polityki związanej z profilaktyką i rozwiązywaniem problemów alkoholowych oraz wzmocnienia bezpieczeństwa obywateli i porządku publicznego w zakresie zabezpieczenia mieszkańców Gminy przed ułatwionym dostępem do nielegalnych wyrobów alkoholowych i przeciwdziałania narkomanii. Wniosła ponadto o rzetelne udzielenie informacji, czy Burmistrz i Rada Miejska widzą potrzebę zintensyfikowania tych polityk i zamierzają to czynić, a jeśli nie, to dlaczego. Jeśli widzą potrzebę poprawy sytuacji poprzez zintensyfikowanie powyższych polityk, wniosła o podanie konkretnych zamiarów zmierzających do tego celu, a także o podanie, czy w Urzędzie Miasta mają miejsce prace legislacyjne mające na celu zmianę prawa miejscowego w kierunku tych polityk. Jeśli tak, wniosła o podanie, czego konkretnie one dotyczą, które osoby są odpowiedzialne za prace nad ich projektami, jaki jest ich zakres przedmiotowy, jakie są do nich założenia i ustalenia, jaki jest ich tekst i jaki jest ewentualny czas niezbędny do zakończenia prac nad nimi. W dniu 29 marca 2013 r. do Urzędu Miejskiego wpłynęła skarga E. Ł. na bezczynność Burmistrza polegającą na nie rozpoznaniu jej wniosku z dnia 7 marca 2013 r. Skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do jego rozpoznania w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. W skardze wniesiono również o wymierzenie organowi administracji grzywny, jeżeli nie przekazałby on do sądu w terminie 15 dni skargi i odpowiedzi na nią wraz z aktami administracyjnymi. W dniu 16 kwietnia 2013 r. Burmistrz nadał na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie przesyłkę pocztową, zawierającą skargę wraz z odpowiedzią, wnosił o umorzenie postępowania, wobec tego, że skarżąca w dniu 2 kwietnia 2013 r. otrzymała drogą mailową żądana informację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W orzecznictwie oraz doktrynie przyjmuje się, że postępowanie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia, w których następstwie zakończy się sprawa sądowoadministracyjna, w szczególności na skutek uwzględnienia skargi przez organ administracji w trybie autokontroli. W przypadku skargi na bezczynność polegać to będzie na wydaniu przez organ administracji żądanego aktu lub podjęcia przezeń żądanych czynności po wniesieniu skargi, ale przed zamknięciem rozprawy (por. uchwała 7 Sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt. I OPS 6/08 – ONSAiWSA 2009/4/63). W przedmiotowej sprawie skarga na bezczynność została sporządzona w dniu 27 marca 2013r., natomiast w dniu 29 marca 2013r. wpłynęła do organu administracji, który wniosek rozpoznał w tym samym dniu i odpowiedź przesłał skarżącej drogą mailową w dniu 2 kwietnia 2013r. Tym samym postępowanie w zakresie udostępnienia informacji publicznej stało się bezprzedmiotowe. Dotyczy to również wniosku o wymierzenie Burmistrzowi grzywny z art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych powodów na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postępowanie w sprawie należało umorzyć. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 wspomnianej ustawy oraz § 14 ust. 2 pkt.1 lit.c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U Nr 163, poz. 1349 ze zmianami ).