II SAB/Lu 191/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia SO del. Arkadiusz Mrowiec, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Specjalista Jolanta Sikora, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 września 2014 r. sprawy ze skargi A. F. na bezczynność Ośrodka Sportu i Rekreacji odpowiedzialnością w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Ośrodek Sportu i Rekreacji do załatwienia – w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku – wniosku A. F. z dnia [...] marca 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej w części dotyczącej: punktu 1) w zakresie wskazania pełnego wykazu innych form zatrudnienia i zleceń niestanowiących stosunku pracy oraz nieobjętych prawem zamówień publicznych zawartych przez Ośrodek Sporu i Rekreacji w 2013 r.; - punktu 2) w zakresie wskazania pełnego wykazu umów i zleceń na prowadzenie obsługi prawnej i reklamowej nieobjętych prawem zamówień publicznych, zawartych przez Ośrodek Spotu w 2013 r.; - punktu 3) w zakresie wskazania tytułów prasowych prenumerowanych przez Ośrodek Sportu w latach 2012-2014; - punktu 11); - punktu 12) w zakresie wskazania wykazu osób i pełnionych przez nie funkcji w Ośrodku Sportu wraz z ilością wysłanych esemesów premium; II. stwierdza, że bezczynność Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji "Bystrzyca" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w zakresie określonym w punkcie I sentencji nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala skargę w pozostałej części; IV. zasądza od Ośrodka Sportu na rzecz A. F. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. F. w dniu 24 kwietnia 2014 r. złożył do Sądu skargę na bezczynność "A" w L. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. (dalej także: "Spółka"), polegającą na nieudzieleniu odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia 20 marca 2004 r. dotyczący udostępnienia informacji publicznej. Skarżący wyjaśnił, że we wniosku tym zwrócił się o przekazanie mu – drogą elektroniczną – informacji w zakresie: - ilości i wartości innych form zatrudnienia i zleceń poza stosunkiem pracy i prawem o zamówieniach publicznych zawartych przez Spółkę w 2013 r. wraz z pełnym ich wykazem (pkt 1); - ilości i wartości umów i zleceń na prowadzenie obsługi prawnej i reklamowej Spółki w 2013 r., które nie objęte były postępowaniami w trybie zamówień publicznych wraz z pełnym ich wykazem (pkt 2); - ilości tytułów prasowych prenumerowanych przez Spółkę oraz poniesionych z tego tytułu kosztów w latach 2012-2014 (pkt 3); - ilości esemesów premium wysłanych na numer 72355 z telefonów służbowych zakontraktowanych i opłacanych przez Spółkę w latach 2012-2014 (pkt 11); - personalnego wykazu osób zatrudnionych w Spółce, które wysłały esemesy premium z wykorzystaniem telefonów służbowych i pełnionych przez nie funkcji w Spółce wraz z ilością tych esemesów, przypisaną do poszczególnych osób, a także wraz ze wskazaniem ilości i wysokości not obciążeniowych wystawionych za wykorzystanie telefonów służbowych do celów prywatnych (pkt 12). W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o oddalenie skargi jako bezzasadnej, wskazując, że w dniu 3 kwietnia 2014 r. udostępniła skarżącemu informacje żądane przez niego w punktach 1-3 oraz 5 wspomnianego wniosku, natomiast co do informacji żądanej w punkcie 4 wniosku, poinformowała wnioskodawcę, iż nie stanowi ona informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest częściowo zasadna. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4. Na podstawie tego przepisu skarga do Sądu przysługuje więc w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (pkt 1-3) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, określone w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Organ administracji pozostaje w bezczynności w szczególności w przypadku, gdy nie udzielił zainteresowanej jednostce żądanej przez nią informacji publicznej stosownie do przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.; dalej: "u.d.i.p."). Należy podkreślić, że "A" w L. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w L., jako spółka, której wyłącznym udziałowcem jest Gmina L., jest niewątpliwie obowiązana do udzielania informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. W ocenie Sądu również żądana przez skarżącego we wniosku z dnia 20 marca 2014 r. informacja dotycząca sposobu wydatkowania majątku Spółki, w tym korzystania ze służbowych telefonów komórkowych przez pracowników Spółki stanowi informację publiczną, gdyż dotyczy sposobu korzystania z majątku publicznego (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. "f", pkt 3 lit. "b" oraz pkt 5 lit. "c" u.d.i.p.). Osoby prawne samorządu terytorialnego, takie jak Spółka, obowiązane są do zachowania przejrzystości w wydatkowaniu funduszy publicznych i z tego względu żądanie skarżącego, który domagał się udostępnienia mu szczegółowych informacji co do umów cywilnoprawnych zawieranych przez Spółkę korzystania z telefonów służbowych opłacanych przez Spółkę dotyczy sposobu zasad prowadzenia gospodarki finansowej przez Spółkę. Informacje te podlegają więc udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w przepisach u.d.i.p. Stosownie do art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Informacje żądane przez skarżącego we wniosku z dnia 20 marca 2014 r. nie zostały przez Spółkę udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej (por. http://bip.[...]). Podmiot reprezentujący Spółkę był więc obowiązany do rozpoznania wniosku skarżącego zgodnie z przepisami u.d.i.p., to jest do udostępnianie żądanych informacji bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) bądź do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). W rozstrzyganej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu, że w odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia 24 kwietnia 2014 r. Spółka pismem z dnia 3 kwietnia 2014 r. (wysłanym drogą elektroniczną) udzieliła częściowo odpowiedzi skarżącemu. Odnosząc się do żądań zawartych w punktach 1), 2), 3) i "12)" (tak skarżący oznaczył piąty według kolejności punkt wniosku) poinformowano w tym piśmie skarżącego, że Spółka: - zawarła w 2013 r. 255 umów zlecenia na łączną wartość 197 357,19 zł; - nie zawarła w 2013 r. żadnych umów dotyczących prowadzenia obsługi prawnej, które nie objęte były postępowaniami w trybie zamówień publicznych - w ramach obsługi reklamowej korzystała w 2013 r. z 10 usług reklamowych na łączną kwotę w wysokości 13.534,00 zł; - w 2012 r. prenumerowała 9 "pozycji", co kosztowało 3 156,00 zł netto; - w 2013 r. prenumerowała 8 "pozycji", co kosztowało 2 701,00 zł netto; - w 2014 r. prenumerowała 3 "pozycje", co kosztowało 133,00 zł netto; - nie wystawiła dotychczas not obciążeniowych za wykorzystanie telefonów służbowych do celów prywatnych. Oznacza to, że wbrew stanowisku Spółki wyrażonemu w odpowiedzi na skargę, Spółka nie udzieliła skarżącemu odpowiedzi na zapytania zawarte w jego wniosku z dnia 20 marca 2014 r. w części dotyczącej: - punktu 1) w zakresie wskazania pełnego wykazu innych form zatrudnienia i zleceń niestanowiących stosunku pracy oraz nieobjętych prawem zamówień publicznych zawartych przez Spółkę w 2013 r.; - punktu 2) w zakresie wskazania pełnego wykazu umów i zleceń na prowadzenie obsługi prawnej i reklamowej nieobjętych prawem zamówień publicznych, zawartych Spółkę w 2013 r.; - punktu 3) w zakresie wskazania tytułów prasowych prenumerowanych przez Spółkę w latach 2012-2014; - punktu "12)" w zakresie wskazania wykazu osób zatrudnionych w Spółce, które wysłały esemesy premium z wykorzystaniem telefonów służbowych i pełnionych przez nie funkcji w Spółce wraz z ilością tych esemesów, przypisaną do poszczególnych osób. We wskazanym wyżej piśmie z dnia 3 kwietnia 2014 r. Spółka odnosząc się do żądania zawartego w punkcie "11)" wniosku z dnia 20 marca 2014 r. (tak skarżący oznaczył czwarty według kolejności punkt wniosku) podkreśliła, że nie ma obowiązku wskazania skarżącemu ilości esemesów premium wysłanych na numer 72355 z telefonów służbowych zakontraktowanych i opłaconych przez Spółkę w latach 2012-2014, gdyż informacje te nie stanowią informacji publicznej. Jednocześnie Spółka stwierdziła, iż jej stanowisko w tym zakresie potwierdza wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2011 r., I OSK 1637/11. Ponownie należy podkreślić, iż w ocenie składu rozpoznającego niniejszą sprawę żądanie skarżącego zawarte w punkcie "11)" wniosku z dnia 20 marca 2014 r. dotyczące wskazania "ilości esemesów premium wysłanych na numer 72355 z telefonów służbowych zakontraktowanych i opłacanych przez Spółkę w latach 2012-2014" dotyczy udostępnienia informacji publicznej. W świetle przepisów u.d.i.p. pojęcie informacji publicznej ma bowiem bardzo szeroki zakres i obejmuje każdą informację o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1), w szczególności informację o majątku, którym dysponują osoby prawne samorządu terytorialnego (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. "f"), zasadach funkcjonowania tych podmiotów, w tym o ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. "b") oraz o majątku publicznym, w tym o majątku osób prawnych samorządu terytorialnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. "c"). Żądanie wskazania liczby wysokopłatnych wiadomości tekstowych wysyłanych przy użyciu telefonów komórkowych, finansowanych ze środków osoby prawnej samorządu terytorialnego, a więc ze środków publicznych, niewątpliwie stanowi informację publiczną w rozumieniu wskazanych wyżej przepisów u.d.i.p. Zauważyć przy tym należy, że powołany przez Spółkę wyrok NSA został wydany w sprawie o odmiennym stanie faktycznym. Pogląd wyrażony w tym wyroku nie miał więc zastosowania w niniejszej sprawie. Mając powyższe na względzie Sąd zobowiązał "A" w L. Spółkę z o. o. w L. do załatwienia – w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku – wniosku skarżącego z dnia 20 marca 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej w części dotyczącej: - punktu 1) w zakresie wskazania pełnego wykazu innych form zatrudnienia i zleceń niestanowiących stosunku pracy oraz nieobjętych prawem zamówień publicznych zawartych przez "A" w L. Spółkę z o. o. w L. w 2013 r.; - punktu 2) w zakresie wskazania pełnego wykazu umów i zleceń na prowadzenie obsługi prawnej i reklamowej nieobjętych prawem zamówień publicznych, zawartych przez "A" w L. Spółkę z o. o. w L. w 2013 r.; - punktu 3) w zakresie tytułów prasowych prenumerowanych przez "A" w L. Spółkę z o. o. w L. w latach 2012-2014; - punktu 11); - punktu 12) zakresie wskazania wykazu osób zatrudnionych w Spółce i pełnionych przez nie funkcji, które to osoby wysłały esemesy premium z telefonów służbowych wraz z ilością tych esemesów. Jednocześnie Sąd, na podstawie art. 149 § 1 zdanie 2 P.p.s.a., stwierdził, że bezczynność Spółki w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę okoliczność Sąd wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w tym fakt, iż zachowanie tego podmiotu nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych na niego z mocy ustawy. W tych okolicznościach Sąd, w oparciu o art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę A. F. w pozostałej części, w jakiej skarżący zarzucał bezczynność Spółce, pomimo udzielenia mu niektórych informacji żądanych przez niego w punktach 1), 2), 3) i "12)" wniosku z dnia 20 marca 2014 r. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadniał art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.