II SAB/Lu 195/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Pastucha po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie wypłaty zasiłku okresowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z dnia 6 sierpnia 2026 r. K. K. (dalej jako: skarżący) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Lublinie na bezczynność Burmistrza Miasta (Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. P., dalej jako: organ) polegającą na niewykonaniu decyzji tego organu z dnia [...] lipca 2026 r. nr [...], przyznającej skarżącemu zasiłek okresowy. W skardze skarżący podniósł, że pomimo obowiązywania ww. decyzji, przyznany nią zasiłek nie został mu wypłacony, bowiem organ wstrzymał jego wypłatę do czasu rozpatrzenia wniesionego przez skarżącego odwołania. Zdaniem skarżącego, wniesienie odwołania od decyzji przyznającej zasiłek okresowy nie wstrzymuje wypłaty tego świadczenia. Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności organu oraz zobowiązanie organu do niezwłocznego wykonania decyzji i wypłaty należnego zasiłku okresowego. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania oraz rozważenie nałożenia na organ grzywny. Przekazując skargę organ w piśmie z dnia 6 sierpnia 2026 r. wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] lipca 2026 r. przyznał skarżącemu zasiłek okresowy w wysokości [...] zł miesięcznie, na okres od 1 lipca 2026 r. do 30 września 2026 r. W dniu 20 lipca 2026 r. skarżący wniósł odwołanie od ww. decyzji z dnia [...] lipca 2026 r., w związku z czym w dniu 24 lipca 2026 r. akta sprawy zostały przekazane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. P.. Organ podkreślił, że w dniu 23 lipca 2026 r. skierował do skarżącego pismo informujące o podstawie wstrzymania wypłaty świadczenia. Według ustaleń organu, korespondencja ta była awizowana w dniu 27 lipca 2026 r., a następnie ponownie w dniu 4 sierpnia 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podkreślić na wstępie należy, że treść skargi nie pozostawia wątpliwości, iż jej przedmiotem skarżący uczynił bezczynność Burmistrza Miasta (Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. P.) polegającą na niewykonaniu decyzji tego organu [...] lipca 2026 r. przyznającej skarżącemu zasiłek okresowy. Skarżący domaga się przy tym zobowiązania organu do niezwłocznej wypłaty przyznanego ta decyzją świadczenia, kwestionując zasadność wstrzymania jego wypłaty przez organ z uwagi na wniesienie przez skarżącego odwołania od ww. decyzji. Skarga nie dotyczy zatem bezczynności organu w sprawie wydania decyzji w przedmiocie zasiłku okresowego, ale wypłacania skarżącemu świadczenia tego rodzaju na podstawie już wydanej decyzji z dnia [...] lipca 2026 r. Skarga o tak określonym przedmiocie podlega odrzuceniu, gdyż nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wyjaśnić należy, że zakres właściwości sądu administracyjnego określa w pierwszej kolejności art. 3 § 2 i § 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), który wskazuje, jakie formy działania albo bezczynności czy przewlekłego prowadzenia postępowania organów administracji publicznej podlegają kontroli przez sądy administracyjne. Dopuszczalność skargi do sądu na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, składanej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 lub 9 p.p.s.a., zależy od tego, czy w danej sprawie dopuszczalna jest skarga na decyzje, postanowienia albo inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej. Innymi słowy, dopuszczalność skargi na bezczynność albo przewlekłe prowadzenie postępowania jest pochodną dopuszczalności skargi na inny rodzaj działalności administracji. Wniesiona w rozpoznawanej sprawie skarga, dotycząca wypłaty zasiłku okresowego, nie należy do żadnej z tych kategorii. Kwestia wypłaty świadczenia ma charakter techniczny, jest konsekwencją wydania decyzji administracyjnej. Sama wypłata nie jest zatem ani decyzją administracyjną, ani postanowieniem, ani nawet innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z pkt 4, pkt 9 p.p.s.a.). Skoro nie można zaskarżyć do sądu czynności technicznej, jaką jest wypłata świadczenia z pomocy społecznej, to tym samym niedopuszczalna jest również skarga na bezczynność w tym zakresie. Istnieje możliwość zaskarżenia bezczynności organu, ale w zakresie niewydania decyzji w przedmiocie zasiłku okresowego, co jednak nie znajduje uzasadnienia w okolicznościach rozpatrywanej sprawy. Bezspornym w sprawie jest bowiem, że taka decyzja została wydana. Jednocześnie ubocznie wypada wyjaśnić, że wypłata zasiłku okresowego może nastąpić na podstawie decyzji, która podlega wykonaniu. Jak wynika z akt sprawy, decyzji z dnia 9 lipca 2026 r. (k. 9) nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności. Decyzja ta nie podlega także natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy. Wobec tego decyzja ta będzie mogła zostać wykonana dopiero po rozpatrzeniu wniesionego od niej odwołania, albowiem poza powyższymi wyjątkami, przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu, natomiast wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji - co wprost wynika z art. 130 § 1-3 k.p.a. Jeżeli natomiast przyznany zasiłek – pomimo uzyskania przez ww. decyzję waloru wykonalności po rozpatrzeniu wniesionego od niej odwołania – nadal nie zostałby wypłacony, wówczas skarżący będzie mógł dochodzić jego wypłaty, jednak w postępowaniu przed sądem cywilnym, gdyż w sprawach tych nie są właściwe sądy administracyjne. W powyższej sytuacji skarga podlegała odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jako wniesiona w sprawie, która nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wobec konieczności odrzucenia skargi z przedstawionych powyżej powodów, Sąd odstąpił od wezwania skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi (poprzez wskazanie numeru PESEL skarżącego). Czynność tę - jako zmierzającą do merytorycznego załatwienia sprawy - należało bowiem uznać za bezcelową. Z tych względów orzeczono, jak w sentencji postanowienia.