II SAB/Lu 2/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Sidor po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego - w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego – skarżący Z. W. wniósł o przyznanie mu prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. W formularzu wniosku PPF wskazał, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe i utrzymuje się wyłącznie z renty w wysokości 853 zł. Sąd zważył, co następuje: W świetle art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Nawet zatem, jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone w art. 246 ppsa, oczywista bezzasadność skargi wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy. Oczywista bezzasadność skargi ma natomiast miejsce wówczas, gdy bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona – ma to miejsce zwłaszcza wtedy, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 731). Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Jak bowiem wynika z akt sprawy, skarżący wniósł skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego bez uprzedniego wezwania tego organu do usunięcia naruszenia prawa, wymaganego zgodnie z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. w związku z art. 37 § 1 K.p.a. Wobec powyższego, z powodu "oczywistej bezzasadności" skargi, należało odmówić przyznania skarżącemu prawa pomocy na podstawie art. 247 P.p.s.a. Z tych względów, orzeczono, jak w sentencji.