II SAB/Lu 2/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Sidor po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Skarżący Z.W. wniósł skargę z dnia 2 października 2012r. na "przewlekłe nic nie robienie", wskazując w piśmie procesowym z dnia 21 listopada 2012r., że skarga dotyczy "orzeczenia [...]". Sąd zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 270), zwanej P.p.s.a., skarga do sądu administracyjnego jest dopuszczalna po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem administracji. Jednym ze środków zaskarżenia jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które przysługuje stronie na niezałatwienie sprawy (w terminie określonym w art. 35 K.p.a., w przepisach szczególnych bądź w terminie ustalonym w myśl art. 36) lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, jeżeli nie ma organu wyższego stopnia, do którego strona mogłaby wnieść zażalenie. (art. 37 § 1 K.p.a.) Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, bowiem skarga dotyczy bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a zatem skarżący powinien najpierw zwrócić się do tego Kolegium z wezwaniem o usunięcie naruszenia prawa, a dopiero potem może on wnieść skargę do sądu administracyjnego na bezczynność postępowania tego organu. Tymczasem pomimo wezwania skarżącego przez Sąd w dniu 18 stycznia 2013r. do wyjaśnienia czy składał do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i do nadesłania kopii tego wezwania w terminie 7 dni – nie potwierdził, by wezwania takiego dokonał ani nie przedstawił jego kopii. Z uwagi zatem na to, że w sprawie nie zachowano trybu przewidzianego w art. 37 § 1 kpa, skarga jako niedopuszczalna nie może być rozpoznana merytorycznie, lecz podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Z tych względów, orzeczono, jak w sentencji.