II SAB/Lu 202/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja,, Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 lutego 2015 r. sprawy ze skargi Z. W. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w przedmiocie nierozpatrzenia odwołania od decyzji dotyczącej specjalnego zasiłku celowego na opłacenie energii elektrycznej i zakup żywności I. oddala skargę; II. przyznaje [...] A. S. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług. Z. W. wniósł skargę na przewlekłość postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego ... w sprawie jego odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z dnia ... w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku celowego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, przedstawiając zakres czynności podjętych w celu rozpoznania przedmiotowego odwołania oraz podnosząc, że w dniu ... wydał decyzję ...utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny w sprawie skargi na przewlekłość jest przepis art. 149 § 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zgodnie z którym sąd administracyjny, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że przewlekłość w prowadzeniu postępowania wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 k.p.a., ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje zatem wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Za postępowanie prowadzone przewlekle uznać należy postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 44; J. Drachal J. Jagielski, R. Stankiewicz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, s. 69-70). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmuje zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą podstawy do stwierdzenia przewlekłości postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego .. Organ uchybił wprawdzie miesięcznemu terminowi załatwienia sprawy wynikającemu z art. 35 § 3 k.p.a., wydając decyzję w dniu ... jednak nie można zarzucić mu opieszałości, czy niesprawnego i nieskutecznego działania. Przekroczenie terminu rozpoznania sprawy przez Kolegium spowodowane było przede wszystkim koniecznością rozpoznania licznych pism skarżącego, które wpływały do tego organu w okresie od dnia otrzymania odwołania do dnia wydania przedmiotowej decyzji. Organ odwoławczy przeprowadził ponadto szereg czynności, w tym wyjaśniających, zmierzających do ustalenia sytuacji osobistej i majątkowej skarżącego, w celu rozstrzygnięcia sprawy, do czego był uprawniony na podstawie art. 136 k.p.a. Odwołanie doręczono organowi odwoławczemu w dniu 26 sierpnia 2013 r. (k. 8 akt administracyjnych). W pierwszej kolejności, postanowieniem z dnia .. Kolegium zleciło organowi pierwszej instancji przeprowadzenie wywiadu środowiskowego z T. W. w celu ustalenia sytuacji skarżącego. Postanowieniem z dnia ... organ odwoławczy rozpoznał wezwanie Z. W. do usunięcia naruszenia prawa polegającego na nierozpoznaniu jego odwołania od decyzji z dnia ... uznając je za nieuzasadnione. W dniu 1 października 2013 r. Kolegium otrzymało od organu pierwszej instancji dodatkowe dokumenty, stanowiące element materiału dowodowego w sprawie. Postanowieniem z dnia ... Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego ... oddalił wniosek skarżącego z dnia 2 października 2013 r. o wyłączenie członków kolegium: K. A. i Z. C. od udziału w postępowaniu toczącym się przed Kolegium w niniejszej sprawie. Następnie, w dniu .... Kolegium rozpoznało kolejne wezwanie skarżącego o usuniecie naruszenia prawa polegające na nierozpoznaniu jego odwołania od decyzji z dnia ...., uznając je za nieuzasadnione. W dniu ... organ odwoławczy wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia ... w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu specjalnego zasiłku celowego. Powyższe dowodzi, że Kolegium nie dopuściło się przewlekłości w postepowaniu w sprawie odwołania Z. W.. Wprawdzie organ odwoławczy przekroczył termin rozpoznania sprawy określony w art. 35 § 3 k.p.a., jednak w tym czasie podejmował czynności mające na celu jej wyjaśnienie, a także ustosunkowanie się do licznych wniosków skarżącego. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) oddalił skargę. O wynagrodzeniu adwokata z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono w oparciu art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 19 pkt 1 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c/ i § 2 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461). Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł, jak w sentencji.