II SAB/Lu 203/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec, Sędzia NSA Grażyna Pawlos - Janusz, Protokolant Starszy asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 lutego 2015 r. sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie odwołania od decyzji dotyczącej specjalnego zasiłku celowego na zakup opału do kuchni I. oddala skargę; II. przyznaje [...] A. S. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną z urzędu kwotę 295, 20 złotych (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym 55, 20 złotych (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wójt Gminy N. odmówił przyznania Z. W. pomocy w postaci specjalnego zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup opału do kuchni. W dniu 13 sierpnia 2013r. do organu wpłynęło odwołanie od decyzji, które przekazano do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. 26 sierpnia 2013r. W dniu 30 sierpnia 2013 r. Kolegium postanowiło na podstawie art. 136 kpa, zlecić organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, polegającego na przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego z żoną wnioskodawcy T. W. w celu ustalenia sytuacji jej męża. W związku z faktem, że do dnia 25 września 2013 r. nie wpłynęła z OPS w N. stosowna dokumentacja Kolegium postanowiło przedłużyć termin załatwienia sprawy (postanowienie Nr [...] z dnia [...]) i poinformowało Z. W., że sprawa będzie załatwiona do dnia 25 października 2013r. z powodu zlecenia organowi pierwszej instancji uzupełnienia niezbędnego materiału dowodowego. W dniu 11 września 2013r. do Kolegium wpłynęło wezwanie strony "do wydania i doręczenia orzeczeń", które Kolegium postanowieniem z dnia 30 września 2013r. uznało za nieuzasadnione. W dniu 1 października 2013r. do Kolegium wpłynęła uzupełniająca dokumentacja sporządzona w sprawie przez Wójta Gminy N. ( pismo w aktach sprawy II SAB/Lu 215/14 ). W dniu 4 października 2013r. do Kolegium wpłynęło kolejne pismo strony zatytułowane " wezwanie do usunięcia naruszeń prawa w SKO L. tzn. brak orzeczeń", które zawierało wniosek o wyłączenie od rozpoznania sprawy dwóch członków Kolegium. Postanowieniem z dnia [...] Kolegium wezwanie uznało za nieuzasadnione, natomiast postanowieniem z dnia [...] Prezes Kolegium odmówił wyłączenia członków Kolegium. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Kolegium utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy N. z dnia [...]. W dniu 28 kwietnia 2014r. Z. W. złożył skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. polegającą na nie rozpatrzeniu jego odwołania od decyzji Wójta Gminy N. z dnia [...] r. Nr [...] Odpowiadając na skargę Kolegium opisało postępowanie w sprawie i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarówno w literaturze prawniczej, jak i orzecznictwie powszechnie podzielany jest pogląd, według którego o bezczynności organu można mówić wówczas, gdy pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia, w określonej prawem formie i w określonym prawem czasie sprawy, co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym i kompetentnym. Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy organ nie podjął żadnych czynności, jak i takiej, gdy czynności zostały wprawdzie podjęte, ale organ nie zakończył go stosownym aktem. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną, czy też niezawinioną opieszałością organu. Wniesienie skargi jest zatem uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w razie odmowy podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu czy czynności. Konsekwencją takiego rozumienia pojęcia bezczynności jest rozwiązanie przyjęte w art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zm.), według którego w razie uwzględnienia skargi na bezczynność w sprawie podlegającej załatwieniu aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej jest zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie aktu lub do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jak się powszechnie uważa celem skargi na bezczynność jest bowiem doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności, jednak bez przesądzenia o treści, czy skutkach tych działań. Dlatego też w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zgodnie wskazuje się na specyfikę badania tego rodzaju skarg, polegającą na tym, że sąd ogranicza się do skontrolowania, czy organ rzeczywiście nie podjął działania, do którego był obowiązany. Z akt sprawy wynika, że Kolegium podjęło czynności zmierzające do uzyskania informacji obrazujących stan zdrowotny i majątkowy strony, zlecając 30 sierpnia 2013r. w trybie art. 136 kpa przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego Wójtowi Gminy N. Po uzyskaniu stosownej dokumentacji w dniu 1 października 2013r. decyzją z dnia [...]. rozstrzygnięto odwołanie skarżącego. Wcześniej postanowieniem z dnia [...]. Prezes Kolegium odmówił wyłączenia dwóch członków Kolegium od rozpoznania sprawy. W tych okolicznościach twierdzenie skarżącego o bezczynności Kolegium nie może znaleźć poparcia Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zmianami ) skargę należało oddalić. O wynagrodzeniu dla pełnomocnika z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 powyższej ustawy w związku z § 19 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 461).