II SAB/Lu 204/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na bezczynność i przewlekłość postępowania Prezydenta Miasta w przedmiocie wyjaśnienia powstania działki p o s t a n a w i a odrzucić skargę. J. P., reprezentowany przez T. P., wniósł skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Prezydenta Miasta w sprawie "ustalenia prawnych podstaw działki nr ewid. [...]". Skarżący przedstawił przebieg postępowania organów w związku z jego wnioskiem z dnia [...] r. i wyjaśnił, że w dniu [...] r. złożył do Przewodniczącego Rady" na podstawie art. 37 ust. 1 kpa w zw. z art. 227 kpa skargę na bezczynność oraz przewlekłe i biurokratyczne prowadzenie postępowania administracyjnego przez Prezydenta Miasta w sprawie ustalenia i stwierdzenia podstaw prawnych działki nr [...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej P.p.s.a., skarga do sądu administracyjnego jest dopuszczalna po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem administracji. Jednym ze środków zaskarżenia jest zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., w przepisach szczególnych bądź w terminie ustalonym w myśl art. 36 (art. 37 kpa). W świetle powyższego skarżący przed wniesieniem skargi na bezczynność i przewlekłość postępowania Prezydenta miał obowiązek złożyć zażalenie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, jako organu wyższego stopnia. Skarżący wyjaśnił natomiast, że wniósł zażalenie w trybie art. 37 ust. 1 kpa, ale skierował je do Przewodniczącego Rady Miasta, a nie do organu wyższego stopnia. W tej sytuacji nie można przyjąć, że skarżący wyczerpał tryb przewidziany w art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. Wobec powyższego jego skarga nie może być rozpoznana merytorycznie, lecz podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Nie stanowi to jednak przeszkody do ponownego wniesienia skargi z zachowaniem wskazanego trybu. Z tych względów, orzeczono, jak w sentencji.