II SAB/Lu 205/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Fundacji W. na bezczynność P. Dystrybucja S.A. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Fundacja z siedzibą wniosła skargę na bezczynność P. Dystrybucja S.A. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Zarządzeniem z dnia 16 grudnia 2016 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 złotych w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi (k. 28). Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 30 grudnia 2016 r. (k. 30). Skarżąca nie uiściła wpisu od skargi w wyznaczonym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, przy czym, stosownie do treści art. 230 § 2 p.p.s.a., pismem takim jest w szczególności skarga. W niniejszej sprawie istotna jest treść art. 239 § 2 p.p.s.a., w myśl którego nie mają obowiązku uiszczania opłat sądowych organizacje pożytku publicznego, działające na podstawie przepisów o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, w sprawach własnych, z wyjątkiem spraw dotyczących prowadzonej przez te organizacje działalności gospodarczej, a także organizacje pozarządowe oraz podmioty wymienione w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2016 r. poz. 239 i 395) w sprawach własnych dotyczących realizacji zleconego zadania publicznego na podstawie przepisów o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Nie ulega wątpliwości, iż skarżąca fundacja posiada status organizacji pożytku publicznego. Jednak, z uwagi na treść art. 239 § 2 p.p.s.a., wymagane jest dodatkowo ustalenie, czy taka organizacja działa we własnej sprawie. W tym bowiem zakresie procedura sądowoadministracyjna zawęża wyłączenie podmiotowe od uiszczania wpisu sądowego, które dotyczy organizacji pożytku publicznego, tylko do spraw własnych, jakie prowadzą takie organizacje. Pojęcie to odnosić trzeba nie do wykonywanej przez organizację pożytku publicznego działalności statutowej, lecz do pojęcia sprawy administracyjnej, w której skarga została wniesiona, ale w ramach indywidualnego interesu prawnego takiej organizacji. Sformułowanie "sprawa własna" dotyczy zatem postępowania, w którym w drodze indywidualnego aktu administracyjnego organ władzy publicznej przyznaje lub nakłada określone prawa lub obowiązki wynikające z norm materialnoprawnych. Nie można zatem uznać, że skarżąca fundacja, wnosząc skargę na bezczynność P. Dystrybucja S.A. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, występuje jako strona w swojej własnej sprawie w rozumieniu art. 239 § 2 p.p.s.a. Rozpoznawana sprawa dotyczy bowiem realizacji przez stronę skarżącą jej celów statutowych, a zatem sfery jej działalności zewnętrznej, co nie wpływa bezpośrednio na jej prawa i obowiązki oraz nie zmienia jej sytuacji prawnej. Nie można bowiem utożsamiać "spraw własnych" z działalnością statutową, gdyż w takim przypadku zwolnienie z kosztów przysługiwałoby stronie automatycznie w każdej sprawie dotyczącej udostępnienia informacji publicznej (tak: postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2016 r., I OZ 1655/16). W związku z powyższym uznać należy, że w przedmiotowej sprawie Fundacja W. nie korzysta ze zwolnienia zawartego w art. 239 § 2 p.p.s.a., w związku z czym należało wezwać ją do uiszczenia wpisu od skargi. Stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, od której, pomimo wezwania, nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie wskazany w wezwaniu termin uiszczenia wpisu upłynął bezskutecznie, wobec czego skargę należało odrzucić na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji.