II SAB/Lu 207/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja,, Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 lutego 2015 r. sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie nierozpatrzenia odwołania od decyzji dotyczącej świadczeń z pomocy społecznej I. oddala skargę; II. przyznaje [...] A. S. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług. Z. W. wniósł w dniu [...] kwietnia 2014 r. skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. zarzucając, że organ ten nie rozpoznał jego odwołania od decyzji wydanej z upoważnienia Wójta Gminy N. przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w N. z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu świadczeń z pomocy społecznej wskazanych we wnioskach z dnia [...] lipca 2013 r. i [...] lipca 2013 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że decyzją z dnia [...] października 2013 r., znak: [...] rozstrzygnął w przedmiocie odwołania Z. W., utrzymując wyżej powołaną decyzję organu pierwszej instancji w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ administracji publicznej nie podjął żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności. Analiza akt administracyjnych niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. nie dopuściło się bezczynności w sprawie z odwołania Z. W. od decyzji wydanej z upoważnienia Wójta Gminy N. przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w N. z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak: [...]. Organ odwoławczy przeprowadził bowiem szereg czynności, w tym wyjaśniających, zmierzających do ustalenia sytuacji osobistej i majątkowej skarżącego, w celu rozstrzygnięcia sprawy, do czego był uprawniony na podstawie art. 136 k.p.a. W pierwszej kolejności, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. kolegium zleciło organowi pierwszej instancji przeprowadzenie wywiadu środowiskowego z T. W. w celu ustalenia sytuacji skarżącego (k. 7 akt organu drugiej instancji). Postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. organ odwoławczy rozpoznał wezwanie Z. W. do usunięcia naruszenia prawa polegającego na nierozpoznaniu jego odwołania od decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r., uznając je za nieuzasadnione. W dniu [...] października 2013 r. Kolegium otrzymało od organu pierwszej instancji dodatkowe dokumenty, stanowiące element materiału dowodowego w sprawie (k. 8 akt organu drugiej instancji). Postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. oddalił wniosek skarżącego z dnia [...] października 2013 r. o wyłączenie członków kolegium: K. A. i Z. C. od udziału w postępowaniu toczącym się przed Kolegium w niniejszej sprawie. Następnie, w dniu [...] października 2013 r. Kolegium rozpoznało kolejne wezwanie skarżącego o usuniecie naruszenia prawa polegające na nierozpoznaniu jego odwołania od decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r., uznając je za nieuzasadnione. Ponadto, w dniu [...] października 2013 r. organ odwoławczy wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak: OPS [...] w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu świadczeń z pomocy społecznej wskazanych we wnioskach z dnia [...] lipca 2013 r. i [...] lipca 2013 r. Powyższe dowodzi, że Kolegium nie dopuściło się bezczynności w rozpoznawanej sprawie. Wprawdzie organ odwoławczy przekroczył termin rozpoznania sprawy określony w art. 35 § 3 k.p.a., jednak w tym czasie podejmował czynności mające na celu jej wyjaśnienie. Należy ponadto podkreślić, że w przypadku, gdy organ administracji publicznej, którego bezczynność stanowiła przedmiot skargi do sądu administracyjnego, wydał decyzję przed wniesieniem takiej skargi do sądu, to brak jest podstaw do uznania, że organ pozostaje w bezczynności (por. M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 585). Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdyż skarga do sądu została wniesiona w dniu 28 kwietnia 2014 r., zaś decyzja organu drugiej instancji zapadła w dniu 24 października 2013 r. Z tych względów, wobec braku podstaw do uwzględniania skargi, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) oddalił skargę. O wynagrodzeniu adwokata z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono w oparciu art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 19 pkt 1 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c/ i § 2 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461). Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł, jak w sentencji.