II SAB/Lu 23/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędziowie Asesor WSA Wiesława Achrymowicz,, Asesor WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Protokolant Referent Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi E. P. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie wniosku o rozbiórkę obiektu budowlanego I. zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego do wydania decyzji w przedmiocie wniosku o rozbiórkę obiektu budowlanego w terminie 1 miesiąca od dnia doręczenia prawomocnego wyroku Sądu; II. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz E. P. kwotę 100 ( sto ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W skardze z dnia 10 kwietnia 2006 r. E. P. zarzuca bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego . Podnosi, że nie został rozpatrzony jej wniosek (z dnia 9 grudnia 2005 r.) o likwidację kiosku handlowego zlokalizowanego przy ul. [...] w L. i nie wydano decyzji administracyjnej rozstrzygającą tę sprawę. Do skargi dołącza między innymi: - odpis skierowanego do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zażalenia z dnia 8 lutego2006 r. na niezałatwienie sprawy przez organ I instancji, - odpis pisma Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 marca 2006 r. (Nr [...]), wskazującego, iż skarga na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest bezzasadna, albowiem decyzją z dnia 18 marca 1994 r. Nr [...] Urząd Miejski udzielono M. L. pozwolenia na budowę obejmującego ustawienia kiosku "Ruch" na warunkach czasowych, z terminem do 31 stycznia 1997 r. i wobec tego brak jest podstaw prawnych do działań ze strony organu I instancji, - kopię decyzji Urzędu Miejskiego z dnia 18 marca 1994 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji w postaci kiosku "Ruch" na warunkach czasowych, to jest do dnia 31 stycznia 1997 r. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosi o jej oddalenie jako bezzasadnej. Podaje, że pismem z dnia 21 grudnia 2005 r. udzielono skarżącej odpowiedzi, że do czasu pozostawania w obrocie prawnym pozwolenia na budowę z dnia 18 marca 1994 r., organ nadzoru budowlanego nie ma podstaw prawnych do interwencji w ramach swoich kompetencji określonych w art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Wyjaśnia także, iż to stanowisko podtrzymał w swoim piśmie z dnia 18 stycznia 2006 r. i zwraca uwagę, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu zażalenia skarżącej ale nie wyznaczył mu terminu do załatwienia sprawy likwidacji kiosku "Ruch". Wyznaczono jedynie termin do udzielenia skarżącej wyjaśnień na ten temat. Stąd też brak jest podstaw do uznania bezczynności organu określonej w art. 37 kpa. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesienie skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne po wyczerpaniu środków zaskarżenia, do których należy - w myśl art. 37 kpa - zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. W świetle akt sprawy tryb zażaleniowy został przez skarżącą wyczerpany przed wniesieniem skargi do Sądu. Zażalenie na bezczynność organu I instancji było przedmiotem analizy Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego , który co prawda nie zajął swojego stanowiska w prawem przewidzianej formie i nie wydał w tej sprawie postanowienia, jednakże przedstawił swoje stanowisko w piśmie z dnia 9 marca 2006 r. (Nr [...]), prezentujące pogląd prawny o braku podstaw do podjęcia działań ze strony Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie likwidacji spornego kiosku. Zatem skarżąca wyczerpała tak zwany przedsądowy tryb postępowania, o którym mowa w art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej ppsa – bowiem skargę do sądu wnosi w dniu 12 kwietnia 2006 r. w sytuacji kiedy znane jest jej stanowisko organu II instancji w przedmiocie bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Biorąc pod uwagę datę złożenia przez skarżącą wniosku w przedmiocie likwidacji kiosku stwierdzić należy, że zostały przekroczone przez organ I instancji terminy załatwienia tej sprawy, określone w art. 35 § 1 – 3 kpa. Organ ten nie wypełnił też swoich obowiązków wynikających z art. 36 § 1 kpa i nie zawiadomił strony o niezałatwieniu sprawy w terminie, nie podał przyczyny zwłoki oraz nie wskazał nowych terminów załatwienia sprawy. Stosownie do art. 104 § 1 kpa, organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Przepis ten w powiązaniu z treścią art. 104 § 2 kpa oznacza, że w postępowaniu administracyjnym, nie wyłączając postępowania odwoławczego, powinna obowiązywać zasada, w myśl której każde wszczęte postępowanie powinno być zakończone wydaniem decyzji załatwiającej sprawę co do jej istoty lub kończącej sprawę danej instancji (zob. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 5 lipca 1999r. OPS 16/98 ONSA 1999 /4/119). W rozpoznawanej sprawie, skarżąca ma rację twierdząc, że organ pozostaje w bezczynności. Jako bezzasadną należy ocenić argumentację organu, że brak jest podstaw prawnych do podjęcia działań w sprawie likwidacji spornego kiosku skoro pozostaje w obrocie prawnym decyzja o pozwoleniu na budowę takiego obiektu. Kwestia "warunku czasowości" decyzji udzielającej pozwolenia na budowę kiosku i zgodności takiej decyzji z prawem nie stanowi przeszkody w orzekaniu przez organ w sprawie likwidacji takiego obiektu. Bez znaczenia jest argument, że właściwy organ – Wydział Architektury i Administracji Budowlanej Urzędu Miejskiego – nie nadesłał kopii decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 18 marca 1994 r. Fakt, iż Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wyznaczył organowi I instancji terminu do załatwienia sprawy likwidacji kiosku "Ruch" również nie uwalnia tego organu od zarzutu bezczynności. Oczywiście rozważania te nie przesądzają o merytorycznej treści decyzji, którą organ wyda w terminie jednego miesiąca od dnia doręczenia prawomocnego wyroku Sądu. W tych warunkach skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego , Sąd uznał za zasadną i na podstawie art. 149 ppsa orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania uzasadniał przepis art. 200 ppsa.