II SAB/Lu 23/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zażalenia na niezałatwienie przez Wójta Gminy wniosku z dnia 4 lipca 2011r. o przyznanie specjalistycznych usług opiekuńczych p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez Z. W. jest bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego polegającą na nierozpoznaniu jego zażalenia z dnia 21 listopada 2012r. dotyczącego niezałatwienia przez Wójta Gminy wniosku z dnia 4 lipca 2011r. o przyznanie specjalistycznych usług opiekuńczych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Tekst jedn. Dz. U., poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzeczenia w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 powołanego przepisu, tj. w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1); postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2); postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3); inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4). Organ, do którego Z. W. wniósł w trybie art. 37 kpa zażalenie na niezałatwienie sprawy przez organ I instancji zobowiązany jest je rozpoznać i wydać stosowne postanowienie. Oczywiste więc jest, że nie zachodzi przypadek określony w pkt 1, gdyż rozpoznanie zażalenia nie wiąże się z wydaniem decyzji. Postanowienie wydawane w tym trybie nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia, nie kończy postępowania w sprawie, jak również nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Nie zachodzą więc przypadki, o których mowa w pkt 2 i 3. Postanowienie takie nie należy też do aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 powyższej ustawy. Zatem zarzucona przez Z. W. bezczynność organu nie odnosi się do żadnego z przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 cyt. ustawy. Czyni to, w świetle art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy, skargę niedopuszczalną, która podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ww. ustawy (por. postanowienie NSA z dnia 1 grudnia 2006 r., sygn. OZ 1605/06 – nie publik.). Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia