II SAB/Lu 236/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Referent Marzena Okoń, po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2013 r. na rozprawie sprawy ze skargi E.Ł. na bezczynność Burmistrza Miasta B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a I. umorzyć postępowanie; II. zasądzić od Burmistrza Miasta na rzecz E. Ł. 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 7 marca 2013r., przekazanym drogą elektroniczną, E. Ł. domagała się od Burmistrza Miasta B. udzielenia informacji publicznej, dotyczącej prowadzenia przez niego i Radę Miasta polityki związanej z profilaktyką i rozwiązywaniem problemów alkoholowych oraz wzmocnienia bezpieczeństwa obywateli i porządku publicznego w zakresie zabezpieczenia mieszkańców Miasta B. przed ułatwionym dostępem do nielegalnych wyrobów alkoholowych i przeciwdziałania narkomanii. Wniosła ponadto o rzetelne udzielenie informacji, czy Burmistrz i Rada Miasta widzą potrzebę zintensyfikowania tych polityk i zamierzają to czynić, a jeśli nie, to dlaczego. Jeśli widzą potrzebę poprawy sytuacji poprzez zintensyfikowanie powyższych polityk, wniosła o podanie konkretnych zamiarów zmierzających do tego celu, a także o podanie, czy w Gminie mają miejsce prace legislacyjne mające na celu zmianę prawa miejscowego w kierunku tych polityk. Jeśli tak, wniosła o podanie, czego konkretnie one dotyczą, które osoby są odpowiedzialne za prace nad ich projektami, jaki jest ich zakres przedmiotowy, jakie są do nich założenia i ustalenia, jaki jest ich tekst i jaki jest ewentualny czas niezbędny do zakończenia prac nad nimi. Odpowiadając na wniosek Burmistrz Miasta B. w piśmie z dnia 15 kwietnia 2013 r. poinformował wnioskodawczynię, że żądane informacje zawarte są w Miejskim Programie Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Przeciwdziałania Narkomanii na 2013 r. przyjętym uchwałą Rady Miasta B. z dnia [...] r., Nr [...] zamieszczoną na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta B. w dniu 28 grudnia 2012 r. – bip.bilgoraj.pl W dniu 16 kwietnia 2013 r. do Urzędu Miasta B. wpłynęła skarga E. Ł. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie jej wniosku z dnia 7 marca 2013 r. Skarżąca wniosła o zobowiązanie Burmistrza Miasta do rozpoznania wniosku, który do organu wpłynął tego samego dnia, w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W skardze wniesiono również o wymierzenie organowi administracji grzywny, jeżeli nie przekazałby on do sądu w terminie 15 dni skargi i odpowiedzi na nią wraz z aktami administracyjnymi. W dniu 24 kwietnia 2013 r. organ administracji nadał na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie przesyłkę pocztową zawierającą skargę wraz z pismem z dnia 15 kwietnia 2013 r. i aktami administracyjnymi. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o odrzucenie skargi ze względu na niewyczerpanie przysługujących skarżącej w toku postępowania administracyjnego instrumentów prawnych służących zwalczaniu bezczynności bądź o umorzenie postępowania, gdyż na wniosek skarżącej odpowiedział pismem z dnia 15 kwietnia 2013 r. W piśmie z dnia 14 maja 2013 r. pełnomocnik skarżącej stwierdził, że do postępowania wszczętego wnioskiem o udzielenie informacji publicznej nie ma zastosowania art. 52 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wobec czego złożenie skargi do sądu administracyjnego nie musi być poprzedzone zażaleniem na bezczynność lub wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Oświadczył ponadto, że cofa wniosek o wymierzenie organowi administracji grzywny za nieprzekazanie do sądu skargi wraz z odpowiedzią i aktami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W orzecznictwie oraz doktrynie przyjmuje się, że postępowanie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia, w których następstwie zakończy się sprawa sądowoadministracyjna, w szczególności na skutek uwzględnienia skargi przez organ administracji w trybie autokontroli. W przypadku skargi na bezczynność polegać to będzie na wydaniu przez organ administracji żądanego aktu lub podjęcia przezeń żądanych czynności po wniesieniu skargi, ale przed zamknięciem rozprawy (por. uchwała 7 Sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt. I OPS 6/08 – ONSAiWSA 2009/4/63). W przedmiotowej sprawie skarga na bezczynność została sporządzona w dniu 13 kwietnia 2013 r., natomiast do Urzędu Miasta B. wpłynęła w dniu 16 kwietnia 2013 r. Organ administracji odpowiedział na wniosek skarżącej pismem z dnia 15 kwietnia 2013 r. Stwierdził wówczas, że wszystkie zagadnienia opisane we wniosku z dnia 7 marca 2013r., zawarte są w Miejskim Programie Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Przeciwdziałania Narkomani na 2013r. podjętym Uchwałą Nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...]. zamieszczoną na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta B. w dniu 28 grudnia 2012r. Wyjaśnił ponadto, że nie widzi potrzeby podejmowania dodatkowych działań związanych ze zmiana programu, gdyż zabezpiecza ona realizację zadań ustalonych w zakresie działania Urzędu Gminy B Uznać należy, że udzielona informacja wyczerpywała treść przedmiotowego wniosku, a tym samym postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie udostępnienia informacji publicznej stało się bezprzedmiotowe. Odnośnie wniosku o wymierzenie Burmistrzowi Miasta B. grzywny z art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdzić należy przede wszystkim, że miał on charakter warunkowy, uzależniony dopiero od ewentualnego stwierdzenia uchybienia przez organ terminu przekazania akt sprawy do sądu. Wobec jego cofnięcia, rozstrzyganie w tym przedmiocie było bezprzedmiotowe. Z tych powodów na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postępowanie w sprawie należało umorzyć. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 wspomnianej ustawy oraz § 14 ust. 2 pkt.1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz.U z 2013 r. poz. 490).