II SAB/Lu 24/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. K. na bezczynność Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w przedmiocie dokonania uzgodnień projektu budowlanego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z dnia 9 lutego 2009 r. skarżący Ł. K. wniósł do tut. Sądu skargę na bezczynność Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w przedmiocie dokonania uzgodnień projektu budowlanego. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 marca 2009 r. wezwano skarżącego do wyjaśnienia w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi składał zażalenie na bezczynność Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków do organu wyższego stopnia - pod rygorem odrzucenia skargi. Przedmiotowe wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 3 kwietnia 2009 r. (dowód: zwrotne potwierdzenia odbioru k. 12), jednakże do chwili obecnej skarżący nie udzielił żądanej w wezwaniu odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Stosownie natomiast do art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Treść powyższego przepisu oznacza, iż w razie pozostawania przez organ administracji publicznej w bezczynności, droga sądowa staje się dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Złożenie skargi na bezczynność organu jest więc możliwe dopiero po wniesieniu zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, do organu administracji publicznej wyższego stopnia (art. 37 k.p.a.). Zważyć przy tym trzeba, że w odniesieniu do wojewódzkich konserwatorów zabytków organem wyższego stopnia jest minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, co wynika z treści art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.). Jak wskazano powyżej skarżący - mimo wezwania - nie wykazał, czy przed złożeniem skargi do Sądu wnosił zażalenie do organu wyższego stopnia, zgodnie z art. 37 k.p.a. Powyższa okoliczność również nie wynika z akt sprawy. Uznać zatem należało, że wniesienie skargi jest niedopuszczalne z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia. Dlatego też na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. należało skargę odrzucić.