II SAB/Lu 25/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg S. O. i E O na bezczynność Starosty w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości p o s t a n a w i a odrzucić skargi S. O. i E . O . W dniu 28 lutego 2008 r. S. O. i E. O.. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w jednym piśmie skargi na bezczynność Starosty w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Zarządzeniem z dnia 31 marca 2008 r. oboje skarżący zostali wezwani do wyjaśnienia w terminie 7 dni, czy składali zażalenie do organu wyższego stopnia na bezczynność Starosty w niniejszej sprawie, jeżeli tak, to zostali wezwani do nadesłania kopii zażalenia – pod rygorem odrzucenia skarg. Sąd wezwał również skarżącą S. O. do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi. Odpis tego zarządzenia został doręczony skarżącym w dniu 7 kwietnia 2008 r. (k.27,28). Mimo upływu zakreślonego terminu skarżący nie wykonali zarządzenia Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skargi podlegają odrzuceniu. W myśl bowiem przepisu art. 58 §1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa", sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn. Do takich innych przyczyn skutkujących odrzuceniem skargi, należy zaliczyć bez wątpienia niewyczerpanie przed wniesieniem skargi na bezczynność organu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. środka zaskarżenia w postaci zażalenia na bezczynność organu do organu wyższego stopnia (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. T. Woś, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 88). Stosownie bowiem do przepisu art. 52 § 1 i 2 ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy natomiast rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden przewidziany w ustawie środek zaskarżenia, taki jak np. zażalenie. W niniejszej sprawie S. O. i E. O.i przysługiwał stosownie do art. 37 § 1 k.p.a. środek zaskarżenia w postaci zażalenia na bezczynność Starosty do organu administracji publicznej wyższego stopnia, to jest do Wojewody . Skarżący, pomimo upływu terminu zakreślonego przez Sąd, nie wyjaśnili, czy składali zażalenie do organu wyższego stopnia na bezczynność Starosty o w niniejszej sprawie ani nie złożyli kopii zażalenia na bezczynność Starosty do organu wyższego stopnia. W tej sytuacji należy przyjąć, iż ich skargi podlegają odrzuceniu jako niedopuszczalne na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 ustawy. Podstawę do odrzucenia skargi S. O. stanowi również przepis art. 58 § 1 pkt 3 ustawy, zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Za brak formalny skargi uznaje się zaś w szczególności niepodpisanie skargi przez stronę skarżącą (art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy). Skarżąca S. O., wezwana prawidłowo do usunięcia braku formalnego skargi oraz pouczona o skutkach uchybienia terminowi zakreślonemu przez Sąd na dokonanie tej czynności, nie podpisała skargi w zakreślonym terminie, wobec czego jej skargę należało odrzucić również na podstawie powołanego art. 58 § 1 pkt 3 ustawy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.