II SAB/Lu 25/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Protokolant Starszy referent Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 lipca 2009 r. sprawy ze skargi T. W. na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie przyznania zasiłku celowego na opał. oddala skargę. W dniu 13 lutego 2009 r. T. W. złożyła skargę na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej polegającą na nierozpoznaniu jej wniosku z dnia 2 grudnia 2008 r. o świadczenie pieniężne na zakup węgla. Skarżąca zarzuciła organom naruszenie art. 35 § 1, 2 i 3 oraz art. 130 § 1 i 2 k.p.a., poprzez niezałatwienie sprawy w terminie. W odpowiedzi na skargę Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej wniósł o jej oddalenie, wyjaśniając, że wniosek skarżącej z dnia 2 grudnia 2008 r. o świadczenie pieniężne na zakup węgla został rozpatrzony decyzją z dnia 13 stycznia 2009 r. nr [...], przyznającą stronie specjalny zasiłek celowy w kwocie 300 zł z przeznaczeniem na zakup opału. Ponadto organ wyjaśnił, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 37 § 1 k.p.a., postanowieniem z dnia 26 stycznia 2009 r., nr [...], uznało za nieuzasadnione zażalenie T. W. na niezałatwienie w terminie przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej jej wniosku z dnia 2 grudnia 2008 r. o świadczenie pieniężne na zakup węgla. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako: "ustawa", kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracyjnych w przypadkach określonych w pkt 1-4a, a więc również wtedy, gdy organ winien był wydać w sprawie decyzję administracyjną. Kontrola ta, w myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., polega na badaniu zgodności działania organu z prawem. W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, iż organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 1999 r., I SAB 60/99, OSP 2000, nr 6, poz. 87). Stosownie do art. 149 ustawy sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności, lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Oznacza to, że sąd powinien skargę na bezczynność organu oddalić, jeżeli stwierdzi, że wbrew twierdzeniom skarżącego organ nie pozostawał w bezczynności w dacie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Uznawszy zaś, że organ był bezczynny w tej dacie, ale przestał nim być, wydając stosowny akt lub podejmując właściwą czynność w trybie autokontroli, sąd powinien uznać, że przestała istnieć sprawa sądowoadministracyjna (rozumiana jako ustalenie, czy istnieje potrzeba zmuszenia organu do podjęcia nakazanych prawem aktów lub czynności), a co za tym idzie postępowanie to stało się bezprzedmiotowe (uchwała NSA z dnia 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08, niepubl.). Skarżąca T. W. wniosła do Sądu skargę na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w dniu 13 lutego 2009 r., a więc po tym, jak organ ten, działając z upoważnienia Wójta Gminy, rozpatrzył wniosek skarżącej z dnia 2 grudnia 2008 r. i decyzją z dnia 13 stycznia 2009 r., nr [...], przyznał jej specjalny zasiłek celowy w kwocie 300 zł z przeznaczeniem na zakup opału. Decyzja ta została doręczona skarżącej w dniu 20 stycznia 2009 r. (k. 13 akt adm.). Mając powyższe na uwadze należało skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy.