II SAB/Lu 25/14

PostanowienieWSA w Lublinie2014-02-12

Skład orzekający: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis sądowy, podlega odrzuceniu?
Ratio decidendi
Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis sądowy, podlega odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 PPSA. W przypadku, gdy strona skarżąca oświadcza, że cofa skargę mimo nieuiszczenia wpisu sądowego, nie powstaje obowiązek merytorycznego rozpoznania wniosku o cofnięcie skargi, ponieważ można cofnąć jedynie skargę skutecznie wniesioną, czyli m.in. taką, od której uiszczono należny wpis.
Stan faktyczny
Strona skarżąca złożyła skargę na bezczynność Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Sąd wezwał stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, pouczając o skutkach jego nieuiszczenia. Strona odebrała wezwanie, ale nie uiściła wpisu w terminie. Następnie oświadczyła, że cofa skargę.
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2014 r. w sprawie ze skargi S. P. na bezczynność Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Stosownie do unormowania art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 zwanej dalej: "p.p.s.a.") strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziale w sprawie chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 214 § 1 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Mając na uwadze powyższe unormowania jak i to, że stronie skarżącej w niniejszej sprawie nie przyznano prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, zaś art. 239 p.p.s.a. nie przewiduje ustawowego zwolnienie od kosztów sądowych w sprawach skarg dotyczących udostępnienia informacji publicznej, wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi. Jednocześnie pouczono ją, że nie wykonanie wezwania w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania skutkować będzie odrzuceniem skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru strona skarżąca wezwanie odebrała osobiście w dniu 30 stycznia 2014 r. Zatem termin do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi upływał w dniu 6 lutego 2014 r., który to dzień nie przypadał w sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy. Strona skarżąca do dnia wydania niniejszego postanowienia nie uiściła wpisu sądowego od wniesionej skargi, oświadczając w piśmie z dnia 3 lutego 2014 r., że cofa skargę. Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd. Mając na uwadze unormowanie tego przepisu oraz to, że storna skarżąca nie uiściła w zakreślonym w wezwaniu terminie wpisu sądowego od wniesionej skargi, mimo doręczenia jej wezwania oraz pouczenia o skutkach jego nie wykonania w zakreślonym terminie, skargę należy odrzucić. Jednocześnie należy zaznaczyć, że cofnąć można jedynie skargę skutecznie wniesioną czyli m.in. taką od której uiszczony został należy wpis. Zatem w przypadku gdy strona skarżąca oświadcza, że cofa skargę mimo, iż nie uiściła ona od niej wpisu sądowego, gdy obowiązek jego uiszczenia ciąży na niej, nie powstaje obowiązek merytorycznego rozpoznania przez Sąd wniosku o cofnięcie skargi. Z tych względów orzeczono jak w postanowieniu.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 19.07.2026. · Źródło