II SAB/Lu 26/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 4 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Prezesa Sądu Apelacyjnego L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a 1. umorzyć postępowanie; 2. przyznać radcy prawnemu K. Ł. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 295, 20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), należnego podatku od towarów i usług. A. K.wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Sadu Apelacyjnego w L. w przedmiocie udostępnienia akt w spawach o sygn.: II AKo 175/09, II S15/11 oraz II S16/11. Następnie WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 13 listopada 2012r. stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiego Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. W toku postępowania sądowego strona skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Referendarz sądowy rozpoznając powyższy wniosek postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2013r. przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, którego wyznaczyła Rada Okręgowa Izby Radców Prawnych w Lublinie. Pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 20 sierpnia 2013r. cofnął skargę A.K. informując, że skarżącemu przekazał listem poleconym kserokopie żądanych przez niego akt dostarczonych przez sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), cofnięcie skargi jest dopuszczalne, jeżeli nie zmierza ono do obejścia prawa lub nie spowoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. W rozpatrywanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności czyniących cofnięcie skargi niedopuszczalnym. Z tych względów na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 powyższej ustawy należało postępowanie w sprawie umorzyć. O wynagrodzeniu pełnomocnika skarżącego rozstrzygnięto na podstawie art. 250 cyt. ustawy oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c w związku z § 15 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Tekst jedn. Dz. U. 2013, poz. 490).