II SAB/Lu 261/13

PostanowienieWSA w Lublinie2013-05-21

Skład orzekający: Sędzia NSA Maria Wieczorek - Zalewska

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy cofnięcie skargi na bezczynność organu przez pełnomocnika skarżącego, który był do tego uprawniony, skutkuje umorzeniem postępowania?
Ratio decidendi
Postępowanie sądowe w sprawie skargi na bezczynność organu podlega umorzeniu, jeżeli pełnomocnik skarżącego, posiadający stosowne uprawnienia, skutecznie cofnął skargę, a nie zachodzą przesłanki do uznania cofnięcia za niedopuszczalne. Podstawę prawną umorzenia stanowi art. 161 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Stan faktyczny
E. Ł. wniosła skargę na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Organ poinformował, że żądane informacje zostały udostępnione. Następnie pełnomocnik skarżącej cofnął skargę. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym.
Rozstrzygnięcie
Umorzono postępowanie.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek - Zalewska po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. Ł. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie. W dniu 16 kwietnia 2013 r. E. Ł. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że w dniu 22 marca 2013 r. udostępnił skarżącej informacje, o które wnioskowała. W piśmie z dnia 14 maja 2013 r. pełnomocnik skarżącej cofnął skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W związku z tym, iż pełnomocnik skarżącej cofnął skargę, do czego był uprawniony na zasadzie art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), a nadto nie zachodzą podstawy do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne, postępowanie w niniejszej sprawie należało umorzyć w oparciu o treść art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Z tych względów sąd orzekł, jak w postanowieniu.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 16.07.2026. · Źródło