II SAB/Lu 269/13

PostanowienieWSA w Lublinie2013-06-26

Skład orzekający: Joanna Cylc-Malec, Krystyna Sidor, Bogusław Wiśniewski

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy cofnięcie skargi na bezczynność organu administracji publicznej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej jest dopuszczalne, jeśli nie zmierza do obejścia prawa lub utrzymania w mocy wadliwego aktu?
Ratio decidendi
Sąd umorzył postępowanie na skutek skutecznego cofnięcia skargi przez stronę skarżącą. Uznał, że cofnięcie skargi nie narusza prawa ani nie prowadzi do utrzymania w mocy wadliwego aktu, co zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uzasadnia umorzenie postępowania.
Stan faktyczny
Skarżąca E. Ł. zwróciła się do Wójta Gminy o udzielenie informacji publicznej dotyczącej działań w zakresie profilaktyki alkoholowej, bezpieczeństwa publicznego oraz przeciwdziałania narkomanii. Po braku odpowiedzi, wniosła skargę na bezczynność organu. Następnie, reprezentowana przez pełnomocnika, cofnęła skargę. Sąd uznał cofnięcie za skuteczne i umorzył postępowanie.
Rozstrzygnięcie
Sąd umorzył postępowanie i zwrócił skarżącej kwotę 100 zł tytułem wpisu sądowego.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Specjalista Jolanta Sikora, po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2013 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. Ł. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a I. umorzyć postępowanie; II. zwrócić skarżącej E. Ł. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Mailem z dnia 7 marca 2013r. E. Ł. domagała się od Wójta Gminy udzielenia informacji publicznej, jakie prowadzi on działania związane z: 1) profilaktyką i rozwiązywaniem problemów alkoholowych; 2) wzmocnieniem bezpieczeństwa obywateli i porządku publicznego w zakresie zabezpieczenia mieszkańców Gminy przed ułatwionym dostępem do nielegalnych wyrobów alkoholowych 3) przeciwdziałaniem narkomanii. Wniosła ponadto o rzetelne udzielenie informacji czy Wójt i Rada Gminy widzą potrzebę zintensyfikowania tych polityk i zamierzają to czynić, a jeśli nie, to dlaczego. Jeśli widzą potrzebę poprawy sytuacji poprzez zintensyfikowanie powyższych polityk, wniosła o podanie konkretnych zamiarów zmierzających do tego celu, a także o podanie czy w Gminie mają miejsce prace legislacyjne mające na celu zmianę prawa miejscowego w kierunku tych polityk. Jeśli tak, wniosła o podanie czego konkretnie one dotyczą, które osoby są odpowiedzialne za prace nad ich projektami i jaki jest ewentualny czas niezbędny do zakończenia prac nad nimi. W dniu 16 kwietnia 2013r. do Urzędu Gminy wpłynęła skarga E. Ł. na bezczynność Wójta Gminy polegającą na nierozpoznaniu jej wniosku z dnia 7 marca 2013r. Skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do jego rozpoznania w terminie 14 dnia od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W skardze wniesiono również o wymierzenie organowi administracji grzywny, jeżeli nie przekazałby on do sądu w terminie 15 dni skargi i odpowiedzi na nią wraz z aktami administracyjnymi. W dniu 6 maja 2013r. Wójt nadał na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie przesyłkę pocztową, zawierającą skargę wraz z odpowiedzią, wnosząc o oddalenie skargi. W piśmie z dnia 10 czerwca 2013r. skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, oświadczyła, że cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz.270), zwanej dalej P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę i sąd jest tą czynnością związany. Jednakże sąd może uznać cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierzałoby ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W myśl art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności wskazujące na to, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowoduje utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Dlatego też – stosowanie do powołanego art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. – postępowanie należało umorzyć; o zwrocie całego uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 19.07.2026. · Źródło