II SAB/Lu 27/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. i A. S. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu 6 lutego 2017 r. J. S. i A. S. wnieśli za pośrednictwem Urzędu Miasta skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie rozpatrzenia złożonych przez skarżących w piśmie z dnia 3 grudnia 2014 r. uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że pomimo upływu prawie 3 lat od zgłoszenia przedmiotowych uwag, dotychczas nie otrzymali w tej sprawie żadnej odpowiedzi. Odpowiadając na skargę Burmistrz Miasta wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. W świetle art. 1 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz.1066 ze zm.), sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Należy mieć jednak na względzie, że kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz.718 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5) oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6). Sądy administracyjne rozpoznają również skargi na bezczynność organów administracji publicznej, jednak jedynie w przypadkach określonych w pkt 1-4 ust. 1 art. 3 p.p.s.a., tj., gdy organ w przewidzianym przepisami prawa terminie nie wyda decyzji administracyjnej, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służyło zażalenie (z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu) oraz innego niż określone powyżej aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579; postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - Dz. U. z 2015 r. poz. 613, ze zm.; postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej - Dz. U. poz. 1947, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw). Tymczasem przedmiotem skargi w niniejszej sprawie J. S. i A. S. uczynili bezczynność Burmistrza Miasta polegającą na nierozpatrzeniu złożonych przez skarżących uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta. Oceniając dopuszczalność skargi na bezczynność w tym przedmiocie należy mieć na uwadze, że na podstawie obowiązującej aktualnie ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778 ze zm.) - dalej jako "u.p.z.p.", jednym z etapów procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest umożliwienie wyrażenia stanowiska wobec projektu planu przez podmioty kwestionujące jego ustalenia, m.in. poprzez wniesienie uwag do projektu planu. Zgodnie art. 18 ust. 1 u.p.z.p. uwagi do projektu planu miejscowego może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu, wyłożonym do publicznego wglądu, o którym mowa w art. 17 pkt 10 u.p.z.p. Wprowadzenie instytucji uwag do projektu planu ma na celu uwzględnienie udziału podmiotów indywidualnych w kształtowaniu treści planu. Rozpatrzenie uwag odbywa się w dwóch etapach. Pierwszy etap dotyczy rozpatrzenia uwag przez organ wykonawczy gminy, drugi zaś etap dotyczy rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag tym razem przez organ stanowiący gminy (radę gminy). Niniejsza skarga dotyczy zatem pierwszego etapu, a mianowicie nierozpatrzenia uwag przez organ wykonawczy gminy. Należy jednak wyraźnie podkreślić, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewiduje możliwości zaskarżenia do sądu administracyjnego czynności organu planistycznego poprzedzających uchwalenie planu. Zgodnie z art. 7 u.p.z.p. rozstrzygnięcia wójta, burmistrza, prezydenta miasta albo marszałka województwa o nieuwzględnieniu odpowiednio wniosków dotyczących studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, uwag dotyczących projektu tego studium, wniosków dotyczących miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uwag dotyczących projektu tego planu albo wniosków dotyczących planu zagospodarowania przestrzennego województwa, nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Skoro więc przedmiotowa skarga odnosi się do bezczynności organu dotyczącej rozpatrzenia uwag do projektu planu miejscowego, a sama czynność polegająca na rozpatrzeniu uwag została z mocy prawa wyłączona spod kontroli sądu administracyjnego, należy uznać, że również skarga bezczynność w tym zakresie jest niedopuszczalna. Ubocznie należy wyjaśnić, że w obowiązującym stanie prawnym istnieje możliwość zakwestionowania prawidłowości przeprowadzonych przez organ planistyczny czynności poprzedzających uchwalenie planu, poprzez zaskarżenie uchwalonego planu przez podmiot posiadający w tym względzie legitymację skargową. Wskazać bowiem należy, iż każdy, czyje prawo, bądź interes prawny zostałyby naruszony w toku procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zachowuje prawo do zaskarżenia uchwały o planie miejscowym do sądu w trybie i na zasadach określonych w art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. tj. z 2016 r. poz. 446 ze zm.). W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.