II SAB/Lu 27/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Sędziowie WSA Joanna Cylc-Malec, NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Referent stażysta Paweł Kobylarz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi J. J. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza bezczynność Wójta Gminy w zakresie załatwienia wniosku z dnia [...], która nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa; II. umarza postępowanie w pozostałym zakresie; III. zasądza od Wójta Gminy na rzecz J. J. kwotę 117 (sto) zł tytułem zwrotu części kosztów postępowania i odstępuje od zasądzenia zwrotu tych kosztów w pozostałej części. W dniu [...] lutego 2018 r. J. J. wniósł skargę na bezczynność Wójta Gminy [...] w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej, domagając się zobowiązania organu do rozpoznania tego wniosku w terminie 14 dni oraz stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności. Ponadto skarżący domagał się zasądzenia od organu kosztów postępowania obejmujących uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł, koszty zastępstwa procesowego - wykonywanego przez radcę prawnego S. G. - w kwocie 480 zł oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że [...] stycznia 2018 r. mailem złożył do organu wniosek o udostępnienie w formie elektronicznej informacji publicznej o zarobkach uzyskanych przez sekretarza gminy w 2017 r., z wyszczególnieniem wynagrodzenia zasadniczego oraz dodatków: specjalnego, funkcyjnego i za wieloletnią pracę. W terminie przewidzianym ustawą organ nie udostępnił informacji w żadnej formie, nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, jak również nie wezwał skarżącego do usunięcia braków. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...] wniósł o jej oddalenie lub umorzenie postepowania. Organ wyjaśnił, że w związku z problemami technicznymi wiadomość zawierająca wniosek skarżącego nie została odebrana, a sam wniosek dotarł do organu dopiero wraz z skargą do Sądu. W związku z tym odpowiedź została udzielona [...] lutego 2018 r. – skarga wpłynęła do organu wraz z załączonym wnioskiem w dniu [...] lutego 2018 r. W piśmie procesowym z [...] marca 2018 r. (k. 19 akt postępowania) skarżący oświadczył, że na skutek skargi organ udzielił mu żądanej informacji publicznej i w związku z tym cofnął wniosek z pkt 1 skargi, tj. o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Jednocześnie skarżący podtrzymał wniosek o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, jak i wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżący zauważył, że udzielenie informacji publicznej dopiero na skutek skargi nie czyni postępowania sądowoadministracyjnego bezprzedmiotowym - art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."). Podstawą do oddalenia skargi może być zaś jedynie stwierdzenie, że w sprawie w chwili wniesienia skargi nie doszło do bezczynności organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna, bowiem Wójt Gminy [...] dopuścił się bezczynności w sprawie zainicjowanej wnioskiem J. J. z [...] stycznia 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej. Zauważyć należy, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Organ administracji pozostaje w bezczynności w szczególności w przypadku, gdy nie udzielił zainteresowanej jednostce żądanej przez nią informacji publicznej stosownie do przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 ze zm. - dalej jako "u.d.i.p."). W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że Wójt Gminy jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej, w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., oraz że informacje objęte wnioskiem skarżącego z [...] stycznia 2018 r. stanowią informację publiczną. W myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. dostęp do dokumentów, zarówno tych bezpośrednio wytworzonych przez organ, tych, których organ używa przy realizacji zadań przewidzianych prawem, jak i tych, które tylko w części dotyczą organu, nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego. O zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu, decyduje treść i charakter informacji. Będący przedmiotem sprawy wniosek skarżącego z [...] stycznia 2018 r. dotyczył informacji o zarobkach uzyskanych przez sekretarza gminy w roku 2017, z wyszczególnieniem wynagrodzenia zasadniczego oraz dodatków: specjalnego, funkcyjnego i za wieloletnią pracę. Dodatkowo wnioskodawca domagał się udostępnienia danych o ewentualnych nagrodach udzielonych sekretarzowi gminy, w tym nagrodach jubileuszowych oraz należnościach przysługujących na podstawie rozporządzenie ministra pracy i polityki społecznej z 19 grudnia 2002 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej w 2017 r. Należy zauważyć, że informacja o wysokości zarobków sekretarza gminy, a więc pracownika samorządowego o szczególnym statusie, zatrudnionego przez podmiot publiczny - pracodawcę samorządowego (w tym przypadku Urząd Gminy [...]), stanowi – co do zasady – informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Wynagrodzenie to pochodzi bowiem ze środków publicznych, a informacja o wydatkowaniu przez organ administracji publicznej środków publicznych jest informacją publiczną. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 marca 2016 r. (I OSK 2366/14) z tych środków pochodzą m.in. wynagrodzenia osób zatrudnionych w organach administracji publicznej, w tym w jednostkach samorządu terytorialnego, a stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna o majątku publicznym, co oznacza, że informacja o wynagrodzeniu zastępcy wójta, sekretarza gminy, głównej księgowej, czy też innych pracowników urzędu gminy stanowi informację publiczną. Z akt sprawy wynika, że skarga J. J. na bezczynność Wójta Gminy [...] wpłynęła do organu administracji w dniu [...] lutego 2018 r., a [...] lutego 2018 r. Wójt [...] przesłał skarżącemu, za pośrednictwem poczty elektronicznej, żądane informacje. Niekwestionowane jest więc, że organ udostępnił skarżącemu żądane informacje, jednakże uczynił to po upływie terminu 14 dni od dnia otrzymania wniosku, (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Mając powyższe na względzie, Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania opisanego wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Jednocześnie Sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę kwestię, Sąd wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a zwłaszcza to, że zachowanie organu nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych nań z mocy ustawy. Trzeba bowiem mieć na względzie, że organ niezwłocznie, po doręczeniu mu skargi na bezczynność w niniejszej sprawie, przesłał stronie skarżącej żądane przez nią informacje. Ponadto należy stwierdzić, że ustanie bezczynności organu przed rozpoznaniem przez Sąd skargi czyni bezprzedmiotowym postępowanie w części dotyczącej zobowiązania organu do załatwienia powołanego wniosku i uzasadnia umorzenie postępowania w tej części, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania jest konsekwencja uwzględnienia skargi, co daje podstawy do zasądzenia od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego - art. 200 p.p.s.a. Sąd uznał jednak za konieczne odstąpienie od zasądzenia ich w pełnej wysokości, co znajduje podstawę w art. 206 p.p.s.a. Minimalna stawka wynagrodzenia za czynności radcy prawnego w sprawach dostępu do informacji publicznej wynosi 480 zł (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych; Dz. U. z 2018 r. poz. 265), jednak art. 206 p.p.s.a pozwala w uzasadnionych przypadkach na odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w tym w zakresie wynagrodzenia pełnomocnika (zob. postanowienie NSA z 10 lutego 2014 r., sygn. akt I FPS 3/13). Jest oczywiste, że określenie wysokości wynagrodzenia fachowego pełnomocnika powinno następować z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy. W ocenie Sądu, przygotowanie i sporządzenie skargi w niniejszej sprawie wymagało znikomego wkładu pracy, bowiem w sprawie nie występowały ani okoliczności faktyczne wymagające wyjaśnienia, ani budzące wątpliwości problemy prawne wymagające rozstrzygnięcia. Sądowi z urzędu wiadomo, że przed tutejszym sądem, jak i przed innymi sądami administracyjnymi, prowadzone są liczne sprawy o podobnym charakterze, w których skarżący reprezentowany jest przez tego samego profesjonalnego pełnomocnika, a poprzedzające je wnioski o udzielenie informacji publicznej były sporządzane według jednego schematu. Jest więc dla Sądu jasne, że udział profesjonalnego pełnomocnika w niniejszej sprawie ograniczył się co najwyżej do dostosowania przygotowanego pisma procesowego do okoliczności tej sprawy, bardzo podobnych do innych spraw, w których ten sam pełnomocnik występował. Ta okoliczność pozwala na wyrażenie oceny o niewielkim, jednostkowym nakładzie pracy tego pełnomocnika i w konsekwencji o konieczności miarkowania należnych stronie kosztów postępowania poprzez odstąpienie od zaliczenia do tych kosztów wynagrodzenia radcy prawnego, ponad koszt uiszczonej opłaty skarbowej. O kosztach postępowania Sąd orzekł więc w oparciu o art. 205 § 2 w związku z art. 206 i art. 200 p.p.s.a. Na koszty te składają się: uiszczony wpis od skargi w wysokości 100 złotych, określony na podstawie § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.) oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 17 złotych, określone na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 2 oraz pkt IV załącznika do ustawy z 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1827).