II SAB/Lu 28/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 września 2010 r. sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia [...] r. (data wpływu: [...]) o przyznanie zasiłku celowego I. oddala skargę; II. przyznaje [...] P. B. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 52,80 zł (pięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) należnego podatku od towarów i usług. Z. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wójta Gminy N. – "milczenie władzy gminnej". Skarżący wskazał jako przedmiot sprawy "świadczenie na pomoc osób drugich (opłacenie); jest to pkt 1 wniosku z dnia 29 czerwca 2005r." Zarówno w skardze, jak i w kolejnych obszernych pismach procesowych skarżący podnosił, że pomimo orzeczonej niepełnosprawności typu P na stałe, od 2002r. organ nie wykonał wynikającego z tego orzeczenia obowiązku przyznania mu specjalistycznych usług opiekuńczych, które – jego zdaniem – również powinny być przyznane na stałe ("dożywotnio", k. 41a), a nie – jak to czyni organ – jedynie okresowo, z wyłączeniem świąt, a ponadto bezpłatnie, ze względu na złą sytuację materialną skarżącego. Brak codziennej pomocy przy wykonaniu zwykłych czynności (prania, sprzątania, gotowania, zakupów) negatywnie wpływa na stan jego zdrowia i zmusza do zaciągania "kredytów" na opłacenie opiekunek z wyboru. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wyjaśniając, że wniosek z dnia 29 czerwca 2005r. został w całości rozpoznany: decyzją z dnia 29 lipca 2005r. w zakresie pkt 2 – 5, zaś decyzją z dnia 21 lipca 2005r. - w zakresie pkt 1 – obie decyzje były następnie przedmiotem kontroli instancyjnej, w tym również Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Odnosząc się do stanowiska organu, skarżący przyznał, że w dniu 21 lipca 2005r. została wydana decyzja przyznająca mu specjalistyczne usługi opiekuńcze, ale zarzucił, że usługi nie zostały faktycznie wykonane w okresie od 25 lipca 2005r do 31 sierpnia 2005r. /k.10/, o czym organ wiedział, bowiem skarżący informował o tym organ pisemnie. W piśmie z dnia 25 sierpnia 2005r. /k. 15/ podnosił, że osoba wyznaczona z pomocy społecznej jako opiekunka była u niego tylko dwa razy i nie chciała wykonywać takich czynności, jak mycie, pranie, gotowanie, przygotowywanie posiłków, palenie w kuchni węglowej i kotle c.o., gotowa była natomiast świadczyć psychoterapię, do której nie posiadała wymaganych uprawnień. Zarzucił, że organ sfałszował wniosek z dnia 29 czerwca 2005r., bowiem w istocie skarżącemu chodziło o pomoc pieniężną na opłacenie opiekunki z wyboru ("opłacenie pomocy osób drugich"). Wystąpił również do Sądu z żądaniem zmiany przedmiotu sprawy na: "zasiłek okresowy na opłacenie pomocy osób drugich (okres od czerwiec 2005 do maj 2008) lub świadczenie na pomoc osób drugich (opłacenie)". /k. 17/ Ponadto skarżący wyraził ogólnie swoje niezadowolenie z pracy Ośrodka Pomocy Społecznej w N.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem organowi pomocy społecznej, działającemu z upoważnienia Wójta Gminy N., nie można zarzucić, że nie rozpoznał punktu pierwszego wniosku skarżącego z dnia 6 czerwca 2005r., zgłoszonego organowi w dniu 29 czerwca 2005r. We wniosku tym, znajdującym się w aktach administracyjnych sprawy, skarżący wnosił o "świadczenia na: 1.pomoc osób drugich, 2.opał do kuchni, 3.żywność, 4. pralkę, 5. opłacenie szamba i wody". Rozpoznając wniosek organ potraktował żądanie zawarte w punkcie 1 jako żądanie przyznania specjalistycznych usług opiekuńczych i mając na uwadze niepełnosprawność skarżącego, decyzją z dnia 21 lipca 2005r. przyznał mu pomoc w postaci takich usług świadczonych przez Firmę Opiekuńczą "N." w L. w okresie od dnia 25 lipca do 31 sierpnia 2005r. w wymiarze 4 godzin w dni powszednie (z wyłączeniem sobót, niedziel i dni świątecznych) oraz określił odpłatność w wysokości 0,24 zł za godzinę usługi. Przyznana pomoc obejmowała współdziałanie z otoczeniem w procesie adaptacji chorego do życia w społeczeństwie, psychoterapię, pomoc w zaspokajaniu codziennych potrzeb życiowych oraz prowadzeniu gospodarstwa domowego, podawanie leków i ścisły kontakt z lekarzem. Decyzji tej skarżący nie zakwestionował w trybie instancyjnym, bowiem nie wniósł od niej odwołania do organu wyższego stopnia, a więc stała się ona ostateczna. W sytuacji występującej w sprawie nie można zatem zarzucić organowi bezczynności. Wprawdzie można by rozważać czy organ pomocy społecznej prawidłowo zinterpretował punkt 1 wniosku z dnia 29 czerwca 2005r. jako wniosek o przyznanie specjalistycznych usług opiekuńczych, a nie wniosek o świadczenie pieniężne na pokrycie kosztów samodzielnie wybranej przez skarżącego opiekunki, to jednak nie świadczy to o jego bezczynności. Z bezczynnością organu mamy bowiem do czynienia tylko wówczas, gdy nie podejmuje on żadnych czynności procesowych w celu załatwienia sprawy. Natomiast w niniejszej sprawie organ, po zgłoszeniu przez skarżącego wniosku z dnia 29 czerwca 2005r. wydał dwie decyzje: jedną w dniu 21 lipca 2005r. w przedmiocie specjalistycznych usług opiekuńczych, a następnie w dniu 29 lipca 2005r. w przedmiocie żądań zgłoszonych w pkt 2 – 5 tego wniosku. Wprawdzie w decyzji z dnia 21 lipca 2005r. organ nie wskazał bezpośrednio, że dotyczy ona pkt 1 wniosku z dnia 29 czerwca 2005r., to jednak nie ma podstaw do przyjęcia, że dotyczyła ona jakiegoś innego wniosku, skoro zarówno organ, jak i sam skarżący nie wskazują na inny wniosek. Natomiast w pismach sądowych w niniejszej sprawie skarżący wskazuje wprost na błędne ("fałszywe") potraktowanie przedmiotu jego wniosku w pkt 1, co – w ocenie Sądu – potwierdza, że decyzja z dnia 21 lipca 2005r. dotyczyła tego właśnie wniosku. W konsekwencji nieuzasadniony jest zarzut skargi, iż organ pomocy społecznej pozostawał w bezczynności, nawet jeśli pozostawiałaby wątpliwości dokonana przez niego interpretacja zawartego w pkt 1 żądania. Podkreślić należy, że skarżący miał prawo wnieść odwołanie od tej decyzji i zakwestionować w nim ewentualną wadliwą interpretację wniosku, czego nie uczynił. Innym natomiast zagadnieniem jest nieprawidłowe czy nierzetelne wykonywanie przyznanych specjalistycznych usług opiekuńczych, uprawniające osobę korzystająca z takich usług do zwrócenia się do organu z wnioskiem o zmianę wyznaczonej osoby, czy ewentualnie zmianę zakresu i rodzaju przyznanej pomocy. Te kwestie muszą się jednak w każdym wypadku wiązać z jednoznacznym, skierowanym w sposób nie budzący wątpliwości żądaniem zmiany wydanej decyzji. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że organ pomocy społecznej nie pozostawał w bezczynności, dlatego nie ma podstaw do uwzględnienia skargi i zobowiązania organu - na podstawie art. 149 ustawy z dnia 31 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z tych względów, Sąd skargę oddalił na mocy art. 151 cyt. ustawy.