II SAB/Lu 28/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. G. na bezczynność Dyrektora Gimnazjum w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia I. umorzyć postępowanie; II. zasądzić na rzecz skarżącej E. G. od Dyrektora Gimnazjum kwotę 100 (sto) złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego. W dniu 14 lutego 2017 r. E. G. wniosła skargę na bezczynność Dyrektora Gimnazjum w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W dniu 17 lutego 2017 r. organ udzielił skarżącej informacji zgodnie z treścią wniosku. Wobec powyższego, w piśmie z dnia 10 marca 2017 r. skarżąca cofnęła skargę z uwagi na to, że żądana informacja została jej przez organ udzielona. Jednocześnie skarżąca wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie w niniejszej sprawie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe. W myśl art. 54 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.), organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W niniejszej sprawie organ, udzielając skarżącej – po otrzymaniu skargi - odpowiedzi na wniosek o udostepnienie informacji publicznej, uwzględnił skargę w całości w rozumieniu art. 54 § 3 p.p.s.a. Podstawą prawną umorzenia postepowania w niniejszej sprawie jest zatem art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a., nie zaś art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w którym jest mowa o umorzeniu postępowania z uwagi na skuteczne cofniecie skargi przez skarżącego. Bezpośrednią przyczyną cofnięcia skargi było bowiem uwzględnienie jej w całości przez organ w trybie autokontroli. W związku z powyższym należało zasądzić od organu na rzecz skarżącej koszty zastępstwa procesowego na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 206 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804). Wprawdzie z powołanego ostatnio przepisu rozporządzenia wynika, że minimalna stawka wynagrodzenia za czynności radcy prawnego w sprawach dostępu do informacji publicznej wynosi 480 zł, ale zważyć należy, że art. 206 p.p.s.a. daje sądowi uprawnienie do odstąpienia od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części – w uzasadnionych przypadkach. Ponieważ przepis ten dotyczy kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, o których mowa w art. 205 p.p.s.a., obejmuje on swoim zakresem również miarkowanie wysokości wynagrodzenia fachowego pełnomocnika (postanowienie NSA z 10.2.2014 r., I FPS 3/13, Legalis). Sąd stosuje ten przepis z urzędu według własnej oceny okoliczności sprawy. W art. 206 p.p.s.a. jedynie przykładowo wskazano okoliczność uzasadniającą miarkowanie kosztów postępowania w postaci uwzględnienia przez sąd skargi w części niewspółmiernej do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Określanie wysokości wynagrodzenia fachowego pełnomocnika powinno następować każdorazowo z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy radcy prawnego oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym wkładu pracy radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Nie zwalania od tego określenie w rozporządzeniu minimalnych stawek wynagrodzenia pełnomocnika. Art. 206 p.p.s.a., jako przepis zawarty w akcie o randze ustawy, ma bowiem pierwszeństwo przed regulacjami rozporządzenia. Przygotowanie skargi w niniejszej sprawie, której przedmiotem jest bezczynność polegająca na nieudzieleniu informacji publicznej, wymagało niewielkiego, znacznie mniejszego niż standardowy, wkładu pracy, ponieważ w sprawie nie występowały ani okoliczności faktyczne wymagające wyjaśnienia, ani budzące wątpliwości problemy prawne wymagające rozstrzygnięcia. Zważywszy, że skarga został uwzględniona przez organ jeszcze przed rozpoczęciem rozprawy, pełnomocnik nie musiał poświęcać czasu na przygotowanie się do niej. Poza wniesieniem pisma o cofnięciu skargi z uwagi na jej uwzględnienie przez organ, nie podjął w sprawie żadnej czynności. Podsumowując, nakład pracy pełnomocnika skarżącej i podjęte przez niego w sprawie czynności nie uzasadniały przyznania mu wynagrodzenia w minimalnej stawce określonej w rozporządzeniu, ale w wysokości 100 zł. Ta kwota jest adekwatna do wymaganego w sprawie poziomu zaangażowania profesjonalnego pełnomocnika w reprezentowaniu interesów swojego mocodawcy. Z tych względów sąd orzekł, jak w postanowieniu.