II SAB/Lu 282/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński,, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Asystent sędziego Kazimierz Marszałek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 marca 2015 r. sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie ponownego rozpatrzenia sprawy po uchyleniu decyzji Wójta Gminy z dnia 29 stycznia 2001 r. w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku stałego wyrównawczego i dodatku do tego zasiłku I. oddala skargę; II. przyznaje [...] J. B. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy), w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy) podatku VAT. Z. W. w dniu 5 czerwca 2014 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wójta Gminy [...] w postępowaniu administracyjnym ponownie prowadzonym po uchyleniu decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 29 stycznia 2001 r. dotyczącej odmowy przyznania zasiłku stałego wyrównawczego. W odpowiedzi na skargę działający z upoważnienia Wójta Gminy [...], Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Organ opisał szczegółowo przebieg postępowania i wskazał, że organowi nie można zarzucić w niniejszej sprawie bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. Na podstawie tego przepisu skarga do Sądu przysługuje więc w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (pkt 1-3) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, określone w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie określonym terminie nie podejmie on czynności lub nie wyda stosownego aktu, przy czym stan ten istnieje przynajmniej w dacie orzekania przez sąd administracyjny. W myśl art. 149 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub do dokonania czynności. Przepis ten ma zatem zastosowanie, gdy organ, którego bezczynność zaskarżono, pozostaje w bezczynności w dacie orzekania przez sąd administracyjny. Ustanie bezczynności przed tą datą czyni niemożliwym uwzględnienie skargi i nałożenie obowiązku określonego w art. 149 P.p.s.a. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], działający z upoważnienia Wójta Gminy [...], w dniu 29 stycznia 2002 r. wydał decyzję znak: [...] odmawiającą przyznania skarżącemu zasiłku stałego wyrównawczego i dodatku do zasiłku stałego wyrównawczego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania skarżącego, decyzją z dnia 20 marca 2002 r., znak: [...], uchyliło wspomnianą decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi. Decyzją z dnia 4 listopada 2002 r., znak: [...], organ pierwszej instancji przyznał skarżącemu zasiłek stały wyrównawczy. W dniu 18 czerwca 2002 r. Z. W. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Kolegium z dnia 20 marca 2002 r., znak: [...], w toku którego zapadła decyzja organu pierwszej instancji z dnia 29 stycznia 2002 r., znak: [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 9 lipca 2002 r., Nr [...], zawiesiło postępowanie wznowieniowe wszczęte na podstawie tego wniosku do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego w sprawie ze skargi Z. W. na decyzję Kolegium z dnia 20 marca 2002 r., znak: [...]. Naczelny Sąd Administracyjny Oddział Zamiejscowy w [...] wyrokiem z dnia 27 czerwca 2003 r., sygn. akt II SA/Lu 468/02, oddalił skargę Z. W. na wspomnianą decyzję Kolegium z dnia 20 marca 2002 r., znak: [...]. Wyrokiem dnia 9 września 2003 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 797/02, Sąd ten oddalił skargę Z. W. na opisaną decyzję Kolegium z dnia 10 maja 2002 r., znak: [...]. W tych okolicznościach Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 30 stycznia 2004 r., znak: [...], podjęło postępowanie zawieszone postanowieniem z dnia 9 lipca 2002 r., znak: [...] oraz odmówiło wznowienia postępowania zakończonego decyzją Kolegium z dnia 20 marca 2002 r., znak: [...]. Ponadto Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia 18 marca 2002 r., znak: [...], odmówił przyznania skarżącemu zasiłku stałego wyrównawczego i dodatku do zasiłku stałego wyrównawczego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania skarżącego, decyzją z dnia 10 maja 2002 r., znak: [...], utrzymało w mocy decyzję powyższą organu pierwszej instancji z dnia 18 marca 2002 r. Z wniosku skarżącego toczyło się przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w [...] nadzwyczajne postępowanie administracyjne w zakresie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego między innymi wskazaną decyzją Kolegium z dnia 10 maja 2002 r., znak: [...]. W postępowaniu tym Kolegium wydało decyzję z dnia 30 stycznia 2004 r., znak:, orzekającą w szczególności o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Kolegium z dnia 10 maja 2002 r., znak: [...]. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Kolegium z dnia 6 kwietnia 2004 r., znak: [...]. W tej sytuacji nie było więc podstaw do zobowiązania organu w trybie art. 149 P.p.s.a. do wydania decyzji w postępowaniu administracyjnym ponownie prowadzonym po uchyleniu decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 29 stycznia 2001 r. dotyczącej odmowy przyznania zasiłku stałego wyrównawczego. Z uwagi na to, że jest oczywiste, że decyzja wydana w tej sprawie z upoważnienia Wójta Gminy [...] przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], wydana została na wiele lat przed wniesieniem skargi na bezczynność, skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a., jako oczywiście bezzasadna. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji wyroku. O wynagrodzeniu radcy prawnego z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 P.p.s.a. w zw. z § 15 pkt 1 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" oraz § 2 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490).