II SAB/Lu 29/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor, Asesor WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w dniu 28 września 2006 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej B W na rozprawie sprawy ze skargi D. M. G. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W nawiązaniu do wniosku D. M. G. z dnia 16 maja 2006 r. w sprawie udzielenia mu informacji w zakresie kompetencji i kwalifikacji Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej , Burmistrz wyjaśnił, powołując się na art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji, w tym przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Pozytywne rozpatrzenie wniosku wymaga uprzedniego przetworzenia danych. Ponadto wnioskodawca powinien uzupełnić go, poprzez wykazanie szczególnie istotnego interesu publicznego, uzasadniającego udzielenie informacji. Poza tym, stosownie do art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.) niezbędnym jest wskazanie przez zainteresowanego, celu zbierania danych. W złożonej w dniu 6 czerwca 2006 r. skardze D. M. G. podnosi, że Urząd Miejski nie udostępnił mu niezwłocznie żądanej informacji. Takiej nie zawierało pismo Urzędu z dnia 30 maja 2006 r., które otrzymał w odpowiedzi na wniosek. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wnosi o jej oddalenie. Argumentuje przy tym, że skarga jest przedwczesna bowiem postępowanie w tej sprawie nie zostało jeszcze zakończone. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna ze względów formalnych. Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – skargę wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, służących skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Do takich środków zalicza się zażalenie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W świetle przepisu art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego zażalenie służy zwalczaniu bezczynności organu administracji publicznej. W myśl powołanego przepisu wnosi się je do organu wyższego stopnia. W stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego, organami wyższego stopnia są samorządowe kolegia odwoławcze (art. 17 pkt 1 kpa). W rozpoznawanej sprawie skarżący nie skorzystał z przysługującego mu zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego . W tym stanie rzeczy skarga podlegała odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.