II SAB/Lu 29/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec,, Sędzia NSA Witold Falczyński, Protokolant Starszy referent Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 marca 2015 r. sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Komendanta Miejskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Komendanta Miejskiego do załatwienia wniosku K.K. z dnia 26 listopada 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że bezczynność Komendanta Miejskiego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Komendanta Miejskiego na rzecz K. K. kwotę 100 zł (sto złotych) kosztów postępowania. K. K. w dniu 8 stycznia 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w L. w sprawie rozpoznania wniosku z dnia 26 listopada 2014r. o udostępnienie informacji publicznej, tj. kart zdarzenia drogowego lub wydruku z systemu S. dotyczących wypadków i kolizji z udziałem rowerzystów w L. z okresu sierpień – listopad 2014 r. Wnioskodawca wskazał, że żąda ww. informacji w nawiązaniu do artykułu pt. "Ogromne korki na Sowińskiego. Gdzie jest policja?!", który ukazał się w Gazecie Wyborczej, jak i akcji "Pieszy", oraz artykułu pt "Coraz więcej wypadków. Winni rowerzyści", który ukazał się w także w Gazecie Wyborczej. K. K. wniósł również o udzielenie informacji "Czy Policja prowadzi statystyki nakładanych mandatów? Jeśli tak to poprosił o udostępnienie ich statystyk za okres 10.2013-10.2014 z terenu miasta L. W skardze wskazał ponadto, że nie udzielenie ww. informacji stanowi naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 4 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i że do dnia wniesienia skargi nie otrzymał żądanych informacji. W odpowiedzi na powyższą skargę organ wniósł o jej oddalenie. Komendant wskazał, że w dniu 3 grudnia 2014 r. z poczty A. P. Lu Policja zostało nadane pismo stanowiące odpowiedź na skierowane zapytania. W związku z tym, że skarżący otrzymał odpowiedź organ nie dopuścił się bezczynności i skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Komendant dołączył informację, że w dniu 2 grudnia 2015 r. przesłano odpowiedź do K. K. na zły adres [...]., a następnie prawidłowo w dniu 15 grudnia 2015 r. Następnie w piśmie z dnia 11 lutego 2015 r. K. K. wyjaśnił, że odpowiedź została wysłana na błędny adres e-mail. Wskazał, że prawidłowy jego adres to [...] i podniósł, że dalej żadnej odpowiedzi nie otrzymał. W odpowiedzi na powyższe pismo Komendant wskazał, że wiadomość wraz załącznikiem została ponownie przesłana na prawidłowy adres przed wniesieniem skargi w niniejszej sprawie, w związku z tym nie można mu zarzucić bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. z 2014 r., poz. 782 ze zm.) określa informację publiczną bardzo szeroko, jako każdą informację w sprawach publicznych. Tak więc informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, które na gruncie tej ustawy zostały zobowiązane do udostępnienia informacji, które mają walor informacji publicznej, treści wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi, bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że Komendant Miejski Policji w L. jest podmiotem zobowiązanym, na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udzielenia informacji, mającej charakter informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu. Wskazać należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Udostępnienie informacji publicznej, stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej powinno nastąpić w formie zgodnej z wnioskiem. Dopiero wtedy ustępuje stan bezczynności podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji. Gdyby jednak środki techniczne, jakimi dysponuje podmiot zobowiązany nie umożliwiały udostępnienia informacji w opisany wyżej sposób, podmiot ten powinien pisemnie poinformować o tym fakcie wnioskodawcę, wskazując przyczynę zaistniałego stanu rzeczy oraz możliwy sposób udostępnienia żądanych informacji (szerzej zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2012r., str. 195-198). Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno - techniczną. Żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tejże czynności szczególnej formy. Ważne także przy tym jest, że dostęp do informacji publicznej realizowany jest w pierwszej kolejności przez wgląd do dokumentów urzędowych (art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy). Oznacza to, że skarżący, zainteresowany uzyskaniem dostępu do wskazanej informacji swoje prawo do informacji publicznej może zrealizować, udając się do organu w celu zapoznania się z treścią tych dokumentów lub też może to nastąpić w inny wskazany przez skarżącego sposób, choćby poprzez wydanie kserokopii dokumentów. Tak więc organ administracji publicznej, rozpatrując wniosek skarżącego, mógł: 1. udostępnić żądaną informację bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1), 2. powiadomić stronę w ww. terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2), 3. udostępnić informację zgodnie z wnioskiem - po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy o wysokości opłaty, związanej z dodatkowymi kosztami spowodowanymi wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia, które to powiadomienie winno nastąpić w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 15 ustawy), 4. odmówić udostępnienia żądanej informacji w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy). Bezczynność organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega zatem na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno - technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. Innymi słowy, z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ "milczy" wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. Jak wynika z akt sprawy okolicznością bezsporną jest, że skarżący złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej w dniu 26 listopada 2014 r., żądając kart zdarzenia drogowego lub wydruku z systemu S. dotyczących wypadków i kolizji z udziałem rowerzystów w L. z okresu sierpień – listopad 2014 r. oraz statystyk nakładanych mandatów za okres 10.2013-10.2014 z terenu miasta L. Jak twierdzi skarżący organ do dnia rozprawy nie udzielił mu żądanej informacji. Organ poinformował wprawdzie, że w dniu 3 grudnia 2014 r. przesłał odpowiedź na błędny adres e-mail, a następnie na prawidłowy w dniu 15 grudnia 2015 r. pismem z dnia 11 lutego 2009 r. udzielił skarżącemu informacji, objętych żądaniem zawartym we wniosku. Jednak wbrew stanowisku organu, z powyższych pism, ani z przedstawionych dokumentów (k. 9 – 14 akt sądowych) nie wynika, że przedmiotowy wniosek został odebrany przez skrzynkę elektroniczną skarżącego, lecz wynika tylko, że został on wysłany. W konsekwencji – zdaniem Sądu - organ nie wykazał, że na dzień wniesienia skargi nie pozostawał w bezczynności, brak jest bowiem dowodu, że pismo z odpowiedzią rzeczywiście wpłynęło na serwer skarżącego. Odnosząc się zaś do wskazanych przez organ wydruków komputerowych, który rejestruje korespondencję wychodzącą stwierdzić należy, że nie może być on uznany za dowód doręczenia skarżącemu odpowiedzi na jego żądanie, w świetle przepisów K.p.a. Wobec powyższego należy uznać, że Komendant Miejski Policji w L. nie rozpatrzył wniosku skarżącego z dnia 26 listopada 2014 r. i nie udzielił informacji publicznej, ani też nie wydał decyzji odmownej. Organ pozostawał więc w bezczynności, toteż Sąd zobowiązał Komendanta Miejskiego Policji w L. do rozpatrzenia wniosku skarżącego w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w oparciu o art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Jednocześnie w trybie art. 149 § 2 tej ustawy sąd nie stwierdził, aby bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd bowiem ma na uwadze okoliczność, że organ podejmował próby doręczenia odpowiedzi na wniosek skarżącego. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.