II SAB/Lu 30/07

Lublin, dnia 15 maja 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. K. na bezczynność Starosty w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego w zakresie budownictwa wodnego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż D. K. w dniu 23 lutego 2007 r. złożył w Starostwie Powiatowym wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończone decyzją ostateczną Starosty z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] wygaszającą pozwolenie wodnoprawne, udzielone D.K. decyzją Wojewody z dnia [...] maja 1997 r. Nr [...]. Z akt sprawy wynika również, że pismem z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] Starosta poinformował wnioskodawcę, że w sprawie wznowienia postępowania zakończonego powołaną wyżej decyzją Starosty z dnia [...] czerwca 2003 r., toczyło się już postępowanie administracyjne, które zostało zakończone decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...]lutego 2007r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] o odmowie wznowienia postępowania. Starosta stwierdził, iż wobec tego w sprawie zachodzi "powaga rzeczy osądzonej", co oznacza, że niniejsza sprawa nie może być ponownie rozstrzygnięta decyzją administracyjną. Z akt administracyjnych wynika także, iż D. K. w dniu 30 marca 2007 r. złożył zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego na odmowę wznowienia postępowania zawartą we wskazanym wyżej piśmie Starosty z dnia [...]marca 2007 r. W dniu 30 marca 2007 r. skarżący wniósł również do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność w sprawie [...] prowadzonej przez Starostwo Powiatowe (k. 6 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W myśl bowiem przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: "ustawa"), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn obejmuje w szczególności sytuację, gdy skarga została wniesiona z naruszeniem przepisu art. 52 § 1 ustawy, to jest gdy skarżący złożył skargę, pomimo niewyczerpania środków zaskarżenia, jakie służyły mu w administracyjnym toku instancji. Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W ocenie Sądu nie można uznać, że D. K. przed wniesieniem skargi do Sądu wyczerpał przysługujący środek zaskarżenia w postaci zażalenia na podstawie powołanego art. 37 § 1 k.p.a., skoro w tym samym dniu skarżący złożył skargę na bezczynność organu pierwszej instancji do Sądu oraz zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia. Brak wyczerpania środków zaskarżenia (art. 52 § 1 ustawy) ma miejsce również w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego po uprzednim wniesieniu środka zaskarżenia, przysługującego w postępowaniu administracyjnym, ale przed jego rozpoznaniem przez właściwy organ (postanowienie WSA w Warszawie z dnia 9 marca 2004 r., I SA 2813/03, niepubl.; A. Kabat, (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II, s. 136). Skarga podlega zatem, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzuceniu jako niedopuszczalna. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w sentencji.