II SAB/Lu 30/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy za skargi R. P. na bezczynność Starosty w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a sprostować z urzędu oczywistą omyłkę zawartą w punkcie IV sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Lu 30/17 w ten sposób, że w miejsce liczby "177", podanej jako kwota kosztów postępowania zasądzonych na rzecz R. P., wpisać liczbę: "117". Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) sąd administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, wydając w dniu 26 kwietnia 2017 r. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym wyrok w sprawie o sygnaturze II SAB/Lu 30/17, którym uwzględnił skargę R. P.na bezczynność Starosty formułując w pkt IV sentencji wyroku orzeczenie o zasądzeniu od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, pomimo prawidłowego słownego opisania wysokości zasądzonej kwoty jako "sto siedemnaście" złotych, podał obok błędną (nieodpowiadającą rzeczywistej wysokości zasądzonych kosztów postępowania, na które składały się wpis od skargi w wysokości 100 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł) liczbę "177". W celu usunięcia wskazanej niezgodności pomiędzy rzeczywistą wolą Sądu co do wysokości zasądzonych na rzecz skarżącej kosztów postepowania (potwierdzoną wysokością tych kosztów podaną w sentencji wyroku słownie, a także potwierdzoną w treści uzasadnienia wyroku), a jej wyrażeniem na piśmie, należało zatem sentencję ww. wyroku sprostować poprzez wpisanie w jej pkt IV prawidłowej liczby "117", odpowiadającej wysokości zasądzonych kosztów postępowania. Z tych względów i na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.