II SAB/Lu 33/07

PostanowienieWSA w Lublinie2007-06-21

Skład orzekający: Sędzia NSA Jerzy Dudek

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga na bezczynność organu administracji pierwszej instancji jest dopuszczalna, jeśli strona nie skorzystała z przysługującego jej zażalenia do organu wyższego stopnia?
Ratio decidendi
Skarga na bezczynność organu administracji pierwszej instancji jest niedopuszczalna, jeśli strona nie wyczerpała środków zaskarżenia, w tym nie wniosła zażalenia do organu wyższego stopnia, zgodnie z art. 52 § 1 i 2 PPSA oraz art. 37 § 1 k.p.a. W takiej sytuacji skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 PPSA.
Stan faktyczny
R. W. i T. W. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie pisma zatytułowane "skarga", dotyczące bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania części obiektu budowlanego. Skarżący zostali wezwani do sprecyzowania pism i wskazali, że nie składali zażalenia do organu wyższego stopnia.
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. W. i T. W. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania części obiektu budowlanego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu 6 czerwca 2007 r. wpłynęły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie pisma R.W. i T.W. z dnia 28 maja 2007 r., z których jedno zatytułowane "skarga". Skarżący wezwani do sprecyzowania powyższych pism wskazali, iż dotyczą one skargi na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz, że w tej sprawie nie składali zażalenia do organu administracji wyższego stopnia. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W rozpatrywanej sprawie skarżący nie skorzystali z przysługującego im prawa wniesienia zażalenia zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a., który stanowi, że na niezałatwienie sprawy przez organ administracji publicznej w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracyjnego wyższego stopnia. W związku z tym, iż skarżący w niniejszej sprawie nie wyczerpali toku postępowania przed organami administracji, skarga do sadu administracyjnego na bezczynność organu pierwszej instancji jest niedopuszczalna i, jako taka, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 15.07.2026. · Źródło