II SAB/Lu 332/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Sidor po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na przewlekłość postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia 10 lipca 2012r. dotyczącego wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie odmowy przyznania specjalnego zasiłku celowego - w zakresie wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić przyznania T.W. prawa pomocy. Skarżąca T. W.złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę z dnia 6 maja 2013r. zarzucając Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu przewlekłość postępowania administracyjnego w sprawie nierozpoznania jej wniosku z dnia 10 lipca 2012r. dotyczącego wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie odmowy przyznania specjalnego zasiłku celowego, wnosząc jednocześnie o przyznanie jej prawa pomocy. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Zatem, nawet jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone w art. 246 P.p.s.a., oczywista bezzasadność skargi wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy przepisy prawa niepodlegające różnej wykładni w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Z sytuacją taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skarga T. W. na przewlekłość postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego podlega bowiem odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., gdyż skarżąca przed wniesieniem skargi do Sądu nie wyczerpała trybu przewidzianego w art. 52 1 i 2 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem skarga do sądu administracyjnego jest dopuszczalna po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem administracji. Jednym ze środków zaskarżenia jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które przysługuje stronie na niezałatwienie sprawy (w terminie określonym w art. 35 K.p.a., w przepisach szczególnych bądź w terminie ustalonym w myśl art. 36) lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, jeżeli nie ma organu wyższego stopnia, do którego strona mogłaby wnieść zażalenie (art. 37 § 1 K.p.a.). Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, skarżąca złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w tym samym piśmie, w którym zawarła skargę do sądu. Jednoczesne wniesienie środka, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a. i skargi do sądu administracyjnego czyni taką skargę przedwczesną, z uwagi na to, że została wniesiona przed wyczerpaniem trybu przewidzianego w art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. - skarga jako niedopuszczalna nie może być zatem rozpoznana merytorycznie, lecz podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Skoro zatem skarga w niniejszej sprawie jest oczywiście bezzasadna, to nawet pomoc profesjonalnego pełnomocnika nie miałaby wpływu na jej rozstrzygnięcie. W związku z tym Sąd odstąpił od przesłania skarżącej urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (druk "PPF"), ze względu na bezcelowość tej czynności. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji.