II SAB/Lu 34/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w dniu 4 października 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z . W . na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie specjalistycznych usług opiekuńczych p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie W dniu "[...]" Z.W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wójta Gminy. Skarżący podniósł, że organ nie wydał orzeczenia rozstrzygającego o jego żądaniu zawartym we wniosku z dnia "[...]" dotyczącego specjalistycznych usług opiekuńczych oraz zasiłku celowego na zakup pralki i lekarstw. W odpowiedzi na skargę działający w imieniu Wójta Gminy Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej przedstawiając jednocześnie przebieg postępowania wniósł o oddalenie skargi. Jak wskazał organ, postępowanie administracyjne w sprawie wniosku strony z dnia "[...]" (data złożenia) dwukrotnie z powodu działań strony (uniemożliwianie organowi przeprowadzenia czynności dowodowych) było przedłużane, początkowo do dnia "[...]"., a następnie do "[...]". Pomimo wielokrotnych wezwań Z.W. nie podejmował żadnych prób skontaktowania się z pracownikiem socjalnym celem przeprowadzenia niezbędnych czynności (sporządzenie wywiadu środowiskowego) w związku z przedmiotowym wnioskiem. Utrudnianie organom dokonywania określonych czynności celem zakończenia postępowania w ocenie organu nie może wskazywać na bezczynność organu. W wykonaniu zarządzenia przewodniczącego z dnia "[...]" zwrócono się do Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej o wskazanie czy w sprawie wniosku skarżącego z dnia "[...]" została wydana decyzja administracyjna, jeśli tak to do wskazania daty jej wydania oraz złożenia jej odpisu. W odpowiedzi na wezwanie organ złożył decyzję wydaną z upoważnienia Wójta Gminy przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia "[...]" nr "[...]" odmawiającą Z.W. przyznania świadczenia w postaci specjalistycznych usług opiekuńczych, o przyznanie których wnosił w przedmiotowym wniosku z dnia "[...]" oraz drugą decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia "[...]"nr "[...]" odmawiającą Z.W. przyznania zasiłku celowego na zakup pralki i lekarstw, którego domagał się również przedmiotowym wnioskiem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W myśl przepisu art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej "ppsa", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, obejmującą orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w § 2 pkt 1 – 4 powołanego przepisu, tj. w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia i inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Kontrola sądu dotyczy niepodejmowania przez organ administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych, czyli sytuacji, gdy mimo ciążącego na nim obowiązku, organ nie wydał w określonym przez prawo terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu albo nie podjął właściwych czynności. Mając powyższe na uwadze należało wskazać, iż skarga nie mogła być uwzględniona, a postępowanie jako bezprzedmiotowe podlegało umorzeniu. Decydujące w sprawie jest co również w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że skarga na zwłokę w załatwieniu sprawy wniesiona przez stronę po wydaniu i doręczeniu jej decyzji jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, natomiast w razie wydania decyzji po wniesieniu skargi, przed rozpoznaniem jej przez sąd, postępowanie sądowe podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (por. postanowienie NSA z dnia 14 stycznia 1987 r., sygn. IV SAB 14/86, ONSA 1987, nr 1, poz. 7, zachowujące nadal aktualność, także postanowienie WSA w Olsztynie z 31 sierpnia 2006 r., sygn. I SAB/Ol 3/06, LEX nr 237485). Z dołączonych do akt sprawy decyzji Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej wynika, że po wniesieniu skargi do Sądu w dniu "[...]" zostały wydane dwie decyzje rozpatrujące w całości żądanie skarżącego zawarte we wniosku złożonym w organie w dniu "[...]". Powyższe decyzje mimo dwukrotnego awizowania nie zostały przez stronę podjęte. Nie przeszkodziło to jednak skarżącemu we wniesieniu odwołań od nich. W wyniku których rozpatrzenia organ odwoławczy wydał dwie decyzje z dnia "[...]" utrzymujące w mocy zaskarżone decyzje. Biorąc powyższe pod uwagę należy wskazać, iż wniosek skarżącego o przyznanie świadczeń w postaci specjalistycznych usług opiekuńczych, jak również świadczeń w postaci zasiłku celowego na zakup pralki i lekarstw został rozpoznany w formie przewidzianej prawem. Podkreślić należy, że w sprawach ze skarg na bezczynność organów administracji sąd orzeka, biorąc za podstawę stan prawny i faktyczny sprawy w czasie orzekania, a właściwie w chwili zamknięcia rozprawy (J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 196). Jeżeli więc w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał decyzję lub inny akt, choćby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że organ ten nie pozostaje w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi stosownie do uprawnień, jakie ma na podstawie art. 149 ppsa. Nie może bowiem zobowiązać organu do wydania określonego aktu lub podjęcia czynności, które przed dniem orzekania zostały wydane lub podjęte. W tej sytuacji postępowanie wszczęte wskutek złożenia przez skarżącego skargi na bezczynność organu administracji uznać należało za bezprzedmiotowe. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy ppsa, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Określenie "stało się" oznacza ujawnienie przyczyny, która w chwili wniesienia skargi nie istniała, a wystąpiła dopiero w toku rozpoznania sprawy. Tego rodzaju sytuacja - jak wyżej wykazano - miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Z tych względów należało orzec jak w postanowieniu.