II SAB/Lu 35/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec,, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Protokolant Starszy referent Agnieszka Wojtas, po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2013 r. na rozprawie sprawy ze skargi T. W. na bezczynność Wójta Gminy N. w przedmiocie nieprzekazania według właściwości skargi z dnia 21.10.2012 r. w sprawie ostatecznej decyzji dotyczącej zasiłku okresowego p o s t a n a w i a I. umorzyć postępowanie; II. przyznać adwokatowi A. S. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 55,20 (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) złotych należnego podatku od towarów i usług. T. W. wniosła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wójta Gminy N. w przedmiocie nieprzekazania według właściwości skargi z dnia 21 października 2012 r. w sprawie ostatecznej decyzji dotyczącej zasiłku okresowego. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy N. wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie jako bezzasadnej. Na rozprawie w dniu 6 czerwca 2013 r. pełnomocnik skarżącej cofnął skargę, wniósł o umorzenie postępowania i przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które to koszty – jak oświadczył pełnomocnik - nie zostały opłacone w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W związku z tym, iż pełnomocnik skarżącej cofnął skargę, do czego był uprawniony w myśl art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), a nadto nie zachodzą podstawy do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne, postępowanie w niniejszej sprawie należało umorzyć w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Orzeczenie o przyznaniu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu uzasadnia treść art. 250 wyżej cytowanej ustawy w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Tekst jedn. Dz. U z 2013r., poz. 461). Z tych względów sąd orzekł, jak w postanowieniu.