II SAB/Lu 350/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 3 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na bezczynność Wójta Gminy N. w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia 25 sierpnia 2012 r. w sprawie dotyczącej usług opiekuńczych - w zakresie wniosku T. W. o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. W dniu 30 lipca 2014 r. T. W. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. skargę na bezczynność Wójta Gminy N. polegającą na nierozpoznaniu jej wniosku z dnia 25 sierpnia 2012 r. (data wpływu do organu – 27 sierpnia 2012 r.) w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej odmowy przyznania usług opiekuńczych (zakończonej w pierwszej instancji decyzją Wójta Gminy N. z dnia [..], nr [..], utrzymaną następnie w mocy decyzją ostateczną SKO w L. z dnia [..]., nr [..]). W powyższej skardze skarżąca zawarła wniosek o przyznanie jej "pomocy prawnej". Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. zważył, co następuje: Wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Ma to miejsce zwłaszcza wtedy, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 731). Jedną z podstaw do odrzucenia skargi jest– zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. – sytuacja, gdy sprawa objęta skargą między tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skarga T. W. dotyczy bowiem sprawy, która między tymi samymi stronami została już osądzona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia [..], sygn. akt [..], zobowiązującym Wójta Gminy N. – na skutek uwzględnienia skargi T. W. na bezczynność tego organu – do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 25 sierpnia 2012 r. (złożonego w dniu 27 sierpnia 2012 r.) o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną SKO w L. z dnia [..]., nr [..], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy N. z dnia [..]., nr [..] o odmowie przyznania usług opiekuńczych. Zatem skarga T. W. złożona w niniejszej sprawie, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. W związku z powyższym przedmiotowa skarga odpowiada kryteriom skargi oczywiście bezzasadnej, a przez to żądanie skarżącej dotyczące przyznania prawa pomocy – w myśl art. 247 p.p.s.a. – nie zasługuje na uwzględnienie. W tej sytuacji Sąd odstąpił od przesłania skarżącej urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (druk "PPF"), ze względu na bezcelowość tej czynności. Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 247 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.