II SAB/Lu 354/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Specjalista Jolanta Sikora, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 października 2013 r. sprawy ze skargi A. R.- T., K. R., J. R. – C., J. R. i T. R. na bezczynność Wojewody w przedmiocie stwierdzenia nabycia przez Skarb Państwa własności gruntu zajętego pod drogi publiczne oddala skargę. II SAB/Lu 354/13 Uzasadnienie W skardze na bezczynność Wojewody skarżący K. R., J. R.-C., J. R., A. R.-T. i T. R. wnieśli o zobowiązanie Wojewody do wydania decyzji stwierdzających nabycie przez Skarb Państwa własności gruntu zajętego pod drogi publiczne - w terminie 14 dni od dnia doręczenia temu organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Ponadto wnieśli o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżących podał, że postępowanie w tej sprawie wszczęto w 2005 r., kiedy to skarżący złożyli do Prezydenta Miasta wniosek o odszkodowanie za grunty, które stanowiły własność F. vel F. R. i zostały zajęte pod drogi publiczne bez podstawy prawnej. W dniu 28 lutego 2008 r. Wojewoda wydał decyzję, z której wynikało, że przedmiotowe nieruchomości nie podlegały przepisom dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia 19 listopada 2009 r. W ocenie skarżących w tej sytuacji Wojewoda powinien z urzędu wydać decyzję stwierdzającą przejście na rzecz Skarbu Państwa własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie art.73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Z uwagi na to, że Wojewoda nie wykonał tego obowiązku, skarżący w dniu 24 lutego 2012 r. złożyli wniosek o wydanie takiej decyzji (wskazując konkretne nieruchomości) oraz wniosek o stwierdzenie , że wnioskodawcom jako współwłaścicielom do dnia 31 grudnia 1998 r. przysługuje odszkodowanie za przejęcie gruntów pod drogi bez podstawy prawnej. Z uwagi na brak reakcji organu skarżący złożyli w dniu 4 lutego 2013r. do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej zażalenie na bezczynność Wojewody. Postanowieniem z dnia 20 marca 2013 r. Wojewoda Lubelski zawiesił postępowanie w tej sprawie, a w związku z tym Minister uznał zażalenie skarżących za nieuzasadnione. Według skarżących Wojewoda powołując jako podstawę zawieszenia wskazał art.97 par. 1 pkt 4 k.p.a., lecz nie wyjaśnił w uzasadnieniu postanowienia od jakiego zagadnienia wstępnego zależy rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Zdaniem skarżących nic nie usprawiedliwia zwłoki organu w wydawaniu decyzji na podstawie ich wniosku z dnia 24 lutego 2012 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o odrzucenie lub oddalenie skargi. W uzasadnieniu Wojewoda wyjaśnił, że w związku z wnioskiem skarżących pismem z dnia 6 kwietnia 2012 r. wystąpił do Prezydenta Miasta o zajęcie stanowiska i nadesłanie niezbędnej dokumentacji. Z odpowiedzi przesłanej w dniu 23 maja 2012 r. wynikało, że w stosunku do przedmiotowych nieruchomości kompletowana jest dokumentacja celem wystąpienia do Sądu Rejonowego z wnioskami o ich zasiedzenie. Pismem z dnia 8 listopada 2012 r. Prezydent Miasta – w odpowiedzi na pismo Wojewody z dnia 27 czerwca 2012 r. – powiadomił, że m.in. w stosunku do nieruchomości zajętych pod ulice M., M., T., W. i S. wystąpiono już na drogę sądową. Następnie w dniu 18 marca 2013 r. poinformował, że postanowieniami sądowymi Skarb Państwa nabył przez zasiedzenie z dniem 1 stycznia 1985 r. własność nieruchomości zajętych pod ulice: M., M., P., K. i R. W przedmiocie pozostałych nieruchomości objętych wnioskiem skarżących z dnia 23 lutego 2012 r. wnioski o ich zasiedzenie zostały złożone w sądzie. W związku z tym Wojewoda postanowieniami z dnia 20 marca 2013 r. na podstawie art.97 par.1 pkt 4 k.p.a. zawiesił postępowanie. Wobec zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie wniesionego przez skarżących do Ministra Skarbu Państwa Wojewoda przekazał akta sprawy do właściwego Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2013 r. Minister uznał zażalenie za nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: |Bezczynność organu zachodzi, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził | |postępowanie - ale mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub podjęciem czynności. Istota zaś skargi na| |bezczynność polega na tym, że Sąd uwzględniając ją, zgodnie z art. 149 p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie | |aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.| |Celem wprowadzenia przez ustawodawcę do systemu polskiego prawa instytucji skargi na bezczynność była ochrona uprawnień jednostki do | |żądania od organu zachowania gwarantowanego jednostce przez przepis prawa. Skarga ta stanowi zatem narzędzie, przymuszające organ do | |podjęcia żądanego działania. Aby uznać ją za uzasadnioną organ musi pozostawać w zwłoce zarówno w dacie wniesienia skargi, jak też w | |dacie jej rozpoznawania przez Sąd. | |Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej nie wystąpiły opisane na wstępie | |przesłanki, uzasadniające wydanie orzeczenia, o którym mowa w art. 149 p.p.s.a., a skarga na bezczynność Wojewody Lubelskiego w | |przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie decyzji stwierdzających nabycie przez Skarb Państwa własności gruntu zajętego pod drogi nie| |zasługuje na uwzględnienie. | |Bezspornym w niniejszej sprawie jest, że postanowieniami z dnia 20 marca 2013 r. Wojewoda zawiesił z urzędu przedmiotowe postępowanie| |w sprawie rozpatrzenia wniosku złożonego przez K. R., J. R.- C., J. R., A. R.-T. i T. R. w dniu 23 lutego 2012 r. do czasu | |rozstrzygnięcia przez sąd powszechny kwestii własności przedmiotowych nieruchomości w dniu 31 grudnia 1998 r., bowiem ma ona kluczowe | |znaczenie w postępowaniu prowadzonym w trybie art.73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – przepisy wprowadzające ustawy reformujące| |administrację publiczną (Dz.U. z 1998 r., Nr 133, poz.872 z późn. zm.). | |Zgodnie z treścią art. 103 k.p.a. zawieszenie postępowania administracyjnego wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie. | |Dotyczy to zatem także terminów załatwienia sprawy (art. 35 – 36 k.p.a.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że | |niezależnie od czasu trwania zwłoki w załatwieniu sprawy, podjęcie rozstrzygnięcia o zawieszeniu postępowania w sprawie oznacza, że | |bezczynność organu ustaje. Okres zawieszenia postępowania nie jest stanem bezczynności. Postanowienie o zawieszeniu postępowania | |administracyjnego eliminuje możność powstania bezczynności związanej z upływem terminu załatwienia sprawy dając jednocześnie stronie | |możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego tego postanowienia. Nie jest natomiast możliwe wniesienie skargi na bezczynność dopóki| |we właściwym trybie nie zostanie wzruszone postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego. (por. wyrok NSA z dnia 29 | |listopada 2007 r. sygn. akt II OSK 1380/07). | |Mając na uwadze, że okresów zawieszenia postępowania nie wlicza się do terminów załatwienia sprawy, oraz że rozpoznając skargę na | |bezczynność Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w dacie orzekania, stwierdzić należy, że wniesiona skarga jest bezzasadna i | |brak jest podstaw do jej uwzględnienia. | |W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami | |administracyjnymi, orzekł jak w sentencji |